To Be Or Not To Be... Black II

Barrack Obama is een Afro American, zoals ze dat daar noemen. Hij schijnt niet de enige te zijn in de USA. Er zijn er zelfs tamelijk veel en vooral aan de onderkant van de samenleving vind je sterke concentraties. Daaraan ontlenen vele beter gesitueerde blanken de overtuiging, dat zwarten tot een inferieur ras behoren. Uit die conclusie leiden veel arme, ongeschoolde blanken dan weer af, dat zij, als behorend tot een hoger ras, ten onrechte op basis van gelijkheid moeten concurreren met die lagere zwarte kaste, om de steeds schaarser wordende banen, waarvoor geen of weinig scholing nodig is. Tja, er is onrecht in de wereld.
Dit is natuurlijk puur racisme.
De Amerikaanse houding is, om met de mond racisme af te wijzen, maar de Billarygang buit racistische gevoelens uit tot het uiterste.
Het bewijs?
Goed, deze dan: Barack en Hillary hadden afgesproken het tegenover McCain meer over de inhoud te hebben en onderling over persoonlijke geschiktheid voor het presidentschap. Dat zijn echter Billaryspelletjes, want nu is de economie het zwaarste onderwerp en dan heb je ook nog de oorlog in Irak. Zodra Barack het daarover wil hebben, zich onderscheidend van de Republikeinse campagne, roept de Billarygang, dat hij dat alleen probeert om de aandacht af te wentelen van zijn eigen enorme problemen en die zouden hieruit bestaan:
1.) Dat hij zwart is en op racistische gronden de stemmen van andere zwarten opeist, terwijl Barack Obama juist constant het tegendeel betoogt en ook vele jonge en hoger geschoolde blanken binnen en buiten de partij weet te overtuigen.
2.) Dat hij in het geheim een zwarte moslim is die de sharia in de VS wil invoeren, wat blijkt uit zijn verbondenheid met Louis Farrakhan, leider van de Nation of Islam, wiens steun Obama heeft afgewezen en wiens ideologie hij heeft veroordeeld.
3.) Dat zijn verbondenheid met anti-Amerikaanse krachten ook blijkt uit zijn verbondenheid met een voorganger van zijn kerk, de zwarte dominee Wright, van wiens anti-Amerikaanse woorden Obama zich in scherpe veroordeling heeft gedistantieerd.
4.) Dat hij als radicale moslimextremist hechte banden heeft met Al Qaida, hoewel Barack Hoesein Obama al 20 jaar een overtuigd en sociaal zeer actief christen is.
5.) Dat hij, zoals van de meeste zwarten wordt beweerd, deel uitmaakt van een criminele bende, in dit geval die van zijn makelaar en fondswerver Rezko, terwijl Obama de via Rezko verkregen fondsen aan een charitatief doel heeft geschonken of teruggestort en er geen enkele aanwijzing is van Obama's betrokkenheid bij onwettige of bezwarende feiten.

In het kamp van Obama moesten enkele "hulpen" worden uitgeschakeld, omdat zij van de daken schreeuwden dat Obama datgene, wat hij belooft, niet van plan is na te komen, als hij eenmaal gekozen is en de Billarygang blijft daar voortdurend op hameren. Zouden die "hulpen" nu echt niet begrijpen, dat je daarmee jouw kandidaat geen goede dienst bewijst? Nadere beschouwing leert dat de verraderlijke "hulpen" sterk verbonden zijn met de Clintons en zich als goed afgerichte honden hebben ingedrongen in de organisatie van Obama, om diens campagne door ondermijnende provocaties te beschadigen. Dat is dus goed gelukt.

Maar de racistische aanvallen nemen in hevigheid en omvang toe door hechte samenwerking van de Billarygang met de campagne van de Republikeinse opponent McCain. Geraldine Ferraro die de rassenkwestie sterk op de agenda heeft gezet, wordt als fondswerver van de Billarygang formeel efgezet, maar blijft evengoed fondsen werven die door haar favoriet in dank worden aanvaard.

De gecombineerde strategie van Hillary en McCain komt hier op neer:
A.) Dat de Barack Obama een racist en leider van een racistische beweging is, omdat er zwarte mensen op hem stemmen en/of hem steunen. Een zwarte is alleen geen racist als hij/zij op een blanke stemt. Een blanke stemt van nature blank.
B.) Dat een zwarte politicus per definitie een minderwaardige politicus is, omdat hij alleen met steun van zwarte racisten gekozen kan worden.
C.) Dat het een toonbeeld van vaderlandslievendheid is, om, als Democraten samen met de Republikeinen en koste wat het kost, ervoor te zorgen, dat zwarte politici niet of slechts zeer beperkt als gedienstige waterdragers participeren in de macht.
D.) Dat het hoge ideaal der raszuivere blanke macht, belangrijker is dan economie, onderwijs, gezondheidszorg en oorlog samen en om het land vrij van zwart racisme te houden, is het zelfs waard daar het bestaan van de Democratische Partij aan op te offeren.

Daarover zijn de Billarygang en de Republikeinse campagne van McCain het met elkaar eens. De vuilspuiterij naar Obama is van beide kanten gelijk in omvang, frequentie, intentie en intensiteit, hoewel McCain een hekel heeft aan dit soort vuile kunstjes. McCain wil er ook niet bij zijn en gaat alvast op reis, om zich in de wereld voor te stellen als de volgende president der USA, ervan overtuigd dat de race reeds gelopen is. Hij laat vooral Hillary Rodham Clinton vuile handen maken. Zij knapt het vuile werk voor hem op. Wanneer Clinton in een interview wordt gevraagd of ze echt gelooft dat Obama in het geheim een moslim is, zegt ze "nee", maar voegt daaraan glashard toe, dat ze dat niet zeker weet, om zo het wantrouwen tegen Obama in stand te houden. Dat werkt wel door in de USA.
Deze strategie kost Hillary het presidentschap en het vice-presidentschap. Het kost de Democraten voor de eerste drie decennia alle invloed op de oorlogen van Amerika, op de economie en op alle andere Democratische beleidspunten, maar wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen en voor Hillary weegt winnen van de Democratische nominatie het zwaarst.
Dat ze het presidentschap niet winnen kan, wist ze altijd al. Daarvoor heeft ze veel te veel boter op haar hoofd en ook in eigen kring teveel vijanden gemaakt. Voor de Republikeinen is ze de meeste gehate vrouw van Amerika.
1.) We hoeven maar te wijzen op haar beide broers Tony en Hugh Rodham *), die het eigen door schandalen besmeurde verleden van de Clintons nog overtreffen met verdachte en criminele activiteiten en belangenverstrengeling die door het presidentschap van Bill Clinton grotendeels zijn toegedekt.
2.) Geen enkele van de door Hillary Clinton als First Lady voorgestelde autoriteiten bleek betrouwbaar of geschikt te zijn, van haar drie naaste collega's uit de advocatuur die op hoge posten benoemd werden, trok eentje zich bijtijds terug, een tweede werd veroordeeld tot gevangenisstraf en een derde pleegde zelfmoord.
3.) Dan zijn er verder de door President Clinton op het laatste moment afgekondigde gratieverleningen, waardoor veroordeelde criminelen uit de naaste vriendenkring hun onverdiende vrijheid kregen.
4.) Dan zijn er ook nog de financiële onregelmatigheden en illegale fondsenwerving van Hillary zelf, waaronder haar wederrechtelijk medenemen van ene deel der inboedel van het Witte Huis, wat geschikt werd, deels met teruggave en deels met een schadevergoeding van $200.000 voor wat reeds was verkocht.

Het vuil ligt voor Hillary's deur dus hoog opgestapeld en de Republikeinen zullen daarmee zeker gaan gooien, als ze de Democratische nominatie wint. De spanningen binnen de Billarygang lopen steeds hoger op. De omstreden campagneleider Penn is gespecialiseerd in het promoten van misdadige dictaturen. Mocht Hillary, ondanks alles, toch nog tot president gekozen worden, dan kan er meteen een impeachment volgen. Hillary weet dat en schikt zich.
Dat is de reden, waarom zij er door haar vijanden (nog) niet op angevallen wordt, maar juist gesteund, om haar de nominatie te helpen verwerven. Met Obama hebben de Republikeinen geen kans op de overwinning, maar Hillary is rijp voor de slacht

Alles hangt af van de komende voorverkiezing in de grote staat Pennsylvania. Als Hillary die wint, is het pleit beslecht en Obama heeft geen kans op winst in Pennsylvania, omdat het hele partijapparaat van de staat plus het openbaar bestuur en de lokale media al in handen zijn van de Billerygang. Alleen bestaande partijleden mogen er stemmen en die moeten een maand van tevoren zich opgegeven hebben. Obama krijgt alleen massieve tegenwerking en niet eens de ledenlijst van zijn parij voor een briefing.

Met een verloren presidentsverkiezing in het vooruitzicht, gaat het voor Hillary en de partij-elite rondom de Clintons alleen om beperking van het persoonlijk gezichtsverlies. Dat een blanke vrouw het van een zwarte man moet verliezen is onverdraaglijk. Terecht zal Barack Obama een verklies als in Ohio met 10% verschil een grote overwinning noemen. Dan heeft Hilary in drie grote staten, Californië, Ohio en Pennsylvania gewonnen en ondanks een achterstand over het geheel en in de rest van het land claimen, dat Obama in de algemene verkiezingen niet verkiesbaar is, omdat hij geen grote klappen kan uitdelen en dreigen dat ze haar achterban oproept om op McCain te stemmen, als de superdelegates, die de doorslag moeten geven, haar niet steunen. Haar kracht daarbij is, dat ze vooral gesteund wordt door de laag- of ongeschoolde massa, die zich gemakkelijk laat beïnvloeden door achterklap en vuilspuiterij over Barack Obama. Dat zijn een hoop stemmen die haar aanwijzing zullen volgen.

Wat is er aan de hand met de achtergrond van Barack Obama, met die dominee Jeremiah Wright bijvoorbeeld? Die bedient zich soms van bewoordingen die vrij algemeen gebruikt worden door zwarte spirituele leiders, over de schande van de tweedeling in de Amerikanse samenleving, over de schande van het Amerikaanse imperialisme, van de achterblijvende zorg voor de kanslozen, het onterechte morele superioriteitsgevoel van de Amerikaanse, rijke, blanke elite, de schending van mensenrechten en de eeuwen van slavernij en de meest liederlijke discriminatie en rassenmoord.
Het is, afgezien van enkele woorden waarin hij te ver doorschiet, kritiek die ook in het grootste deel van de westerse wereld gemeengoed geworden is. De kritiek van zwarte Amerikanen op Amerika, hoe terecht ook, is echter in Amerikaanse ogen niet vaderslandslievend en daarmee is een meerderheid van de kiezers het wel eens. Daaronder zijn ook veel zwarte kiezers die blij zijn daarvoor wat genadebrood te kunnen eten. Veel zwarte kiezers vinden een zwarte president geen volwaardige president. Amerika verdient het beste wat er is, vinden ze, een blanke president dus en desnoods dan maar een vrouw.
Barack Obama behoort tot een nieuwe generatie zwarte Amerikanen, die zichzelf niet meer als slachtoffers willen zien en zichzelf niet, zoals de laffe, afgerichte hond Colin Powell - al eens gebruikt bij het witwassen van de slachting in het Vietnamese My Lai - in de aanloop naar de macht voor het karretje van blanke machthebbers laten spannen, tot ze net zulke corrupte leugenaars zijn. Dat de man zich nog geen kogel door zijn tot het diepst vernederde hoofd geschoten heeft, is maatgevend voor zijn spreekwoordelijke lafheid.
Computer-generated image of an alleged mobile production facility for biological weapons, presented by Colin Powell at the UN Security Council. On 27th May 2003, US and UK experts examined the trailers and declared they had nothing to do with biological weapons
en dan Leugens van Colin Powell en vervolgens deze ook nog
Inmiddels heeft George W. Bush dus een ander zwart schoothondje op Buitenlandse Zaken, altijd al in reserve achter Powell en nu is het geen reu maar een teefje, met de lieflijke naam Condoleezza Rice en ook goed gedresseerd. Eén ding moet Pointer die Yanks nageven, honden africhten kunnen ze. Maar dat zijn honden zonder karakter, hè?
Op de foto helemaal bovenaan zien we Bush en Rumsfeld flink en zelfbewust naast elkaar staan. Powell en Rice staan achter alkaar terzijde in de rij. Ze staan duidelijk te wachten op bevelen van hun baasjes. De baasjes kijken ons aan en de honden kijken van ons weg. Zoiets heeft Hillary ook in gedachten met Barack Obama. Zij als president en Obama als haar zwarte hond. Kijk, die Bush heeft het voor mekaar met zijn honden, dan hoeft Hillary toch niet met minder genoegen te nemen?

*) Episodes such as these led Hillary Clinton's White House staff to refer to Tony and Hugh as "the Brothers Rodham", extending the American tradition of troublesome presidential siblings to the brother-in-law category; one senior White House official would be quoted as saying, "You never wanted to hear their name come up in any context other than playing golf."

To Be Or Not To Be... Black I

Geraldine Ferraro, we kennen haar nog hè?
Zij was de eerste vrouw die door de Democratische Conventie genomineerd werd voor het vice-presidentschap achter Walter Mondale als president in 1984 en ze verloren van het koppel Reagan en Bush. Daarna leidde ze de commissie die nieuwe regels opstelde voor de Democratische voorverkiezingen en onlangs stelde ze voor diezelfde regels tijdens het spel te veranderen in het voordeel van haar favoriet Hillary Clinton. Dat ging niet door, hoewel, de kwestie loopt nog, maar er was veel kritiek.
Het kan altijd erger.
Zo merkte ze op dat Obama zijn huidige positie te danken heeft aan het feit dat hij zwart is. Hij zou nergens zijn als hij een blanke andere man was geweest.
Dat Obama voordeel heeft bij wat hij is, is ongetwijfeld waar, want Obama is een symbool van het postracisme in Amerika en bovendien buitensporig getalenteerd. De drempels blijken overwonnen te zijn en een donkere man maakt wel degelijk kans om president te worden. Die overwinning van het racistische verleden is iets waar Amerikanen trots op kunnen zijn.
Zo kun je dat uitleggen, maar zo was het door Ferraro niet bedoeld. Ze bedoelde – als je het vertaald in minder gekuiste bewoordingen en zoals ze het niet heeft bedoeld, maar zoals het wordt verstaan – als Obama niet zo’n smerige stinkende nikker zou zijn, had hij geen schijn van kans dat al het zwarte tuig op hem zou stemmen en dan zou hij flink achter liggen op onze superieure blanke heldin Hillary. “Hij heeft het geluk aan zijn kant, dat hij is wat hij is,” voegde ze er zuur aan toe. Met andere woorden; hij verdient het niet, maar hij krijgt het, omdat hij zwart is. Zoals zij het bedoelt, komt het neer op positieve discriminatie, maar dat is ook fout en Obama heeft helemaal geen positieve discriminatie nodig.
Hier een serie citaten uit de Amerikaanse media:

Politico’s Roger Simon: “Ferraro, who was part of Hillary Clinton’s financial team until she stepped down Wednesday, does not see an America where racism exists, only reverse racism.”
Newsweek’s Andrew Romano: “At March 7, 7:52 a.m., the Daily Breeze of Torrance, Calif. printed an interview with former Democratic vice presidential candidate and current Clinton finance committee member Geraldine Ferraro in which the pioneering politician said something about Clinton’s main rival, Barack Obama, that was both baffling and offensive.”
The New Republic’s Jonathan Cohn: “Ferraro’s original statement to Daily Breeze, which suggested that Obama has gotten preferential political treatment because of his race, was a dog-whistle to white voters who resent affirmative action.”
Salon’s Alex Koppelman: “And the Clinton campaign did itself no favors with its response—they said they disagreed with Ferraro, but did not fire her—which was interpreted by many observers as tacit approval. Pundits, bloggers and the Obama campaign relentlessly castigated the Clinton campaign for its approach.”
The Atlantic’s Andrew Sullivan: “Isn’t this classic Rove-Morris politics—to keep designating Obama a beneficiary of affirmative action and Clinton a victimized white woman in order to racially polarize a primary where Clinton needs white ethnic votes?”
Maureen Dowd: “Geraldine Ferraro, who helped Walter Mondale lose 49 states in 1984, was clearly stung at what she considered Obama’s easy rise to celebrity and electoral success.”

Het is heel raar dat Ferraro niet inziet dat hetzelfde gezegd kan worden van Hillary Clinton. Als zij geen vrouw zou zijn, maar gewoon een andere man, dan zou ze niet de positie hebben die ze nu heeft. Ze is de eerste vrouw die kansen had om genomineerd te worden voor het presidentschap.
Georgia Duerst-Lathi die politieke wetenschap doceert aan het Beloit College zegt dat de frase die ze het meest tegenkomt in mediarapportages gaat over de zorg of vrouwelijke kandidaten door hun vrouwelijk zachtheid wel kunnen omgaan met besluitvaardigheid in een crisis. “En jij, Geraldine Ferraro, zou dat moeten weten! Jij ging voor het vicepresidentschap in 1984 en je hebt die vraag wel gekregen of je hard genoeg was om op DE KNOP te drukken.”
Ferraro ontkent dat ze die vraag ooit voorgelegd gekregen heeft.
Oké, daar gaat het ook niet over. Duerst-Lathi suggereert dat het belang van hardheid juist kan helpen uitleggen, waarom Hillary relatief zo’n havik is.

"She came out and she was the toughest of all of them in the Democratic field, at least on what to do in Iraq," Duerst-Lahti says. "She had to out-masculine all her male counterparts."

Dat lijkt Pointer een volkomen correcte waarneming, maar daarin schuilt ook het gevaar van overacting. Als je zo nodig moet laten zie dat je geen aarzeling kent om op DE KNOP te drukken dan druk je al snel op DE KNOP als dat helemaal niet nodig is. Typisch vrouwelijk, denkt Pointer, die met vrouwen een hoop ervaring heeft. Er zijn een hoop vrouwen meer geschikt dan Hillary en dan dreigt het gevaar dat later gezegd wordt: “een vrouw als president? Nee, dat was eens, maar dart doen we nooit weer!”.
Vrouwen moeten niet proberen mannen te overtreffen in de imitatie van eigenschappen die typisch mannelijk zijn, maar hun vrouwelijke eigenschappen aanwenden om meer te bereiken dan een man kan en dat moet dus op een andere manier en alleen getalenteerde vrouwen, niet allemaal, weten hoe dat moet. Is Hillary niet getalenteerd? Erg intelligent is ze wel, vasthoudend ook, maar wat verder? Wat heeft ze eigenlijk bereikt behalve een positie voor zichzelf, deels als gevolg van positieve discriminatie? Wat heeft ze ten behoeve van anderen voor mekaar gekregen in vergelijking met anderen, zoals Obama als effectieve charismatische opbouwwerker, wat hij in feite nog steeds is?

meer over Geraldine Ferraro

Bush: Milieu? Ozonprobleem? Stik maar!

The Environmental Protection Agency weakened one part of its new limits on smog-forming ozone after an unusual last-minute intervention by President Bush, according to documents released by the EPA. EPA officials initially tried to set a lower seasonal limit on ozone to protect wildlife, parks and farmland, as required under the law. While their proposal was less restrictive than what the EPA's scientific advisers had proposed, Bush overruled EPA officials and on Tuesday ordered the agency to increase the limit, according to the documents.
"It is unprecedented and an unlawful act of political interference for the president personally to override a decision that the Clean Air Act leaves exclusively to EPA's expert scientific judgment," said John Walke, clean-air director for the Natural Resources Defense Council.
The president's order prompted a scramble by administration officials to rewrite the regulations to avoid a conflict with past EPA statements on the harm caused by ozone.

Wahington Post

Bush waarschuwt tegen Alternatieve Energie

Soms moet je een bericht even laten bezinken voordat je er commentaar op geeft.

MANDEL NGAN/AFP/Getty Images
Speaking Wednesday about his vice president's impending trip to the Middle East, President George W. Bush told reporters that Dick Cheney would try to make the standard case that Saudi Arabia should increase oil production to head off a U.S. recession. And he added another wrinkle, saying that Cheney would remind King Abdullah that "high oil prices are stimulating an enormous amount of venture capital money into alternative forms of energy."

It's an interesting negotiating ploy, given Saudi Arabia's role in flooding the market and killing off alternative forms of energy in the 1980s. I'm sure King Abduallah remembers it well. The question is, at what oil price point are various competing technologies -- biofuels, plug-in hybrids, hydrogen -- economically viable (leaving aside their environmental benefits)? And do the Saudis have the means to lower the price of crude below that level?

bron: BlockBurst, Reuters

Admiral William “Fox” Fallon over Iran.

bron: Reuters
Admiraal Fallon is afgetreden als hoofd van het Centrale Commando in het Midden-Oosten. Hij was het niet oneens met Bush over Iran, maar het idee, dat er een kloof was, maakte het voor hem moeilijk om zijn werk te doen.
Wat betekent zo’n opmerking nu, hè? Dat kan Pointer u niet vertellen en dat is toch wel veelzeggend over de leegheid van zulke verklaringen. Die lui hadden gewoon ruzie over Iran, dat weten we toch?
Fallon had geen zin in een oorlog met Iran. Dat vond ie gewoon onzin en hij wilde niet worden meegesleurd in een leugencampagne over militair nucleaire vorderingen in Iran, nadat in maart 2007 al duidelijk was geworden, dat daar geen sprake (meer) van was, terwijl Bush juist toen zijn meest dreigende woorden liet horen, dat Iran een groot nucleair gevaar was en zo.
Defensieminister Robert Gates verwierp de suggesties dat het verrek van Fallon een aanstaande oorlog met Iran nu wat meer waarschijnlijk maakte.
Nou, Pointer denkt, dat er wel een drempeltje is opgeruimd, maar er is nog een muur van omstandigheden die een oorlog met Iran vooralsnog verhinderen. Nu is Bush er niet de president naar, om ervan af te zien, met zijn kop tegen een muur te lopen en het zou hem onsterfelijk maken, als hij het nog voor zijn aftreden doet en nog wel zonder goedkeuring van het Congres om zijn opponenten voor een fait accompli te stellen. Een stuk of 20 ferme bommen op de heilige stad Quom, waar al die moellahs en heersende ayatollahs zitten, zullen wel genoeg zijn om het point of no return te passeren. Dát is de zetel van de werkelijke macht in Iran.
Hoe serieus je het aftreden van Fallon moet nemen, blijkt uit de uitputtende stroom ontkenningen dat het iets voorstelt.

"The notion that this decision portends anything in terms of a change in Iran policy is ... ridiculous," Gates said. "Admiral Fallon reached this difficult decision entirely on his own," Gates said at the Pentagon.
"I believe it was the right thing to do, even though I do not believe there are, in fact, significant differences between his views and administration policy."

Het is altijd lastig als woordvoerders iets bevestigen en tegelijk ontkennen. Dan geloof je het toch niet meer?
De Bush administratie laat weten dat diplomatie wordt aangewend, om de geschillen met Iran op te lossen, vooral wat het nucleaire programma van Iran betreft, maar militaire actie wordt niet uitgesloten. Beweerd wordt, dat ook andere westerse landen zeggen dat Iran nog steeds probeert capaciteit voor nucleaire wapens te ontwikkelen. Volgens Pointer moet dat dan in het geheimnm gezegd worden want daarover is niets gepubliceerd. Zou Balkenende weer aan he slijmen zijn? Iran zegt dat ze alleen atoomcentrales voor nucleaire energie willen. Het artikel dat Fallon, zoals gezegd, aanleiding gaf om af te treden staat in Esquire: http://www.esquire.com/features/fox-fallon en het begint al meteen leuk:

If, in the dying light of the Bush administration, we go to war with Iran, it'll all come down to one man. If we do not go to war with Iran, it'll come down to the same man. He is that rarest of creatures in the Bush universe: the good cop on Iran, and a man of strategic brilliance. His name is William Fallon, although all of his friends call him "Fox," which was his fighter-pilot call sign decades ago. Forty years into a military career that has seen this admiral rule over America's two most important combatant commands, Pacific Command and now United States Central Command, it's impossible to make this guy -- as he likes to say -- "nervous in the service."

Een flinke kerel, hè?
Vroegere Amerikaanse regeringen hebben wat sabelgerinkel laten horen, als nuttige tactiek om slechte acteurs op he podium van de wereld in de pas te laten lopen. Deze regering blijkt die subtiliteit niet te beheersen. Toen Dick Cheney met zijn sabel rinkelde, werd algemeen begrepen dat hij zijn wapen werkelijk wilde gebruiken. Ondanks de recente oorlogskrampen van de verkrampte Amerikaanse regering, met betrekking tot Iran, heeft Fallon geen haast om campagnemedailles voor Iran te verwerven en daarin ligt de onvergeeflijke afwijking voor de hardliners die door Cheney worden geleid.

Army General David Petraeus, commanding America's forces in Iraq, may say, "You cannot win in Iraq solely in Iraq," but Fox Fallon is Petraeus's boss, and he is the commander of United States Central Command, and Fallon doesn't extend Petraeus' logic to mean war against Iran.

Maar terwijl Fallon de baas is bij CentCom, verklaart Bush steeds zijn hevig verlangen naar Wereldoorlog III en zijn regering stelt Mahmoud Ahmadinejad steeds voor als de Hitler van deze eeuw (een kroning die al eerder een dodelijk effect heeft gehad) en dan is het aan Fallon om, zoals in het afgelopen najaar tegenover Al Jazeera, te verklaren:

"This constant drumbeat of conflict...is not helpful and not useful. I expect that there will be no war, and that is what we ought to be working for. We ought to try to do our utmost to create different conditions." What America needs, Fallon says, is a "combination of strength and willingness to engage."

Hoe komt Fallon weg met zo’n uitdaging van zijn Opperbevelhebber? Het antwoord is, dat hij er niet veel langer mee doorkomt. President Bush is niet gewend aan ondermijning door zulke vrijmoedige tegenspraak, als Fallon zich veroorlooft en de president heeft er zijn neus van vol. Juist toen Fallon het vorig voorjaar CentCom overnam, was het Witte Huis zich aan het voorbereiden op een oorlog tegen Iran en vrijwel direct begon Fallon dat zachtjes terug te duwen. Hij vond het slecht onderbouwde actie en in de pers werd zijn geluid steeds meer afwijzend over de mogelijkheden van een oorlog tegen Iran. Dat schiep nogal wat frictie met het Witte Huis.
Toen in december the National Intelligence Estimate de directe nucleaire dreiging van Iran uitsloot, leek het of Fallon gelijk kreeg, maar welingelichte waarnemers zeggen nog steeds, dat Fallon van zijn taak ontheven is, voordat zijn tijd volgend voorjaar erop zit, geen verrassing is. Het Witte Huis wil een meer buigzame commandant.

If that were to happen, it may well mean that the president and vice-president intend to take military action against Iran before the end of this year and don't want a commander standing in their way.

Nu kennen we de uitkomst: Fallon is teruggetreden.
Dat had Esquire al zo’n beetje verwacht.
Fallon geeft er zelf een mooie draai aan.

And so Fallon, the good cop, may soon be unemployed because he's doing what a generation of young officers in the U.S. military are now openly complaining that their leaders didn't do on their behalf in the run-up to the war in Iraq: He's standing up to the commander in chief, whom he thinks is contemplating a strategically unsound war.
It's not that Fallon is risk averse -- anything but. "When I look at the Middle East," he says late one recent night in Afghanistan, "I'd just as soon double down on the bet."
When Fallon is serious, his voice is feathery and he tends to speak in measured koans that, taken together, say, Have no fear. Let Washington be a tempest. Wherever I am is the calm center of the storm.
And Fallon is in no hurry to call Iran's hand on the nuclear question. He is as patient as the White House is impatient, as methodical as President Bush is mercurial, and simply has, as one aide put it, "other bright ideas about the region." Fallon is even more direct: In a part of the world with "five or six pots boiling over, our nation can't afford to be mesmerized by one problem."
And if it comes to war?
"Get serious," the admiral says. "These guys are ants. When the time comes, you crush them."

Het artikel in Esquire

Politiek heeft geen Invloed op Hem (zegt hij)

Bush Moves to Bolster Support for US War Effort
He Says Politics Won't Sway Him

"The decision to remove Saddam Hussein was the right decision early in my presidency . . . and it will forever be the right decision," President Bush said.

11 maart 2008
President Bush begon dinsdag zijn laatste poging om de steun voor de oorlogen in Irak en Afghanistan te vergroten. Hij benadrukte het belang van de slagen, die de VS en haar medestanders tegenover een onbarmhartige vijand met weinig respect voor het menselijk leven stelden.
In de komende paar maande moet Bush besluiten hoeveel van de troepen hij in de twee slagvelden moet overlaten aan zijn opvolger, een beslissing die de verkiezingen in de komende herfst kan beïnvloeden en zijn nalatenschap helpen vormen. Wat Irak betreft gaf Bush aan dat de sterkte van de troepen zal afhangen van zijn inschatting wat nodig is om de stabiliteit van het land te behouden.
“De politiek van 2008 betrek ik niet bij mijn berekening, maar de vrede van de komende jaren,” zei Bush tegen de hem goedgezinde toehoorders van religieuze radio- en televisiemakers.
Officials van he Witte Huis beschreven dinsdag de toespraak als de eerste ven verschillende die nog komen in de volgende weken en bedoeld zijn om steun te krijgen voor de beslissingen die Bush zal nemen na de beoordeling over een maand door legergeneraal David H. Petraeus, de topcommandant van de VS-troepen in Irak en ambassadeur Ryan C. Crocker. De toespraken moeten ook de negatieve publiciteit die de vijfde verjaardag van de oorlog op 19 maart omgeven doe verstommen.
De sleutelvraag i sof Bush de troepenmacht wil reduceren tot onder de 130.000 in juli, de hoeveelheid die er was voordat hij een jaar geleden opdracht gaf de troepen te versterken. Bush wil ook proberen de Europeanen er toe te brengen meer troepen in Afghanistan in te zetten, als hij volgende maand de topconferentie van de NAVO in Boekarest , Roemenië, bezoekt.
Bush weegt af of het mogelijk is troepen uit Irak terug te trekken zonder de verbetering van de veiligheidssituatie gedurende het afgelopen jaar te verliezen. Na jaren van politieke strijd met de Democraten in het Congres, heeft hij wellicht de vrije hand on in Irak net zoveel troepen te houden als hij wil tot aan het eind van zijn presidentschap. Hij heeft adviseurs weerstaan die in de afgelopen weken druk uitoefenden voor een snellere terugtrekking.
De president plaatste zijn commentaar voordat het Pentagon aankondigde dat de centrale commandant van de VS admiraal William J. Fallon zich terugtrok. Van Fallon wordt gezegd dat hij een voorstander is van een snellere terugtrekking van troepen uit Irak. Terwijl hij ongerust is over het behoud van de veiligheidssituatie wil Bush ook over beide partijen een overeenstemming opbouwen over de militaire strategie nadat hij het Witte Huis heeft verlaten en hij wil de plannen voor wat hij ziet als een desastreuze aftocht, zoals die door beide Democratische kandidaten voor de nominatie wordt voorgestaan, afwenden. Beide Senators Barack Obama en Hillary R. Clinton hebben gezegd dat zij, eenmaal gekozen tot President, snel zullen overgaan tot terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Irak.
Bush richtte zijn commentaar van dinsdag evenveel op Irak als op Afghanistan, veel aandacht gevend aan he conflict waarvan zijn tegenstanders zeggen dat hij dat teveel heft verwaarloosd. Hoewel met dezelfde bekende retoriek, probeerde Bush toch nieuwe woorden te vinden om zijn gehoor ervan te overtuigen, hoe slecht de tegenstanders in beide landen zijn.
“We zagen de aard van deze vijand toen de extremisten van de Taliban een Afghaanse school overvielen,” zei Bush. “Ze ontvoerden zes leraren. Ze sloegen de schoolkinderen met stokken om ze af te schrikken zodat ze hun klassen niet meer zouden bezoeken. Wij zagen de aard van deze vijand toen de extremisten het hoofd van een middelbare school onthoofden terwijl zijn vrouw en kinderen gedwongen werden daarbij toe te zien.”
De president toonde weinig twijfel omtrent de cruciale keuzes die hij heeft gemaakt in de afgelopen vijf jaren, speciaal de beslissing Sadam Hussein af te zetten. “De beslissing al vroeg in mijn presidentschap om Sadam Hussein te verwijderen was de juiste beslissing en het zal voor altijd de juiste beslissing blijven.”
Die taal ontlokte enthousiast respons van de bezoekers van de National Religious Broadcasters Convention. “Je zag het, je hoorde het,” zei James Dobson, de stichter van Focus on the Family, verwijzend naar het warme applaus voor Bush’s woorden door de ongeveer 1500 mensen in de Gaylord Opryland Resort and Convention Center. Maar afgezien van de kern van zijn supporters is Bush grotendeels ineffectief gebleven om de publieke opinie inzake de oorlog in Irak te veranderen. De Democraten waren niet bepaald enthousiast over zijn nieuwe communicatieoffensief.
“De president gaat door met steeds mindere resultaten een succes te noemen,” zei Senator Joseph R. Biden Jr., voorzitter van the Senate Foreign Relations Committee. "In Irak zijn we overgestapt van verdrinken naar waden door water. Dat is beter maar we kunnen zo niet doorgaan zonder grote spanning op onze militairen te zetten en bronnen te onttrekken aan prioriteiten thuis en aan de oorlog in Afghanistan.”Washinton Post

Het Vertrouwensbeginsel van Donner

De ene seks is de ander niet. Hij twijfelt er niet over, onze Donner. Hij twijfelt sowieso heel weinig. Waarschijnlijk kan hij zich niet herinneren of hij wel ooit getwijfeld heeft en dat is mooi. Het geeft vastigheid in het leven. Hij weet dat als Nuriye Kesbir wordt uitgeleverd aan Turkije, ze voor haar dood vele malen door de Turken verkracht zal worden en na haar dood ook nog enkele keren, met of zonder hoofd, want Kesbir is een kopstuk van de Koerdische Arbeiderspartij, de PKK. Ze is ook een vrouw, jong nog, dapper ook, met een uitbundige levenslust, maar liever dood dan Turks.
Dat weet Donner allemaal en, hoe kan het ook anders, hij weet dat zeker. Hij is heel goed geïnformeerd. Maar ja, juridisch is de Turkse overheid uiteraard niets in de weg te leggen, want de gruwelijke misdaden, die zij met zekerheid aan Kesbir zullen voltrekken, zijn nog niet gepleegd en als ze zijn gepleegd, zijn de nog niet berecht en dat zal er ook nooit van komen, dus dan zijn ze wel gepleegd, die misdaden, maar er zijn tóch juridisch gesproken geen schuldigen en dat weet je met absolute zekerheid al van tevoren, want schuldig is iemand pas, die berecht en veroordeeld is. Trouwens, waar lullen we over, het is toch maar een Koerdische terrorist?
Tja, Donner weet ook wel, dat Turken het dorp, waar Kesbir met haar familie woonde, hebben overvallen, dat ze de huizen hebben verwoest, hoewel de dorpelingen uit onmacht geen verzet pleegden, dat er toen ook vrouwen zijn verkracht, gedood en opnieuw verkracht, ook vrouwen zonder hoofd.
Je hebt recht op een hoofddoek, vind Donner, maar het recht op een hoofd is allerminst zeker, althans voor de slachtoffers. Bij Donner moet je geen onzekerheid verwachten. Een Koerdische vrouw heeft geen recht op haar hoofd. Voor Donner staat vast, dat het er zomaar af zal rollen.
Er zijn beelden van.
De overlevenden uit dat dorp, waaronder Kesbir, zijn gedeporteerd, opgejaagd en uiteindelijk gevlucht naar Duitsland. De mannen gingen naar Noord-Irak en sloten zich daar aan bij de PKK. Ze vechten terug tegen de overmacht. Ze vechten voor hun leven en hun vrijheid. Donner heeft met andere politieke hotshots afgesproken, dat Koerden terroristen zijn, althans, als ze nog leven. Dat hebben ze afgesproken, omdat de Turken dat graag willen en Donner en anderen willen die Turken dolgraag bij Europa hebben. Bij nader inzien was het verkeerd om ze voor de poorten van Wenen weg te slaan, maar goed, ze komen dus terug, met al hun culturele eigenaardigheden wat Europa heel kleurrijk zal maken.
Turken zelf zijn niet zo dol op mensen die een beetje anders zijn.
Turken noemen het Koerdische volk “bergturken”, niet met een hoofdletter, want het is lager volk en ze mogen alleen algemeen beschaafd Turks spreken.
Het enige wat Koerden willen, is in vrede leven, op hun eigen manier in hun eigen gebied, maar daar staat de doodstraf op en als de overheid dat met grof geweld verhindert en je bent het daar niet mee eens, dan ben je een terrorist. Dan mogen ze je martelen, verkrachten, onthoofden en daarna opnieuw verkrachten.
Het verkrachten van stervende en dode mensen is een oeroude Turkse folklore. Het is seks en toch ook een geweldsmisdrijf en het zit de Turken diep in het bloed, het bloed waar ze zo trots op zijn. Het wordt gedaan om de mateloze superioriteit van de dader ten opzichte van het minderwaardige slachtoffer te demonstreren.
Als je uit Turkse ouders in Nederland geboren wordt, ben je ook een Turk met datzelfde superieure, trotse bloed en dan word je opgeroepen, om aan die verheven folklore mee te doen. Militaire dienstplicht heet dat. Je krijgt een training en dan ga je de bergen in, op jacht, zoals onze geliefde kroonprins het bos intrekt om achter mekaar een heel stel wilde zwijnen te vermoorden.
Of die zwijnen dan ook door onze geliefde kroonprins worden verkracht, weet Pointer niet zeker. In ieder geval niet terwijl ze nog leven. Turken verkrachten voor, tijdens en na het doden.
Dat is normaal voor Turken, maar we zijn niet allemaal gelijk, hè?
Het is Turks en dus is het eervol.
Ze gaan mekaar daar geen mietje noemen, vraag maar aan Donner, want die weet het ook en wat Donner weet, dat weet hij zeker. Als onze Nederlandse Turken in Turkije hun “dienstplicht” vervuld hebben, komen ze innig bevredigd weer terug, om hier voor keurige Nederlanders door te gaan.
Maar seks met dieren – uiteraard gepleegd door lieden die een beetje gek en nergens vies van zijn – moet verboden worden, want dat is niet netjes, ook niet als zo’n dier het hartstikke lekker vindt, wat voor een stoere reu heel normaal is, hoor. Het mag niet meer met dieren, maar wat moeten de dieren dan? Als een dier het met een ander dier doet krijgen ze natuurlijk dubbel straf.
Raar hè?
Pointer wordt hier heel droevig van.
Dergelijke zaken ontlokken Pointer de ene godslastering na de andere, heel zachtjes, want dat mag wegens een wetje van een andere en reeds lang dode Donner ook niet. Die Donner zaliger is niet verkracht na zijn dood, bedenkt Pointer, dus laten we dan maar zijn wet verkrachten.
Je moet iets terug doen.