The Neocon Lust for Terror

FLASHBACK: It’s About A Lot More Than A "Goddamned Piece of Paper"Leo Strauss is the father of the Neo-Conservative movement, including many leaders of the current administration of the USA. Indeed, some of the main neocon players were students of Strauss at the University of Chicago, where he taught for many years. Strauss, born in Germany, was an admirer of Nazi philosophers and of Machiavelli.
Strauss believed that a stable political order required an external threat and that if an external threat did not exist, one should be manufactured. Specifically, Strauss thought that:

"A political order can be stable only if it is united by an external threat . . . . Following Machiavelli, he maintained that if no external threat exists then one has to be manufactured".

(quote is by one of Strauss' main biographers).

Indeed, Strauss used the analogy of Gulliver's Travels to show what a Neocon-run society would look like:

"When Lilliput [the town] was on fire, Gulliver urinated over the city, including the palace. In so doing, he saved all of Lilliput from catastrophe, but the Lilliputians were outraged and appalled by such a show of disrespect."

Moreover, Strauss said:

"Only a great fool would call the new political science diabolic... Nevertheless one may say of it that it fiddles while Rome burns. It is excused by two facts: it does not know that it fiddles, and it does not know that Rome burns."

So Strauss seems to have advocated governments letting terrorizing catastrophes happen on one's own soil to one's own people -- of "pissing" on one's own people, to use his Gulliver's travel analogy. And he advocates that government's should pretend that they did not know about such acts of mayhem: to intentionally "not know" that Rome is burning. He advocates messing with one's own people in order to save them from some "catastrophe" (perhaps to justify military efforts to monopolize middle eastern oil to keep it away from an increasingly-powerful China?).

Fast Forward a Couple of Decades to the 1990's...
Jimmy Carter's National Security Advisor seemed to hint at this approach when he wrote in 1997:

"as America becomes an increasingly multi-cultural society, it may find it more difficult to fashion a consensus on foreign policy issues, except in the circumstance of a truly massive and widely perceived direct external threat."

Similarly, the Project For A New American Century, a think tank lobbying group with Cheney, Rumsfeld, Wolfowitz, Feith and the other leading Neocons in its ranks, lamented that its rapacious military agenda would not be realized

"absent some catastrophic and catalyzing event -- like a new Pearl Harbor."

Don't believe that these quotes represent anything nefarious yet?

Fast forward to today...
Former Secretary of Defense Donald Rumsfeld said the American people lack "the maturity to recognize the seriousness of the threats." What's to be done? According to Rumsfeld, "The correction for that, I suppose, is [another] attack."

Newt Gingrich recently said:
"the better they've done at making sure there isn't an attack, the easier it is to say, 'Well, there never was going to be an attack anyway.' And it's almost like they should every once in a while have allowed an attack to get through just to remind us."
The head of the Arkansas Republican party said:
"At the end of the day, I believe fully the president is doing the right thing, and I think all we need is some attacks on American soil like we had on [Sept. 11, 2001]" so people appreciate Bush.
Philadelphia Daily News columnist Stu Bykofsky openly called for "another 9/11" that "would help America" restore a "community of outrage and national resolve".
Lt.-Col. Doug Delaney, chair of the war studies program at the Royal Military College in Kingston, Ontario, told the Toronto Star that "The key to bolstering Western resolve is another terrorist attack like 9/11 or the London transit bombings of two years ago."
And an allegedly-leaked GOP memo touts a new terror attack as a way to reverse the party’s decline.
It's All Hot Air, Isn't It?
But isn't this all talk? They wouldn't really allow terror to happen . . . or aid and abet such attacks. Would they?
Well, President Carter recently impliedly acknowledged the risk of staged provocation in order to start a war against Iran.
A former National Security Adviser told the Senate that a terrorist act might be carried out in the U.S. and falsely blamed on Iran to justify war against that nation.
Former Senator Gary Hart warned Americans that the White House might create a "Gulf of Tonkin" or "remember the Maine" type incident to justify war against Iran (starting at 7:15 minutes)

Current U.S. Congressman Ron Paul stated, the government "is determined to have martial law", and that the government is hoping to get the people "fearful enough that they will accept the man on the white horse"
Daniel Ellsberg, the famous Pentagon Papers whistleblower, said "if there is another terror attack, "I believe the president will get what he wants", which will include a dictatorship.
A retired 27-year CIA analyst who prepared and presented Presidential Daily Briefs and served as a high-level analyst for several presidents, stated that if there was another major attack in the U.S., it would lead to martial law. He went on to say:
"We have to be careful, if somebody does this kind of provocation, big violent explosions of some kind, we have to not take the word of the masters there in Washington that this was some terrorist event because it could well be a provocation allowing them, or seemingly to allow them to get what they want."
The former CIA analyst would not put it past the government to "play fast and loose" with terror alerts and warnings and even events themselves in order to rally people behind the flag

The former assistant secretary of treasury in the Reagan administration, called the "Father of Reaganomics", who is a former editor and columnist for the Wall Street Journal, Business Week, and Scripps Howard News Service, and, said:
"Ask yourself: Would a government that has lied us into two wars and is working to lie us into an attack on Iran shrink from staging "terrorist" attacks in order to remove opposition to its agenda?"
He goes on to say:
If the Bush administration wants to continue its wars in the Middle East and to entrench the "unitary executive" at home, it will have to conduct some false flag operations that will both frighten and anger the American people and make them accept Bush's declaration of "national emergency" and the return of the draft. Alternatively, the administration could simply allow any real terrorist plot to proceed without hindrance.
A series of staged or permitted attacks would be spun by the captive media as a vindication of the neoconsevatives' Islamophobic policy, the intention of which is to destroy all Middle Eastern governments that are not American puppet states. Success would give the US control over oil, but the main purpose is to eliminate any resistance to Israel's complete absorption of Palestine into Greater Israel.
Think about it. If another 9/11-type "security failure" were not in the works, why would Homeland Security czar Chertoff go to the trouble of convincing the Chicago Tribune that Americans have become complacent about terrorist threats and that he has "a gut feeling" that America will soon be hit hard?
A member of the British Parliament stated that "there is a very real danger" that the American government will stage a false flag terror attack in order to justify war against Iran and to gain complete control domestically
And the former UN Weapons Inspector, an American, who stated before the Iraq war started that there were no weapons of mass destruction is now saying that he would not rule out staged government terror by the U.S. government.
Does that sound like the Neocons' expressions of yearning for terror are just so much talk? Or does it sound like the disciples of Leo Strauss are willing to "manufacture threats" and "fiddle while Rome burns"?
And if the it is the latter, and the same people made the expressions of yearning before 9/11, the anthrax attacks and the London bombings, what does that imply about the cause of those events?

Plan B (met B voor bommen)

Vice-president Dick Cheney en zijn neoconservatieve makkers in de Bush-administratie begonnen zich pas te roeren over het gebruik van militaire kracht tegen Iran, toen zij de illusie hadden opgegeven, dat verandering van regiem in Iran zonder dat kon plaatsvinden. En zij gaven die illusie pas op tegen het eind van 2005, volgens een voormalige hoge official van Buitenlandse Zaken die deelnam aan de discussies met Iran van 2001 tot laat in 2005.
Hillary Mann, die directeur was van de zaken m.b.t. de Perzische Golf en Afghanistan bij de Nationale Veiligheids Raad (NSC) in 2003 en later bij de State Department’s Policy Planning staf, bemerkte, dat de sleutel tot de neoconservatieve kijk op politieke denkbeelden over Iran tot aan 2006, het vaste geloof was, dat één van de gevolgen van succesvolle ontplooiing van de militaire kracht der USA in Irak de fundering van het Iraanse regiem zou doen schudden.
Dit centrale geloof werd aan de conservatieve columnist Arnaud de Borchgrave van de Washington Times in april 2002 overgedragen door prominente neoconservatieve figuren die hem vertelden dat de Bush-administratie “had besloten, dat de geopolitieke kaart van het Midden-Oosten opnieuw getekend moet worden.”
“De Bush-doctrine van pre-emption,” zeiden zij, “was het voertuig geworden voor de verdrijving uit de macht van de as van het kwaad.” De verwijdering van Sadam Hussein volgens het neoconservatieve scenario, zou een democratisch Irak voortbrengen, wat dan de democratie zou verspreiden over de hele regio, van Syrië tot Egypte en de Sheikdommen, emiraten en monarchieën der Golfstaten.
Onder invloed van deze centrale mythe na de aanvallen van 11 september 2001, stelden enkele van Cheney’s makkers in het Pentagon zich ten doel ieder regiem in het Midden-Oosten, dat vijandig stond tegenover de VS en Israël, te verwijderen.
Generaal Wesley Clark, onlangs gepensioneerd van zijn post als hoofd van het Amerikaanse Zuidelijk Commando, hoorde in november 2001 van een generaal in het Pentagon, dat een net afgekomen memo van de minister van defensie het doel omschreef van een ‘take down’ van zeven regiems in het Midden-Oosten in een tijdsbestek van vijf jaar.
Het plan zou starten met een invasie van Irak en dan achter Syrië, Libanon, Libië, Somalië and Soedan aangaan, volgens verklaring in Clark’s boek van 2003, “Winning Modern Wars”. Dat memo gaf het plan aan "to come back and get Iran in five years".
De neocons waren heel serieus over achter Syrië aangaan. In de week volgend op de initiële Amerikaanse aanval op Saddam, beargumenteerde Paul Wolfowitz, de leidende neoconservatieve architect van de Irakese invasie, zonder succes het behaalde voordeel van de veronderstelde triomf daar, om het Syrische regiem van president Dashar al-Assad over te nemen, volgens het rechtsgelieerde Insight Magazine. In tegenstelling tot het bij de neocons zo populaire idee dat er echte mannen naar Teheran gaan, geloofde echter nog niemand dat Iran het volgende doelwit zou zijn.
In september 2003 kwam door Cheney David Wurmser, een goede vriend en beschermeling van Richard Perle en één van de architecten van het neoconservatieve plan voor regiemwisseling in Irak, aan de bak als adviseur voor het Midden-Oosten. Wurmser had al eerder heel specifieke ideeën uiteengezet over hoe het met geweld neerhalen van Saddam Hussein zou helpen het Iranese regiem te destabiliseren.
In een boek in 1999 had Wurmser het plan uitgelegd om de Irakese Sji’itische meerderheid en haar conservatieve geestelijken als bondgenoten van de VS te gebruiken bij het terugschroeven van het regionale Sji’itische fundamentalisme, waarmee het islamitische regiem van Irak werd bedoeld.
Maar Wurmser geloofde ook dat het Ba’at-regiem in Syrië een obstakel voor regiemwisseling in Iran zou zijn. Beginnend met het memo “Clean Break” voor de aankomende Israëlische premier Benjamin Netanyahu, dat hij mede met Perle en Douglas Feith geschreven had, had hij argumenten aangevoerd, dat, als Saddam gevallen was, de volgende stap het omverwerpen van het Assad-regiem in Syrië moest zijn.
In een interview van september 2007 aan de London Telegraph, nadat hij Cheney’s kantoor had verlaten, bevestigde Wurmser zijn geloof dat regiemwisseling in Syrië - zo nodig met geweld - direct effect op het regiem in Teheran zou hebben. Indien het regiem in Iran niet bij machte zou zijn overweldiging van het regiem in Syrië tegen te houden, stelde hij voor, dan zou dit het prestige van het Iraanse regiem in eigen land ernstig worden ondermijnd.
Van 2003 tot 2005 ontkenden Wurmser en de neoconservatieven dat de bezetting van Irak de Iraanse invloed meer had doen toenemen, dan dat de macht van het regiem in eigen land werd aangetast, volgens de voormalige NSC-specialiste Hillary Mann.
Zij was heel goed op de hoogte van het neoconservatieve denken door haar betrokkenheid bij het Washington Institute for Near East Policy in de 90-er jaren en vertelde Inter Press Service in een recent interview dat ze verbaasd was, neoconservatieven in de regering omstreeks 2005 te horen zeggen, dat de situatie in Irak goed op het spoor zat om het Iraanse regiem te destabiliseren.
De neocons hadden heel lang de Iraanse reformisten, geleid door president Mohammed Khatami , gezien als een obstakel voor een volksopstand tegen de mulahs waarvoor ze werkten. Frederic Tellier, de Franse Iranspecialist, noteerde vroeg in 2006 in een essay, dat zij geloofden, dat het electorale verlies van de reformisten in 2003 en 2004 zou helpen de weg te openen voor een politieke omwenteling in Teheran.
In een verschijning op de Don Imus radio talkshow van 21 januari 2005 zei Cheney dat de Israëli’s Iraanse nucleaire sites mochten aanvallen als ze overtuigd waren van Iraanse nucleaire capaciteiten. Die opmerking onderstreept het feit, dat hij niet dacht aan een Amerikaanse aanval op Iran.
Tegen het eind van 2005 echter hadden, volgens Hillary Mann, de neocons uiteindelijk de realiteit geaccepteerd van het falen der militaire interventie in Irak door de Bush-regering. Ze schreef ook, dat de verkiezingsoverwinning van Mahmud Ahmadinejad, een nieuw type nationalistische conservatieven vertegenwoordigde op een basis van volkssteun. Met de presidentsverkiezingen in juni 2006 werd het neoconservatieve optimisme over een regiemwisseling in Iran om zeep gebracht.
Mann neemt waar dat de neocons het idee van geweld tegen Iran nooit hebben opgegeven, maar ze hadden aangenomen dat er minder geweld nodig was in Iran, dan in Irak was toegepast. Vroeg in 2006 werd die aanname echter verworpen door prominente neoconservatieven.
De voormalige CIA-analist Reuel Marc Gerecht van het American Enterprise Institute – schrijvend onder het pseudoniem Edward Shirley – was meer agressief geweest dan ieder ander in het betogen dat Irakese sjiiten, door Amerikaanse militaire macht bevrijd, zouden helpen het Iraanse regiem te ondermijnen. Maar in april 2006 riep hij in een artikel voor Weekly Standard op tot het bombarderen van Iraanse nucleaire sites, totdat de Iraniërs zouden stopen deze te herbouwen.
Intussen keek Wurmser binnen de regering uit naar een mogelijkheid voor de militaire optie tegen Iran. In zijn interview met de Telegraph van september 2007, kort na het verlaten van Cheney’s kantoor, drong hij erop aan, dat de VS de kwestie zou laten “escaleren, zover als wij moeten gaan, om het Iraanse regiem te laten omvallen.” De mogelijkheid scheen zich voor te doen in de nasleep van de falende Israëlische poging om Hezbollah een grote slag toe te brengen in de zomer van 2006.
Met Cheney gelieerde neocons stelden, dat Iran de dominantie van de VS in de regio bedreigde, door haar invloed in Libanon, Irak en de Palestijnse gebieden en door haar nucleair programma. Ze drongen erop aan, dat de regering terug zou slaan, met als doelwit het Iraanse personeel van Qud Force in Irak, verhoging van de aanwezigheid van de vloot in de Golf en beschuldiging van Iran te helpen bij het doden van Amerikaanse troepen.
Hoewel het ogenschijnlijke doel was, de druk op Iran te verhogen ten aanzien van de nucleaire kwestie, in het licht van de voorafgaande inzichten komt naar voren, dat zij hoopten op het gebruik van militaire macht tegen Iran, om het oorspronkelijke doel van regiemwisseling in Iran te bereiken.