Wat bezielt Balkenende?

Zijn kritische reactie op de door hem zelf ingestelde Commissie-Davids, roept de vraag op: wat bezielt premier Balkenende?

Woedend
Gisteren distantieerde Balkenende zich van de belangrijkste conclusies uit het onderzoeksrapport van de Commissie-Davids. Coalitiegenoot PvdA reageerde woedend op de reactie van Balkenende. Na een spoedvergadering liet fractievoorzitter Mariëtte Hamer weten dat de premier niet namens de PvdA-bewindslieden heeft gesproken.

Nieuwe reactie
De sociaal-democraten eisen dat Balkenende met een nieuwe reactie komt. Hamer gaf vandaag aan te verwachten dat de premier het ontstane beeld rechtzet en "dan zegt wat dit kabinet vindt".

Topoverleg
Woensdagochtend kwamen Balkenende en de beide vicepremiers Bos (PvdA) en Rouvoet (ChristenUnie) in Den Haag al voor topoverleg bijeen. Volgens de NOS zou het gesprek moeizaam verlopen.

Uitgeregeerd
In Netwerk spreken CDA-prominenten Anton Zijderveld en Willem Aantjes over een klunzelige reactie van een man die de regie kwijt is of de vlucht naar voren van een uitgeregeerde minister-president die aanstuurt op een breuk?

Dossier

• Nederland en de Irak-kwestie

Kerk annuleert begrafenis van homo

13 augustus 2007 De High Point Church in Texas heeft de begrafenis van een homoseksueel op het laatste moment geannuleerd. Een kleine 24 uur voor de dienst kwam de kerk achter de geaardheid van de overledene, waarna de mis rigoureus geschrapt werd.

De dode, Cecil Sinclair (46), overleed een paar dagen geleden aan een infectie die hij opliep tijdens een operatie. Toen de kerk ontdekte dat Cecil in zijn testament zijn levenspartner als nabestaande noemde, werd de mis geschrapt.

De voorganger van de baptistenkerk, Gary Simons, maakte de keuze toen hij foto's onder zijn neus kreeg van 'mannen die elkaar kusten en knuffelden'. 'We houden van de familie, maar volgens de kerk is homoseksualiteit fout. Hadden we de dienst wel door laten gaan, dan zou dat de schijn hebben gewekt dat we dergelijk gedrag goedkeuren', aldus de predikant.

De commissie W. M. J. Davids brengt storm in de polder.

Het zou leuk zijn als het iedereen nog ietsje duidelijker zou zijn. Daarom stel ik een simpel vraagje: Waarom wist ik zelf dat de powerpoint-presentatie van de toenmalige US Secretary of State Colin Powel voor de VN van A tot Z leugen en bedrog was, zoals de man zelf later ook toegaf daarmee zowel Britse premier Blair als POTUS (President Of The US) Bush43 dwingend te erkennen dat er beslissingen genomen waren op grond van onjuiste gegevens. Dat deze gegevens onjuist waren was ook bij de MIVD (Militaire Inlichtingen en Veiligheidsdienst)bekend en die "genuanceerde" visie, namelijk dat er grof bedrog en leugens in het spel waren, werd ook aan de Nederlandse Regering doorgegeven. Zij zullen daarvoor ongetwijfeld gebruik gemaakt hebben van dezelfde open bronnen die ik ook geraadpleegd heb. Spionnetje spelen is niet zo moeilijk of ingewikkeld als James Bond wil doen geloven. Je kunt het zelf als je er wat tijd aan besteed.
Dat ik dat wist komt alleen, omdat ik met nauwkeurige aandacht de ontwikkelingen heb gevolgd en meerdere bronnen uit verschillende kampen raadpleegde en daar vervolgens met gezond verstand over nadacht. Er waren geen WMD's en geen raketten met kernkoppen in Irak en ook stond Irak niet op het punt enig land aan te vallen, wat in de voorgaande jaren natuurlijk wel eens anders is geweest. Ook waren Sadam Hoesein en Al Qaeda werkelijk water en vuur, al was het alleen al omdat Sadam een min of meer erkende secularist was die zelfs een Christen als minister in zijn kabinet nam. Er was geen regeringssteun voor Al Qaeda in Irak. Dat kwam pas later, na de "gewonnen" oorlog, zoals de algehele situatie na de val van Hoesein in Irak verslechterd is. Ja, het kan altijd nog erger.
Merkwaardig is, dat in de hier gegeven video VVD-er Frank de Grave zich op een gegeven moment op onduidelijke wijze beroept op Barack Obama (die is immers populair en dus noem je die even als zogenaamde medestander), er volledig aan voorbijgaand, dat de huidige POTUS van stonde af aan zich tegen de oorlog in Irak gekeerd heeft, op grond van dezelfde gegevens als ik, maar niet tegen de inval in Afghanistan was, een lijn die ik van het begin af aan heb gevolgd, hoewel ik Barack Obama toen nog niet kende.
Wat Frank de Grave wel moet leren, is dat er verschil is tussen de vorige en de huidige POTUS. Dat verschil beperkt zich niet tot de huidskleur, het intellect, de overtuigingskracht, de effectiviteit, de visie en de betrouwbaarheid. Waar Bush43 zei, dat wie niet vóór hem was, tegen hem was, verklaarde Obama zich glashard tegen hem, op een moment dat je daar in de USA niet bepaald populair mee werd.
Tja, een rechtsgeleerde hè?
Hij kende zijn zaakjes.
Balkenende kiest niet tussen de visie van Obama of die van Bush, maar tussen Sadam Hoesein of Bush43. Die kortzichtigheid dat er geen andere keuze mogelijk was, moest wel desastreus zijn.
Waar Balkenende ook nog even aan voorbij gaat, is, dat dezelfde Bush een wet liet aannemen die hem als POTUS machtigt, zonder voorafgaande toestemming van Senatoren en Afgevaardigden, een invasie á la Irak in ons land te ondernemen, zodra een Amerikaan berecht dreigt te worden door het internationaal gerechtshof van de VN in Den Haag. Let wel: om de berechting van één Amerikaanse oorlogsmisdadiger te wreken, worden minstens een miljoen Nederlanders gedood en een totale oorlog met de EU aangegaan.
Vreemd dat de Balkenende-vleugel van het CDA en de gehele VVD hun voorkeur hebben uitgesproken voor John McCain als President, wetend dat deze presidentskandidaat Europa de "aartsvijand van de VS" noemde en verklaarde nooit van zijn leven ooit in gesprek te willen gaan met een sociaal-democratische Europese premier, zoals bijvoorbeeld die van het Koninkrijk Spanje, die hij gemakshalve de President van dat land noemde, omdat een koning niet in zijn virtueel concept van het Europees communisme past. Want Bijstandswet, AOW en een betaalbare ziektekostenverzekering, dat is allemaal puur communisme in de Amerikaans Republikeinse opvatting. Dit is de kern van al dit ultra-rechts gekonkel, dat je iets bedenkt en dat dan tot absolute en onaantastbare waarheid verklaart, volstrekt in strijd met de werkelijkheid, zonder het te checken. Spanje is dus geen Europees koninkrijk, want dat past niet in de visie van Amerikaanse conservatieven en lui als Balkenende vinden het Amerikaanse conservatisme hartstikke makkelijk en dus wel lekker.
Daarom probeerde Balkenende in Italië populair te worden door te vertellen dat hij het absoluut oneens is met de Nederlandse wetgeving en daar ook nooit enige steun aan gegeven heeft. Laat me heel weloverwogen dit zeggen: de "President of the Netherlands" is a fucking idiot! Het wordt dan ook tijd dat er aan de bijkomende schade van het poldermodel paal en perk gesteld worden. Balkenende is een eigentijdse Mussert. Je zou hem eigenlijk tijdig op moeten hangen, uiteraard na een deugdelijk proces, om nog veel meer schade door achteloze verspilling van duizenden mensenlevens te voorkomen.
Kijk, ik betreur de dood van hysterische jodenhaters, en dat is vrijwel de voltallige bevolking van Irak, niet. Ik ben er niet blij mee, omdat het niet nodig was. Er zijn andere middelen om mensen tot rede te brengen, om de eenvoudige rede dat het mensen zijn zoals wij en derhalve beschikkend over dezelfde gevoeligheden.
Wat wij nodig hebben is een globaal bewustzijn van medemenselijkheid.
Dat leidt tot meer en noodzakelijke zorgvuldigheid.

Hervorming van de gezondheidszorg in de USA

Hervorming van de gezondheidszorg in USA is momenteel het belangrijkste onderwerp van de Amerikaans politiek. Meer dan een halve eeuw wordt er door iedere Democratische President al aan gewerkt, maar steeds zonder doorslaand succes. Het laatste debacle vond plaats tijdens de eerste termijn van Bill Clinton, onder leiding van first Lady Hilary. Het kostte de Clinton-Administratie de controle over het parlementaire systeem van Huis en Senaat, omdat veel mensen vonden dat de Clintons hadden gefaald en daarom liever stemden op mensen die voor dat falen gestreden hadden.
Een overgrote meerderheid van de Amerikanen wil hervorming van de ziektekostenverzekering, maar de tegenstanders profiteren daarvan door dwars te liggen, hervorming daarmee onmogelijk te maken en tenslotte electorale winst te boeken, omdat de pogingen tot hervorming zijn mislukt. Enkele deelsuccessen zijn in het verleden wel bereikt, zoals Medicaid voor ouderen en Medicare, wat een soort bijzondere ziektekostenverzekering is. Deze verzekeringsdiensten worden onderhouden door de overheid; ze zijn populair en vergen weinig (7%) overhead-kosten, vergeleken met particuliere overheadkosten (23%). Toch weten conservatieven het volk ervan te overtuigen dat door de overheid gestuurde diensten heel erg veel duurder zijn, volkomen in strijd met de werkelijkheid. Bij demonstraties tegen de hervormingen zie je borden met "Handen Af Van Mijn Medicaid!" terwijl niemand heeft voorgesteld Medicaid te veranderen.
Uiteraard blijkt steeds dat de conservatieven (alle Republikeinen en enkele Democraten) die unaniem tegen alle hervormingen zijn, worden betaald door de gevestigde belangen. Zonder die betalingen kunnen zij niet gekozen of herkozen worden. Hun verkiezingscampagnes zijn er totaal afhankelijk van. Het resultaat is dat de kosten van ziektekostenverzekering enorm oplopen, zodat Amerikanen, inclusief het werkgeversaandeel, twaalf keer mee betalen dan wij in Nederland. Zelf betaalt de verzekerde werknemer twee keer zoveel als het Europese gemiddelde, maar daar komt nog eens vier keer zoveel aan werkgeversaandeel overheen, samen resulterend in een premie van gemiddeld twaalfduizend dollar per maand per gemiddeld gezin. De maatschappijen kunnen de kosten dicteren. Echte competitie is er niet. Nu sluit dit wel aan bij de gedachte dat de Amerikaanse staatsburger oneindig veel meer waard is dan iedere andere mens op aarde en dat de instandhouding van zijn/haar gezondheid dus ook wel wat meer mag kosten, maar betere zorg dan waarvoor wij verzekerd zijn is er niet, zeker niet in de Republikeinse staten. Kwalitatief situeert de WHO de Amerikaans gezondheidszorg tussen Sri Lanka en Slovenië. Er bestaat hoogwaardige gezondheidszorg in de US, kwalitatief vergelijkbaar met de onze, maar door de band genomen is die onbetaalbaar of onbereikbaar voor de gewone burgers.
Wie een leven lang de extreem hoge premies heeft betaald, kan allerminst zeker zijn dat hij/zij ook echt verzekerd is. Vooraf reeds bestaande condities moeten gemeld worden en leiden tot uitsluiting op het moment dat er door de verzekeringsmaatschappij betaald moet worden. Vergeefs betaalde premies worden niet terugbetaald. Krijg je kanker en heb je wel eens gerookt, dan kun je het schudden. Hartfalen en aanverwante aandoeningen kunnen dan ook alleen voor eigen rekening worden behandeld, met een complete financiële ondergang als gevolg. Eetgewoonten alsmede gevolgen van sportblessures leiden ook steeds meer tot uitsluiting en hoewel al deze slachtoffers niet als onverzekerd te boek staan, zijn ze desalniettemin in feite wel onverzekerd, omdat ze worden uitgesloten, zodra ze de zorg nodig hebben.
Zolang de premies die in de toekomst nog betaald zullen worden naar verwachting hoger zijn dan de kosten valt het nog wel mee, maar die kosten zijn ook zo extreem hoog, acht maal hoger dan bij ons. Het criterium voor de verzekeringsmaatschappij is: kunnen we er nog aan verdienen? Dus zodra er iets ernstigs met de gezondheid aan de hand is, heb je een advocaat nog harder nodig dan een dokter.
Geen wonder dat de private "gezondheidsindustrie" honderden miljarden winst maakt per jaar. Honderden miljoenen tot een paar miljard dollars per verkiezingsronde worden betaald aan politici om dit schandelijk systeem van uitbuiting in stand te houden.
Het centrale idee van de wet die in de Senaat besproken wordt is dat iedereen verzekerd is tegen een gemiddelde premie van twaalfduizend dollar per jaar met een eigen risico van tienduizend dollar.
De publieke optie is namelijk niet haalbaar, omdat die door 41% van de senatoren kan worden geblokkeerd.
Wat is dat, die publieke optie?
Grofweg gezegd: Daarbij treedt de federale overheid op als verzekeringsmaatschappij en als concurrent van de particuliere corporaties. Het is niet verplicht om erin deel te nemen, maar het zal aanzienlijk goedkoper zijn, aanvankelijk reeds minder dan 50% van de huidige kosten. Dat heeft natuurlijk een enorme zuigkracht op de burgers die kunnen rekenen, met het gevolg dat de overheid veel lagere kosten kan bedingen en uiteindelijk komt het erop neer dat Amerikanen hetzelfde betalen als wij voor betere zorg. De normale prijs/kwaliteit-verhouding kan alleen bereikt worden met de publieke optie. Dat is puur communisme zeggen de conservatieven en dus moet alles maar naar de sodemieter gejaagd worden ten koste van de 95% burgers die samen slechts 25% van de welvaart genieten. De andere 75% van de Amerikaanse welvaart is in handen van 5%, de uitzuigers en profiteurs, ook wel de "happy few" genoemd.
Omdat sommige onafhankelijke Senatoren en Democraten zich evengoed laten opkopen als de Republikeinen om de gevestigde belangen te dienen, kon de publieke optie worden geblokkeerd. Dat betekent dat er van werkelijke hervorming geen sprake meer is. Om een wet ongeschonden door de Senaat te krijgen, heb je namelijk zestig van de honderd stemmen nodig en de publieke optie komt net een paar stemmen tekort.
Dit is een gevoelige nederlaag voor de zittende President an dat zal doorklinken in de komende verkiezingen voor de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Dan zullen juist de schuldigen worden beloond, hoewel zij de hervorming die iedere belanghebbende burger wil hebben laten falen. Amerikanen stemmen koste wat het kost op winnaars, wat je in Europa alleen bij heel domme blondjes en geestelijk minvermogenden ziet.
Wat nu te doen?
Amerikanen bedenken altijd iets slims als er weer eens iets goeds is mislukt dus het roer moet wel om. Typisch Amerikaans is het wijzen op de eigen verantwoordelijkheid. Als je ziek wordt is dat je eigen schuld, maar vreest niet want daar is best wat aan te doen door preventie. Niet roken, gezond eten, aan sport doen enzovoort. Dat is pure onzin, hoewel stoppen met roken natuurlijk wel heilzaam is. Wat echter onder "gezond eten" wordt verstaan is bepaald niet gezond omdat er allemaal rotzooi zit in die eet-gezond-producten. Bij sport is het ook zo dat er ongeveer honderd personen minder valide worden door onverantwoorde of riskante inspanningen tegenover elke geslaagde poging om topsporter te worden.
Dat mensen met verschillende gewoontes gezondheidsrisico lopen is niet nieuw en dat je de kans op ernstige aandoeningen kunt verkleinen door preventief gedrag weten we ook allang, maar juist de Verenigde Staten zijn het schoolvoorbeeld van in de wind geslagen statistische waarschuwingen, waarmee de consument uur na uur en dag in dag uit om de oren geslagen wordt om die consument te verleiden tot allerlei contraproductief gedrag.
De Amerikaanse consument consumeert niet wat hij/zij nodig heeft, maar wat hem/haar wordt opgedrongen. Door wie? Door gevestigde belangen natuurlijk! In "the Land of the Free" heeft de consument geen keus. Dat is de cultuur, dat is de traditie en al het andere noemen ze communisme.

Het Belgische Radio Centraal praat met Matthew Evans van Penn State University.

In Deel 1 legt hij uit hoe de gezondheidszorg opgezet is in de VSA, wat het probleem is, en hij geeft enkele voorbeelden van hoe de zaken verkeerd lopen.

De administratiekost van de Amerikaanse priveverzekeraars loopt op tot 20% van de totale kost, tegenover 4% voor een systeem dat beheerd wordt door de overheid.

Deel 2: over het alternatief. De essentie is dat de verzekerde ook zou kunnen kiezen voor een verzekering die beheerd is door de overheid, maar over de exacte invulling wordt zwaar onderhandeld. De prive sector heeft er weinig bezwaar tegen dat chronisch zieken in dat system zouden stappen, maar wel dat het system open zou staan voor iedereen. De prive sector, maar nog meer de conservatieve rechterzijde, voeren een lastercampagne die inspeelt op het ingebakken individualisme van de Amerikanen.

Deel 3: over de democraten die sceptisch staan tegenoven een systeem dat beheerd wordt door de overheid. Zij zijn het eerste doel van de lobby van de prive verzekeraars. De voorstanders moeten 60 senatoren achter zich krijgen om filibusteren, en dus ernstige vertraging, te voorkomen. Dat wordt moeilijk aangezien de democraten maar met 57 zijn (er zijn nog 2 onafhankelijken die meestalmeestemmen). Dus moeten ze water in hun wijn doen .
Voor de republikeinen wordt het falen van de hervorming een strijdpunt om via die weg Obama te doen falen.

Deel 1 [18:27m]: Play Now | Play in Popup | Download

Deel 2 [13:38m]: Hide Player | Play in Popup | Download

Deel 3 [9:36m]: Hide Player | Play in Popup | Download

How Republicans Ruined the Intelligence Community

Karen De Young of the Washington Post informs us that the reforms to America's intelligence community initiated by President Bush and the Republicans in Congress in 2004, the legislation which created the National Counterterrorism Center, were the primary factor in the failure of the Intelligence Community to identify and deter the "underwear bomber."

That can't be true, can it? After all, everyone knows (or at least Republicans do) that it was Obama who made us less safe by de-prioritizing the "War on Terror."

Still, Ms. De Young does cite some damning evidence that suggests the all consuming desire to collect any and all intelligence on everyone may have made it extremely difficult to, in the jargon of the counterterrorism experts, "connect the dots" to legitimate threats to our security:

The failure of U.S. authorities to detect a plot to bomb a U.S. airliner on Christmas Day has reignited long-simmering concerns that intelligence reforms implemented five years ago remain inadequate to prevent terrorist attacks. [...]

Ihe most intense scrutiny has been directed toward the centerpiece of the 2004 intelligence reorganization: the National Counterterrorism Center. [...]

As the central repository for "all-source" intelligence on international terrorism, the NCTC is tasked with connecting the dots and advising the government on threats. [...]

Several officials and experts said the failure to uncover the plot confirmed fears that the massive amounts of terrorism-related information being gathered since the 2001 attacks might outgrow the capacity to manage it. The CIA, the FBI, the military, and numerous Cabinet departments and independent agencies are flooded every day with new data from the field that is available to the NCTC.

"The single biggest worry that I have is long-term quality control," Russell E. Travers, in charge of the NCTC database of terrorism "entities," said in a 2007 interview as his list topped 400,000 and continued to expand. "Where am I going to be, where is my successor going to be, five years down the road?"

Travers is still there, and the database has grown to about 550,000. Beyond connecting the dots, "the challenge we now face is that we are collecting so much information," Rep. Peter Hoekstra (Mich.) said last week of the system he helped devise as the top Republican on the House Permanent Select Committee on Intelligence.

Yes, you heard that right. A senior Republican in Congress actually admitted that the reforms to our intelligence community which he "helped devise" may have made things worse. Of course back in 2004, Hoekstra wasn't just the "top Republican" on the House Permanent Select Committee on Intelligence, he was its Chairman. He rubber stamped whatever the Bush/Cheney White House wanted back then. Now he's having buyer's remorse apparently.

Well, I guess his statement is one small step toward accountability. Not much of one, but with Republicans, you take what you can get.

Some of the finger-pointing centers on claims and counterclaims about who should have flagged what for others to pay attention to and who should have looked where without being prompted. Travers, the TIDE chief who also serves as deputy director of the NCTC, predicted the problem even earlier than his 2007 expression of concern about the volume of terrorist information.

"If an organization posts something to its webpage, it can claim to have shared information,"he wrote in the forward to a 2005 book published by the Joint Military Intelligence College."Whether the right people know the information/analysis is there, and actually make use of it, is entirely another matter.

"Indeed, we'll almost certainly be dealing with precisely this problem in the post mortems of our next intelligence failure; the relevant intelligence will have been posted, but the right analysts never found it among the terabytes of available information."

That's correct folks, he said "terabytes" of information has been collected on God knows who about God knows what. So much information that the Intelligence community can't handle it all. I don't know how big a terabyte is, but these people do:

A terabyte is a SI-multiple (see prefix tera) of the unit byte for digital information storage and is equal to 10¹² (1 trillion short scale) bytes or 1000 gigabytes. [...]

In standard SI usage, 1 terabyte (TB) equals 1000000000000bytes = 1000⁴ or 10¹² bytes.

To give you an example, the entire Library of Congress has collected 100 terabytes of data for its digital archive of Internet websites.

I'm just guessing here, but I bet the number of terabytes of data the NSA, CIA, DIA, ad nauseam , have collected far more than 100 terabytes of information. Indeed, according to this article, the NSA alone is constructing a facility in Nevade to store Yottabytes of surveillance information!

[T]he NSA is constructing a datacenter in the Utah desert that they project will be storing yottabytes of surveillance data. And what is a yottabyte? I’m glad you asked.

There are a thousand gigabytes in a terabyte, a thousand terabytes in a petabyte, a thousand petabytes in an exabyte, a thousand exabytes in a zettabyte, and a thousand zettabytes in a yottabyte. In other words, a yottabyte is 1,000,000,000,000,000GB. Are you paranoid yet?

Heck, we know that AT&T alone was sued for allegedly collecting at least 312 terabytes of information for the NSA between 2001 and 2005 as part of the NSA's warrantless surveillance program. And that was just one tele-communications company.

The Salt Lake City Tribune ran an article back in October 2009 in which it openly questioned whether the information already collected by the various US intelligence communities was simply too extensive to be of any real benefit in identifying critical information in time to prevent threats to our security:

The enormity of information being collected by American spy agencies is staggering -- and there simply aren't enough human analysts to go around. [...]

[O]nly a very small slice of the information stored at the center in southern Salt Lake County will ever be scanned by human eyes. And that's the reality for most of what is collected by the nation's other spy agencies as well.

In a report commissioned by the Department of Defense last year, the Jason defense advisory group warned that the millions of terabytes of data coming into U.S. spy agencies through ever-improving sensors are being wasted.

"As the amount of data captured by these sensors grows, the difficulty in storing, analyzing, and fusing the sensor data becomes increasingly significant," the report concluded. It cited Massachusetts Institute of technology defense expert Pete Rustan, who complained that "70 percent of the data we collect is falling on the floor." [...]

That's a problem that Utah Guard commander Brian Tarbet is all too familiar with. [...]

"We simply vacuum up more information today," Tarbet said. "That's more information from which you have to separate the wheat from the chaff. But how much of that is good intelligence? That's the trick."

When your own experts are telling you that 70% of everything you collect is never going to be processed, read, understood, or examined, doesn't that suggest to you that our vast intelligence community is engaged in the greatest exercise in the theater of the absurd humankind has ever attempted?

So, in other words we (i.e., our Government) collect so much information that there is no way to discern what reliable, important data on terrorist threats is and what is merely random noise or garbage. To put it in blunter, less polite, terms, it’s hard to find a few valuable pearls when you spend all your time looking for them in an ocean of bullshit.

This is the system that Dick Cheney and his fellow Republican paranoids put in place. I don't think it takes a genius to realize that not only were these immense stores of often unconstitutionally information a dangerous violation of American civil liberties, but, in addition, they have made it more difficult to protect our nation from terrorist threats. So, the truth of the matter is that it isn't President Obama who is to blame for the failure of our intelligence community to identify one crazed jihadi recruit who attempted to down a plane by using a concoction of chemical explosives concealed in his pants. No, the fault lies with the very same Republican critics (most prominently Dick Cheney himself) who have been so quick to point the finger at a Democratic President rather than accept any responsibility for their own mad cap schemes to collect more and more data at the expense of taking advantage of the greatest resource we have available to quickly detect real threats to our national security: a human mind trained to know what is relevant information and what is not.

You can collect all the information you want these days thanks to technological advances in computer and telecommunications, but all that information is useless unless you have a process in place where trained individuals can have the means to both control what data gets collected (so that we don't simply amass a huge store of information that is primarily irrelevant) and the analytical skills necessary to effectively "connect the dots" in a timely manner to prevent terrorist threats. It's about time someone in the media pointed that fact out.

Keith Olbermann: "Ruined Senate Bill Is Unsupportable"

Psychiatry's civil war

How DSM-V is written will ultimately affect patients

Editorial: Psychiatry's bible: Its time has passed

Since this article was first posted, the American Psychiatric Association has announced that the publication of DSM-V will be delayed until May 2013. "Extending the timeline will allow more time for public review, field trials and revisions," says APA president Alan Schatzberg.

When doctors disagree with each other, they usually couch their criticisms in careful, measured language. In the past few months, however, open conflict has broken out among the upper echelons of US psychiatry. The focus of discord is a volume called the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, or DSM, which psychiatrists turn to when diagnosing the distressed individuals who turn up at their offices seeking help. Regularly referred to as the profession's bible, the DSM is in the midst of a major rewrite, and feelings are running high.

Two eminent retired psychiatrists are warning that the revision process is fatally flawed. They say the new manual, to be known as DSM-V, will extend definitions of mental illnesses so broadly that tens of millions of people will be given unnecessary and risky drugs. Leaders of the American Psychiatric Association (APA), which publishes the manual, have shot back, accusing the pair of being motivated by their own financial interests - a charge they deny. The row is set to come to a head next month when the proposed changes will be published online. For a profession that exists to soothe human troubles, it's incendiary stuff.

Psychiatry suffers in comparison with other areas of medicine, as diseases of the mind are on the whole less well understood than those of the body. We have, as yet, only glimpses into the fundamental causes of the common mental illnesses, and there are no biological tests to diagnose them. This means conditions such as depression, schizophrenia and personality disorders remain difficult to diagnose with precision. Doctors can only question people about their state of mind and observe their behaviour, classifying illness according to the most obvious symptoms.

We have only glimpses into the causes of mental illnesses and there are no biological tests for them

First published in 1952, the DSM has its origins in a book used by the US military to determine if recruits were mentally fit for combat. The difficulty of separating mental disorders from normal variation in behaviour made it controversial from the start. Over the years, the book's influence has grown, and today it is used by doctors across the globe.

The wording used in the DSM has a significance that goes far beyond questions of semantics. The diagnoses it enshrines affect what treatments people receive, and whether health insurers will fund them. They can also exacerbate social stigmas and may even be used to deem an individual such a grave danger to society that they are locked up.

Some of the most acrimonious arguments stem from worries about the pharmaceutical industry's influence over psychiatry. This has led to the spotlight being turned on the financial ties of those in charge of revising the manual, and has made any diagnostic changes that could expand the use of drugs especially controversial. "I think the DSM represents a lightning rod for all kinds of groups," says David Kupfer of the University of Pittsburgh, Pennsylvania, who heads the task force appointed by the APA to produce the revised manual.

Few would claim that the DSM's current version is perfect. With each revision, the number of conditions it defines has swelled, many surrounded by bewildering lists of symptoms that must be checked to assign a diagnosis. Using current DSM checklists, for example, 114 different combinations of symptoms can lead to a diagnosis of schizophrenia. At the same time, many patients prove hard to fit into the framework.

One aim of the work groups compiling DSM-V is to cut through this chaos. They are streamlining diagnoses by removing various subtypes of schizophrenia, for example, and intend to address the confusion created by the fact that many people with one condition meet criteria for other disorders as well. The DSM-V task force is expected to propose a series of "dimensions" to be considered with a patient's main diagnosis. So as well as deciding whether someone has, say, bipolar disorder, doctors would determine whether they are suffering from problems such as anxiety and sleeping disturbances, and assess them on a simple scale of severity.

Grandiose claims

This is widely seen as a first step towards a future in which psychiatric diagnosis has a more scientific base, where sprawling checklists of symptoms are replaced by sliding-scale measurements of the underlying determinants of mental health. Yet critics worry that even a limited embrace of this "dimensional" approach is running ahead of the science. Until we understand more about the biological basis of psychiatric disease, this approach will not be helpful, they say.

Some of the harshest criticisms have come from those who led previous revisions of the DSM, in 1980 and 1994. In July, Robert Spitzer and Allen Frances, both now retired, wrote a stinging letter to the APA, accusing it of planning unworkable changes and making grandiose claims. In a separate editorial in the magazine Psychiatric Times, Frances complained that most of the authors are university-based researchers who are cut off from typical doctors and patients.

Spitzer and Frances also criticise the fact that members of the various DSM-V work groups have had to sign confidentiality agreements. "The main problem is that we don't know what they're doing," says Spitzer. The APA says the confidentiality agreements are to stop the manual's authors writing their own diagnostic handbooks alongside the official manual. Kupfer points out that discussion does go on: work groups proposing major changes debate their ideas in papers and at meetings. "We've done everything we can to encourage it," he says.

Another focus for Spitzer and Frances's concern is the suggestion that DSM-V could include new categories to capture milder forms of illnesses such as schizophrenia, depression and dementia. "The result would be a wholesale... medicalization of normality that will lead to a deluge of unneeded medication," Frances said in his editorial.

For example, one work group is considering whether it is possible to catch people in the early stages of schizophrenia or other psychotic illnesses before they have their first full-blown psychotic episode (Schizophrenia Bulletin, vol 35, p 841). Some doctors prescribe antipsychotic drugs at this early stage in the hope of stopping the illness from progressing.

Libido loss

These medicines can have serious side effects, such as loss of libido, weight gain and distressing tremors and spasms, so no one would want to take them without good reason. Yet it's hard to separate distressed people who will go on to develop a psychotic disorder from the "false positives" - those who will recover or develop a different illness. The available evidence suggests that only about 30 per cent of people identified as being at risk of psychosis will go on to develop it within two years.

These medicines can have serious side effects so no one wants to take them without good reason

Nevertheless, William Carpenter, a psychiatrist at the University of Maryland in Baltimore who chairs the DSM-V work group on psychosis, believes the needs of the "true positives" are so great that adding a diagnostic category to cover "psychosis risk" would, on balance, be a good thing. Frances brands this proposed diagnosis as "the most worrisome suggestion entertained".

Given the controversy, psychosis risk may not make it into the DSM proper, and may instead appear in the appendix, as a condition needing more research. But even that designation might boost prescribing.

Frances and Spitzer are not the only ones with concerns, and there are other flashpoints (see "Hebephilia", "Transgendered" and "Bereavement"). In March, Jane Costello of Duke University in Durham, North Carolina, resigned from the work group on disorders in childhood and adolescence, worried about what she saw as a lack of scientific rigour across the whole DSM revision. "I felt that there was not enough empirical work being achieved or planned," she says.

The disputes are getting ugly. Senior APA figures have even suggested that Spitzer and Frances are motivated by a desire to safeguard their flow of royalties from clinical guides linked to the current DSM. "The fact that Dr. Frances was informed... that subsequent editions of his DSM-IV associated products would cease when the new edition is finalized, should be considered when evaluating his critique," leading APA figures said in a response to Frances's editorial.

Spitzer and Frances reject this charge. "To suggest that I have no concern other than the royalties is a little absurd," says Spitzer. "My annual royalties from DSM-IV related books are $10,000 per year," notes Frances. "These have nothing to do with concerns I expressed."

Attention has also turned to the financial interests of those working on DSM-V. The APA has ruled that members of the task force and work groups may not receive more than $10,000 per year from industry while working on DSM-V, and must keep their stock holdings below $50,000. This doesn't satisfy Lisa Cosgrove of the University of Massachusetts, Boston, who studies financial conflicts in psychiatry (New Scientist, 29 April 2006, p 14). She notes that the APA's ruling places no limit on industry research grants, and has found that the proportion of DSM-V panel members who have industry links is exactly the same as it was for DSM-IV, at 56 per cent (The New England Journal of Medicine, vol 360, p 2035).

The final version of DSM-V is scheduled to be published in 2012, but given the level of controversy and the need to test whether psychiatrists can reliably use the proposed diagnoses, that date seems certain to slip.

For now, there is an uneasy ceasefire, but next month the work groups will post their proposed changes on the APA's website. Stand by for renewed hostilities.

Editorial: Psychiatry's bible: Its time has passed

Hebephilia

How young is too young?

You may have never heard of "hebephilia", but this obscure diagnosis has huge significance in the courts. If it becomes accepted it could lead to hundreds of sex offenders who have served their jail time being locked up indefinitely - on grounds that some say are spurious.

Hebephilia refers to when adults are sexually fixated on teenagers around the time of puberty. This sets it apart from paedophilia, which refers to a focus on pre-pubescent children. The DSM-V work group on sexual disorders is likely to call for paedophilia to be renamed paedohebephilia, and include a hebephilic subtype.

The justification is the research of one work group member, Ray Blanchard of the University of Toronto in Canada. Working with sex offenders, Blanchard used a device that records blood flow in the penis to measure their arousal while they were listening to sexual material. He concluded that some men have a disorder that causes them to fixate on girls aged 11 to 14 (Archives of Sexual Behavior, vol 38, p 335).

The proposed diagnosis has been condemned by critics as dangerously blurring the boundary between paedophilia and normal male attraction to teenage girls - which isn't necessarily acted upon. Karen Franklin, a forensic psychologist in El Cerrito, California, argues that the diagnosis makes a disease out of preferences that have been shaped through human evolution. "People didn't used to live so long and mating started earlier," she says.

The work group is also considering whether some men are specifically turned on by rape - a proposed condition termed paraphilic coercive disorder. Again, the evidence is based largely on measurements of penile blood flow in response to sexual images and stories, and the validity of the condition is hotly contested.

The rows over hebephilia and paraphilic coercive disorder aren't academic, because 20 US states have passed laws that allow sex offenders who have served their sentences to be detained indefinitely in a secure hospital if they are deemed "sexual predators" (New Scientist, 24 February 2007, p 6). This can only be done if the offenders have a psychiatric disorder that increases their risk of reoffending - which few do, according to DSM-IV.

Franklin says that if hebephilia and paraphilic coercive disorder make it into DSM-V, they will be seized upon to consign men to a lifetime of incarceration. This argument cuts little ice with Blanchard, however. "The clinical facts are what they are," he says.

Transgendered

We are who we say we are

Is history repeating itself? That's the question facing psychiatrists considering how gender identity should be defined in DSM-V. The APA has a legacy of uneasy relations with the lesbian, gay and transgender community, having included homosexuality in the DSM's list of psychiatric disorders until 1973. Some transgender activists want issues of gender identity kicked off the list of mental illnesses too.

These activists are up in arms over the membership of DSM-V's sexual and gender identity disorders work group, in particular the selection of Kenneth Zucker of the University of Toronto, Canada, as its chair. Zucker is reviled by some transgender activists for his work on therapy to reorient children who feel that they were born into the wrong sex. An online petition objecting to the work group's composition has more than 9500 signatures.

The group is nevertheless likely to recommend changes that could actually ease tensions. One of these is a change in the name of a diagnosis that as currently phrased is inherently offensive to transgender people. "'Gender identity disorder' falsely implies that the gender identities of gender variant people are in themselves disordered," says Kelley Winters, founder of GID Reform Advocates.

The work group has not yet revealed its proposed name, but "disorder" will be dropped. "We're sensitive to issues of language," says Zucker. One possibility is "gender dysphoria", which focuses on the inherent distress of people living in a body that doesn't match their identity.

That would not satisfy those transgender activists who want issues of gender identity removed from the DSM altogether. But others argue for the retention of a renamed condition to make it easier for those distressed by the mismatch between their identity and their bodies to seek assistance, and also to help those who need sex-change surgery to get it paid for. Even now, many transgender people face problems when insurers refuse to recognise the treatment as a legitimate medical expense.

Bereavement

When does grief become an illness?

Losing a loved one is the most devastating event that most people ever experience, yet the official diagnosis of depression specifically excludes people who have recently been bereaved. Now there may be a major shift.

Not only is bereavement a known trigger for depressive symptoms, but bereaved people respond just as well to antidepressant treatment as others with similar symptoms, says Jan Fawcett of the University of New Mexico, Albuquerque, who heads the DSM-V work group on mood disorders. He thinks it may be time to class people who are severely distressed due to a recent bereavement as depressed.

For most people time proves at least a partial healer. But about 10 per cent of bereaved people are still debilitated by their loss more than six months later - and they can remain locked into this loop of grief for many years. Acknowledging their plight, the proposals for DSM-V are expected to include a new diagnosis of "complicated grief" or "prolonged grief syndrome".

The impetus for this comes from a team led by Holly Prigerson of Harvard Medical School in Boston, who has shown the condition can be reliably diagnosed (PLoS Medicine, vol 6, p e1000121). Katherine Shear, now at Columbia University in New York, has also found that the condition responds well to a form of psychotherapy designed to help bereaved people begin resuming their lives (Journal of the American Medical Association, vol 293, p 2601).