John McCain’s Fake Town Halls

It’s always nice to hear both sides, so we have to hear what a McCain admirer has to say about her beloved candidate. If I should try to be objective, you will never believe me anymore, but we have Mayhill Fowler who can do the word. Well I’ve read the article before passing it through to you, thus I know that nothing good can be said about McCain, at least not without lying, but she tries to be kind.
======================================
The John McCain town hall meeting is a fraud. Unlike other writers at HuffPost, I want John McCain to do well this summer, so it pains me to report this. "I believe the town hall meeting is the most important element of democracy," Senator McCain said last week in Portsmouth, Ohio. I wouldn't go that far, but I would hate to see one senator hand the election to another. It's not good for Senator Obama, who already exudes enough confidence to power a wind turbine; it's not good for us, because we profit from spirited debate. And isn't that what a town hall meeting is supposed to be?
The town hall meeting yesterday in Albuquerque, New Mexico is typical in that the real action is not on the ground in the small conference room of Hotel Albuquerque but in the internet air war waged at the same time. There's an old-fashioned quaintness to John McCain's insistence on the centrality of the town hall meeting -- even he doesn't really believe in it, for he always shapes his meetings not to the locals and their concerns but to the action taking place in the campaign email and conference call skirmishes over the addled attention of the press that particular day. McCain, for example, gives his Albuquerque supporters a speech on Afghanistan (much to the surprise of some, who had been hoping to hear about social issues and the economy) because that very day Obama delivers his major foreign policy speech, "A New Strategy for a New World," at the same time in Washington, D.C. Obama is setting the pace elsewhere, far from New Mexico. The McCain Campaign is as usual playing catch-up in Albuquerque, for Obama has been warning about the need to win the war in Afghanistan at least as far back as his Pennsylvania speeches before that state's primary.
Beyond the illusion of locality, there's the atmosphere to these meets. Despite the crackle in the air war, the town hall meetings themselves are soporific. Sometimes we begin with the hagiography of American patriotism: the trooping of the colors, the singing of patriotic hymns, the Pledge of Allegiance, the National Anthem. That was the drill in Portsmouth. But then quickly, and without fanfare, Mrs. Cindy McCain, as she's called, is giving a two-line introduction of her husband, and there's something about her soft voice -- I'm ready for a nap. Maybe because Cindy McCain is absent, Albuquerque isn't such a yawner. For one thing, the air war is heated, especially over what Senator Obama did or did not say about "the surge." For another, there is a plethora of security -- in addition to the usual suspects, five state troopers standing and staring, perhaps because most of New Mexico's Republican Party poobahs are seated in the small conference room. (A fillip to the unusual drama is that Governor Bill Richardson is holding an Obama fundraiser nearby at the same time.)
The absence of Mrs. Cindy McCain may be significant, for John McCain does not begin well, delivering his "Comprehensive Strategy for Victory in Afghanistan" speech haltingly. And he had spoken so beautifully just the day before at the La Raza convention in San Diego! I know the Senator is having an off day when he leans on the phrase "my friends" too often. (The McCain Campaign has tried to put their candidate on a "friends-free" diet.) From there Albuquerque descends into gaffe-querque, with poor John McCain stumbling through a series of verbal missteps.
Picked up ad nauseam by the national media is John McCain's calling the Czech Republic "Czechoslovakia" for the second time in two days. In answer to a question about buying gas, the Senator typically ranges far afield and wanders (no surprise) into one of his favorite topics, Iran. "As you also know, in recent days they [the Iranians] have tested missiles which could probably, in some ways, deliver a nuclear weapon, so it's very serious, a very serious situation. Now I believe that we are seeing a positive response from our European friends. I suggested a long time ago a League of Democracies, and it's very clear that Russia and China, especially Russia, will veto significant measures which will impact the behaviour of the Iranians. Now I regret that. And I regret some of the recent behaviour that Russia has exhibited, and I will be glad to talk about that later on, including the reduction of oil supplies to Czechoslovakia after they [the Czechs] agreed with us on missile defense system, etc."
It's too bad John McCain doesn't confine himself to a "talk about that later on." And what's up with the missiles that could probably, in some ways, deliver a nuclear weapon? Shouldn't Senator John McCain be able to speak more to the point than "in some ways?" He has a problem with vagueness all morning long, but it is this first question, the one on buying gas, that is most illustrative. A gentleman suggests that, as a way to help with the gas price crisis, "we first list the people who are selling us gas and doing us harm," like Hugo Chavez in Venezuela. Then, according to this man, we should have "a good list and a bad list" and buy only from the good.
In reply John McCain says, "I think that you are right. I think that the American people are beginning to understand more clearly that this huge transfer of $700 billion a year of your money is one of the greatest transfers of wealth in history. And it is a national security issue, my friends. It is an environmental issue, clearly an economic issue. But we can't afford this as far as our national security is concerned -- that money goes -- you mentioned a couple of them, Venezuela, ah, some other countries that -- that are clearly not our friends, and there is compelling evidence that some of that money ends up in the hands of terrorist organizations. So it is a national security issue. And I would be glad to identify them, although the American people, whom we tend sometimes to underestimate, have figured a lot of this out."
Who are the "we" who "tend sometimes to underestimate?" Aren't all of us in the room in Albuquerque Americans? Besides the condescension in we v. the people, what's clear is not that "some other countries" are our enemies but that John McCain cannot think of them. This is the third thing that is wrong with the town hall meetings: John McCain is no longer able to muster the facts necessary for spirited discourse. He is not the master of policy detail that is required now, in 2008, to make a credible run for the presidency. Ironically, we have George Bush to thank for raising the bar. The American people are no longer willing -- at least, I believe this to be so -- to proffer their trust to a candidate merely because of his good humor and personality. From what I've seen of John McCain in the summer's town hall meetings, he relies entirely too much on jokes and bonhomie to slide past the specifics he may not be able to recall quite in the moment.


Well, you do know now how it goes but that’s not all.
Read more:

Moral Leadership

Wie herinnert zich niet de gevangenis van Abu Ghraib? Van die martelingen door vrolijke Amerikaanse militairen, nietwaar? Toen er in 2003 foto’s van gepubliceerd werden, sprak iedereen er schande van, ook David Rumsfeld die als minister van defensie verantwoordelijk was. Er werd om zijn ontslag gevraagd. Men ging ervan uit dat er in opdracht gemarteld werd. Het begon met een anoniem briefje dat sergeant Joseph Darby bij zijn commandant onder de deur schoof. Generaal Antonio Taguba werd met een onderzoek belas en hij bracht op 4 april 2004 rapport uit over de “schandelijke daden en zware inbreuken op internationale rechtsorde.” Het rapport gaf ook aan dat 60% van de gevangenen volkomen onschadelijk was voor de samenleving. Enfin, men kent het verhaal.
Intussen werden er 17 soldaten en officieren opgepakt, inclusief brigadegeneraal Janis Karpinski, en ontslagen uit de dienst. De aanklachten omvatten: plichtsverzuim, mishandeling, zware belediging en aanranding.

On April 8, 2005 Karpinski was formally relieved of command of the 800th Military Police Brigade, and on May 5, 2005, President Bush approved Karpinski's demotion to colonel from the rank of brigadier general. Her demotion was not officially related to the abuse at Abu Ghraib prison.
In October 2005 she published an account of her experiences, One Woman's Army, in which she claims that the abuses were perpetrated by contract employees trained in Afghanistan and Guantanamo Bay and sent under orders from Secretary of Defense Donald Rumsfeld, and that her demotion was political retribution.

De instructies komen dus van de top, volgens Karpinsky, van Rumsfeld zelf. ABC News Report weet nu meer. Tja, het lijdt geen twijfel dat Rumsfeld ervan wist. Daar is genoeg over:
1. BBC NEWS World Americas Iraq abuse 'ordered from the top'
2. "Rumsfeld okayed Abu Ghraib abuses according to former US general" - CBS News
3. "Rumsfeld okayed abuses says former U.S. general" - ABC News
4. "Rumsfeld okayed abuses says former US army general" Reuters News
Maar het is nog veel gekker. In de kelder van het Witte Huis zaten vicepresident Cheney, nationaal veiligheidsadviseur Condoleezza Rice, defensieminister Donald Rumsfeld, minister Colin Powel van buitenlandse zaken, CIA-directeur George Tenet en minister van justitie John Ashcroft gewoon ronduit over martelen te babbelen en alleen Ashcroft had bezwaren.

He agreed with the general policy decision to allow aggressive tactics and had repeatedly advised that they were legal. But he argued that senior White House advisers should not be involved in the grim details of interrogations… 'Why are we talking about this in the White House? History will not judge this kindly.'

Even een reclameboodschap en dan komt de video: http://abcnews.go.com/Video/playerIndex?id=4622610&affil=wjla
Condoleezza Rice: This is your baby… Go, do it!”
Zulke marteltechnieken werden later in een controversieel memo van 2 augustus 2002 geautoriseerd door het departement van justitie, dat bij de CIA bekend stond als “Het Gouden Schild” omdat de agenten bang waren dat er wel eens strafvervolging uit kon voorkomen, als het allemaal publiek zou worden, maar ook daarna gingen de meetings en briefings in het Witte Huis nog door, soms om individuele gevallen te bespreken. Deze mensen behoren in Den Haag berecht te worden.

"According to a former CIA official involved in the process, CIA headquarters would receive cables from operatives in the field asking for authorization for specific techniques. Agents, worried about overstepping their boundaries, would await guidance in particularly complicated cases dealing with high-value detainees, two CIA sources said.

Dit zijn dus oorlogsmisdaden, maar afgezien daarvan, wat levert het nu eigenlijk op, is de informatie betrouwbaar of zeggen de gevangenen maar wat uit angst en pijn? Een voorbeeld is Zubaysah waarover Dan Froomkin in de Washington Post schrijft:

There's one serious flaw in the ABC report: It allows the administration's version of Zubaydah's value as an intelligence asset to go unrefuted. ABC calls Zubaydah a "top al Qaeda operative" and reports that "[a]ter he was waterboarded, officials say Zubaydah gave up valuable information that led to the capture of 9/11 mastermind Khalid Sheik Mohammad and fellow 9/11 plotter Ramzi bin al-Shibh."
But as I've written, administration statements about Zubaydah have been almost entirely contradicted by authoritative accounts from author Ron Suskind and New York Times reporter David Johnston.
Zubaydah, it turns out, was a mentally ill minor functionary, nursed back to health by the FBI, who under CIA torture sent investigators chasing after false leads about al-Qaeda plots on American nuclear plants, water systems, shopping malls, banks and supermarkets. The most valuable information Zubaydah gave investigators about Mohammed was his nickname, which, as Dan Eggen and Dafna Linzer reported in The Washington Post, the CIA had already learned seven months earlier.

Daar heb je dus niks aan.

Free Trade But Fair Trade III

Het is jammer, maar nadat Hillary’s campagnestrateeg Mark J. Penn – op zijn prijskaartje stond uiteindelijk 10.800.000 dollar – is weggestuurd, wegens zijn professionele steun aan het handelsverdrag, waar zij als kandidaat Democratisch presidentskandidaat tegen is, moet ze haar echtgenoot ook de laan uitsturen wegens hetzelfde vergrijp.
Hillary is er gloeiend tegen, Bill is er gloeiend voor.

The presidential campaign of Sen. Hillary Rodham Clinton said Tuesday that her husband, the former president, supports a free trade agreement with Colombia that she strenuously opposes.
The acknowledgment adds new hurdles to the New York senator's bid to woo Democratic voters in Pennsylvania and elsewhere who believe free trade agreements have eliminated thousands of U.S. jobs. On Sunday, she demoted her chief campaign strategist for his role in promoting the Colombia pact.
Hillary Clinton told union activists Tuesday she would do everything in her power to defeat the Colombia Free Trade Agreement now before Congress.
Her campaign spokesman, Jay Carson, said in response to a query from The Associated Press that the senator's opposition is "clear and firm." He added: "Like other married couples who disagree on issues from time to time, she disagrees with her husband on this issue. President Clinton has been public about his support for Colombia's request for U.S. trade preferences since 2000."

Het gaat er natuurlijk niet om dat Bill haar echtgenoot is, maar om het feit dat hij als voormalige president haar belangrijkste campagnetroef is en nu blijkt hij net zo fout op dezelfde issues als de afgekeurde Penn.
Als iemand in Colombia vakbondsactiviteiten wil organiseren wordt ie doodgeschoten, dus je hebt er heel lage lonen voor arbeiders en die lonen worden niet eens altijd uitbetaald, maar daar mag je niet over klagen. Met zo’n land moet je dus geen vrijhandelsverdrag sluiten en dat zeg k je tegen de vakbonden, anders stemmen ze niet op je. Dat is toch logisch? Het is net zoiets als wanneer wij het invoeren van spullen afkeuren als er kinderarbeid aan te pas – of eigenlijk te onpas – gekomen is. Je bent tegen slavernij maar in het buitenland moet het kunnen?
Bill Clinton verdiende 800.000 dollar voor een toertje Mexico, Colombia en Brazilië, betaald door Gold Service International, om de vrijhandel te promoten, waar Hillary Clinton zo tegen is, nee, ze is er niet tegen, Obama ook niet, maar dan moeten de arbeidsomstandigheden en -rechten in zo’n land vergelijkbaar zijn, ook met vergelijkbare milieumaatregelen. Free moet ook fair zijn.
Jom Hoffa is president van de Teamsters, een grote vakbond. http://www.teamster.org/08news/nr_080409_2.asp Hij slingerde de vrijhandelspraktijk aan bij verschillende bezoeken aan plaatsen in Pennsylvania waar de Democratische voorverkiezingen op 22 april gehouden worden. Hershey Foods Corp. Sluit de deuren in Reading waar pepermunt en ander snoepgoed gemaakt wordt. De productie gaat aan het eind van dit jaar naar het Mexicaanse Monterry en dat kost 650 banen, maar het bedrif heeft ook al eerder vijf fabrieken gesloten en heeft plannen die nog eens 1500 banen kosten. In Pennsylvania heeft de vrijhandel gecombineerd met Bush’s belastingpolitiek voor bedrijven reeds 44,000 banen gekost door NAFTA sinds 1994 en sinds 2001 gingen er 78.000 banen verloren aan China.

“Sen. Barack Obama’s proposal to give tax breaks to companies that stay in America and treat their workers well is one reason he’s the most qualified person to be president of the United States,” Hoffa said.
Obama introduced the “Patriot Employers Act” in August, along with Sens. Sherrod Brown, D-Ohio, and Dick Durbin, D-Ill., and Rep. Jan Schakowsky, D-Ill. “These so-called trade deals are killing American jobs,” Hoffa said. “They aren’t about trade, they’re about helping companies move their factories to countries with cheaper labor.
“The last thing American workers need is a trade deal with Colombia, one of the most anti-union countries in the world,” Hoffa said.

Free Trade But Fair Trade II

WASHINGTON, Nov. 8 2006— As Representative Nancy Pelosi faced the cameras Wednesday morning, after the Democrats had taken a majority in the House and put her on the brink of becoming the first female speaker, she spoke so softly at first that some reporters insisted they could not hear her.
“I’m not in charge of the technical arrangements,” Ms. Pelosi said quietly, fiddling with the microphone.
Then suddenly, she was commanding: “But I could use my mother-of-five voice!” It is a line Ms. Pelosi uses often, and a voice she may have to rely on frequently as she tries to ensure that the new Democratic majority lasts more than two years.

Gedonder in de tent als madam Speaker of the House, Nancy Pelosi weer eens dwars gaat liggen en, uniek in de geschiedenis, zelfs de huisregels van het Congres en de Senaat aan haar laars lapt. Bush kan hoog springen of laag, het maakt haar niet uit, maar zijn vrijhandelsverdrag met Colombia brengt zij niet in stemming, zolang Bush geen betere sociale matregelen neemt voor de gewone Amerikaanse burger. Kijk, dan heb je ballen.
Presidentje pesten daar houdt Nancy wel van, tenminste als het om de huidige president gaat. Voor andere presidenten kon ze in haar indrukwekkende carrière best aardig zijn en vooral zeer professioneel. Je moet haar niet tegen je hebben. Dat moet iedere politicus in Washington weten, ook de president.
Kijk, de politiek van de Democratische Partij is anders dan die van de Republikeinse Partij. Je kunt overal over praten en onderhandelen, wat geven en nemen, maar uiteindelijk zijn de Democraten in de meerderheid en dus de baas in Senaat en Congres en daar is Nancy Pelosi namens de Democraten. baas van de hele manege. Schatbewaarder Henry M. Paulson Jr. komt met haar praten, maar Nancy zegt glashard dat er toch geen stemmen genoeg zijn om het ontwerp te behandelen. Dan gaat het de prullenbak in. Paulson weet wel beter. Er zijn 23 Democraten met Bush op snoepreis geweest in Colombia en die zijn echt wel omgeturnd. Daar heeft Nancy natuurlijk ook een lijstje van en die knakkers neemt ze nog wel onderhanden, om ze wat meer partijdiscipline bij te brengen. Daar is tijd genoeg voor, want dat wetje komt echt niet op de vloer. Weet je wat? Ze zal zich oriënteren.
Daar heeft Paulson niks aan.
Tja ze heeft veel tijd nodig om enkele politieke condities te formuleren en als Paulson daarbij nu eens behulpzaam zou zijn, dan zou dat de voortgang kunnen bespoedigen. Paulson, bepaald geen groentje, maar zonder de 20 jaar parlementaire ervaring van Pelosi, weet dat er met mevrouw Pelosi niet te spotten valt en neemt haar serieus, maar hij heeft geen mandaat, hè? Dat vindt Nancy echt niet erg, neem gerust de tijd, want de kwestie heeft helemaal geen haast, al had ze wel de indruk, dat dit voor het Witte Huis anders ligt.
Paulson zal de boodschap overbrengen en druipt beschaafd af. Dan breekt er een held gekrakeel los tussen Afgevaardigden, regeringsofficials en Senatoren. Dat gaat natuurlijk gepaard met een hoop verwijten over en weer, dat Pelosi de belangen van de VS schade toebrengt, dat het verdrag hartstikke goed is voor de export, dat je juist in zulke moeilijke tijden zo’n positieve impuls nodig hebt, maar Pelosi trekt zich er niets van aan, want ze kent het probleem van de vakbonden, die steeds meer werk door zulke verdragen naar het buitenland zien gaan, vanwege de ongelijke arbeidsomstandigheden en ongelijkheid in milieumaatregelen of erger nog onderdrukking van vakbondsactiviteit. De werkeloosheid heeft ook een remmende invloed op de loonontwikkeling en met een stijgende inflatie komt dat neer op verdergaande verpaupering, ook van de werkende Amerikaan. Iedereen wil een menswaardig bestaan, maar om dat te bereiken, komt de lat steeds hoger te liggen., terwijl de rijke aandeelhouders, die het werk exporteren naar de lagelonenlanden, uitzinnig veel meer verdienen en het grote geld ver weg in exotische oorden gaan verteren.
Volgens de Republikeinen is dat goed voor de economie.
Volgens echte economen is toenemende armoede in brede lagen van de bevolking nooit goed voor de economie, maar daar is Bush het niet mee eens. Wie hard werkt, wordt vanzelf rijk, is zijn verhaal. Persoonlijk heeft hij daar geen ervaring mee, want in de tijd dat hij nog in het bedrijfsleven zat, konden de bedrijven onder zijn leiding alleen maar verliezen boeken, tot in de honderden miljoenen, maar zijn vrienden financierden dat allemaal wel.
Je hebt mensen die rijk geboren worden en die hebben recht op nog meer rijkdom en tenslotte op grote macht. Dat is een vast gegeven en een gepassioneerd conservatief houdt zich daaraan, geen linkse nieuwlichterij.
Als Nancy Pelosi zegt dat er geen stemmen genoeg zijn, om het voorstel in behandeling te nemen, dan bedoelt ze dat er een deal mogelijk is, als de president concessies doet. Intussen zorgt ze dat er werkelijk een tekort aan stemmen is, zodat het voorstel meteen naar de prullenbak, kan als de president toch doorzet. Het is nooit eerder geprobeerd maar het werkt. Je moet creatief zijn, hè?

While Democrats blame trade deals for the downturn, Republicans note that exports are now the fastest-growing sector of the economy and that whatever the losses from trade, the gains outweigh them.
The issue has spilled over into the presidential campaign. Senators Hillary Rodham Clinton and Barack Obama voted for a small trade deal with Peru earlier this year, buying into the argument that trade can benefit the economy.
But they both oppose the Colombia deal, in part because labor groups say that President Álvaro Uribe of Colombia has not done a sufficient job of cracking down on anti-labor violence committed by right-wing groups.
Unknown on Wednesday was whether the Democrats were ready to let the Colombia deal come to a vote if the White House makes concessions on domestic economic issues — whether help for homeowners, extending unemployment benefits, passing children’s health programs or other matters.

Komt het voorstel dan in de Senaat, dan wordt er ook nog aan gesleuteld met amendementen, zodat er geen bloed uit vloeit voor de Amerikaanse arbeider. Dat weet Bush ook van tevoren, maar hij moet wel meedoen, anders heeft hij niks. Met een Democratische meerderheid in het huis staat de president min of meer onder curatele. Nancy Pelosi weet precies hoe dat spel gespeeld moet worden, met alle kunstjes en gevoeligheden en ze maakt er graag gebruik van.
Ze is erin doorkneed en van alle markten thuis.
Daarom vind Pointer haar de beste Vicepresident op het ticket met Barack Obama. Ze komt uit de grote staat Californië en is daar enorm populair en in het congres wordt ze door haar eigen partij op handen gedragen en door de Republikeinen gewaardeerd, omdat ze niet politiseert als dat niet nodig is. Ze kan ook bruggen bouwen.
Obama’s VP dient een grote naamsbekendheid te hebben en volbloed Democraat te zijn, in staat om alle vleugels van de partij te verbinden en van zo grote statuur, dat ook over Obama’s geschiktheid geen twijfel kan bestaan als zo iemand bij hem de tweede viool wil spelen. Voor Nancy Pelosi is het de enige promotie die ze nog maken kan, als eerste vrouwelijke Vicepresident. Op dit moment is ze al de hoogst geplaatste vrouw in de VS ooit, derde in de hiërarchie, na de President en de Vicepresident.
Op intrigerende wijze doet Nancy Pelosi zo mee in de presidentsverkiezing:

It is not easy to draw a straight line from the slumping economy to the war in Iraq and a trade deal with Colombia, but Democrats are trying to connect those dots.
Party strategists say that President Bush’s opposition to additional economic recovery proposals and his strong support of the trade pact provide an opportunity to portray Mr. Bush and his Republican allies, notably Senator John McCain, as being insensitive to the economic struggles of Americans while spending billions each month on Iraq.
“There is an economic argument to be made,” said Senator Amy Klobuchar, Democrat of Minnesota. “This administration has not done what it should for the middle class.” Senator Harry Reid of Nevada, the majority leader, said Tuesday that he was preparing to link the war spending directly to the economy at home by using a pending bill to finance combat in Iraq as a proxy for a second stimulus measure. He plans to try to attach to the Iraq money Democratic favorites like an extension of unemployment benefits, a summer jobs program and perhaps local building projects.
“That will be war,” promised Senator Richard M. Burr, Republican of North Carolina.
Mr. Bush and Congressional Republicans have long insisted that war spending bills not be converted into a grab-bag of domestic spending projects.
If it is war, it might be one that Democrats are willing to wage. They increasingly see the economy and the conflict in Iraq merging into a singularly potent political issue come November, given consistent public opposition to the war and an increasingly bumpy economy.

(New York Times, 9-4-2008).

One More Time Again (en nog een keer) Again

Leert Hillary Diana Rodham Clinton het dan nooit?
”Sommige van jullie zullen zich herinneren, hoe president Bush in 2000 zich afficheerde als een gepassioneerde conservatief. Het klonk goed. Wie kon daar iets tegenin brengen?” zegt Hillary Clinton. “Ik wist nooit wat het te betekenen had. Hij verhelderde absoluut niet wat hij bedoelde, maar hij gaf een heleboel speeches over hoe hij een gepassioneerde conservatief zou zijn. Juist omdat we geen specificaties hadden om hem neer te halen, omdat we niet vroegen: “wat bedoel je nu eigenlijk?” Hij bleek niet gepassioneerd te zijn en niet conservatief. Hij was onverschillig en radicaal.”
Toen Clinton gevraagd werd naar haar stemgedrag over Irak, verdedigde ze zichzelf door te glashard zeggen: Ik stond al kritisch tegenover de oorlog, nog voordat Obama dat was, maar ik was degene die tenminste een beslissing genomen had.
Nou zo kan ie wel weer even.
Pointer gaat straks verder met haar verhaal. Eerst wat commetaar:
Hoe zou dat nu overkomen, die bewering van Hillary, dat Barack Obama ongeveer net zo’n verdacht en onbekend persoon is als George W. Bush? En wat was er onbekend aan Bush? Wat is er onbekend aan Barack Obama? Barack schreef twee bestsellers over zijn leven en zijn visie. Over Bush waren ook al boeken geschreven. Hillary heeft ook over zichzelf laten schrijven, net als haar echtgenoot Bill. Wie de interesse kan opbrengen, kan alles weten over de kandidaten, in 2000 ook over Bush. Ook over John McCain. Er zijn geen lege plekken in die levens. Bush presteerde slecht op school en nog beroerder bij zijn studie aan Yale, waar hij lid werd van Skull and Bones, een uiterst morbide, geheime loge, met lugubere rituelen en de gewoonte om elkaar bij de ontgroening alle meest private geheimen te vertellen, zodat men voor de rest van het leven door de anderen gechanteerd kan worden, wat absolute trouw en geheime loyaliteiten moet garanderen op de weg naar het nationale leiderschap in grote bedrijven, bamken, de krijgsmacht of in het landsbestuur. Skull and Bones telt 800 leden, 15 novieten per jaar, evenveel als er jaarlijks sterven en het sterven. De bedoeling is om in elk machtscentrum leden van Skull en Bones, de zelfverklaarde superelite, te krijgen. Dat lukt aardig. De skull is echt, afkomstig door grafschennis uit het graf van het laatste opperhoofd der Apache-indianen die zich tegen de vreemde overheersing verzetten. De grafschennis werd gepleegd door Prescot de grootvader van George W. Bush. De loge werd opgezet in de 19de eeuw door de rijkste man ter wereld, die aan zijn gigantische kapitaal gekomen was, door letterlijk grootscheepse opiumsmokkel op China. Nee, alles wat je weten wilt, kun je opzoeken en lezen.
Over Hillary bestaat opvallend weinig betrouwbare literatuur en ze heeft altijd hard gevochten tegen de wettige openbaarheid van alles in verband met haar pubkieke taken.
Over haar jeugd kennen we alleen de briefwisseling (30 brieven) van 1966-'69 met een correspondentievriend. Voer voor psychologen. Ze was woedend toen bleek dat die man haar brieven bewaard had. Hij, een ingetogen levende docent Engelse taal en letterkunde, stemt op Obama.

Hillary Clinton geeft als argument dat we niet weten wat Barack Obama bedoelt, maar Barack heeft een website, waarop iedereen precies kan lezen, wat hij van talloze onderwerpen vindt, alle onderwerpen die ertoe doen, waar de knelpunten liggen en wat voor oplossingen hij daarbij heeft. Op zijn spreekbeurten trekt hij tien keer zoveel enthousiaste volgelingen, als Clinton en die volgelingen hebben zijn issues allang doorgenomen. Daarom komen ze naar hem, om hem te vieren, om van hun enthousiasme blijk te geven. Ze komen niet om anderhalf uur naar een ingewikkelde preek of college over tien beleidspunten aangaande één uitgewerkt onderwerp met drie te onderscheiden deelgebieden te luisteren. Niks daar van. Het moet minstens gezellig zijn, liefst een groot feest.
Zo doen alle kandidaten dat in verkiezingen. De inhoud staat gedetailleerd op schrift en is makkelijk te bekomen, 140 pagina’s goedverzorgde tekst ligt op elke bijeenkomst klaar voor de belangstellende, uiteraard gratis mee te nemen. Even langsgaan en meenemen.
Met een beetje geluk wil iemand van de staf nog wel signeren ook en als Obama zelf signeert, heb je zomaar een kostbaarheid die je tot je dood zult koesteren.
Hillary probeert haar spreekbeurten zelf net zo te doen, maar zonder tekstboek over de inhoud. Het is enthousiasmeren en heel weinig preken over de inhoud. Toen Bill Clinton dat onlangs wél probeerde liep de zaal leeg. Ook op haar website is veel minder inhoud te vinden en die website leeft niet. We gaan er voor het gemak maar vanuit, dat ze kortweg een Democratische agenda heeft, weinig anders dan Obama, waarvan ze sommige punten, die haar goed liggen, prima heeft uitgewerkt. Nou ja, ze wil wel de doodstraf flink uitbreiden.
Journalisten moeten haar inhoud bij elkaar grabbelen en interpreteren uit losse uitspraken, uit een enkel debat en uit haar optreden in de Senaat. Van haar presidetiële ervaring als First Lady weten we dat haar invloed na het debacle van haar gezondsheidszorgplan beperkt werd tot het voordragen van mensen voor belangrijke posten en dat was ook de ene ramp na de andere. Kandidaten die achter mekaar niet door de screening van de Senaat kwamen, in de gevagneis belandden, zelfmoor pleegden of zelf maar vlug opstapten als de FBI te nieuwsgierig werd. Over de schndalen ois veel bekend, maar over de persoon? Wie zich niet inspant, komt over Hillary Diane Rodham Clinton niets te weten. Wat ze er zelf over te melden heeft blijkt meestal een sterk vertekend beeld te geven of ze zuigt het gewoon uit haar duim, wat dan ook steeds weer uitkomt. Hillary heeft grote problemen met de werkelijkheid, niet de laatste tijd, maar altijd al. Haar broers "de Rodhambrothers" willen ook niet deugen en dan gaat het om geld. Bij Hillary gaat het om macht.
Dan heb je dat stemgedrag over de oorlog. Ze stemde ervoor en dat verzwijgt ze, maar ze vermeldt dat ze er kritisch tegenover stond. Dan stem je toch niet vóór, als je het er niet mee eens bent? Door wel te zeggen dat ze het meteen al niet eens was met de oorlog en te verzwijgen dat ze ervóór gestemd heeft, liegt ze ook en bovendien heeft ze niets van kritiek laten merken, toen het aan de orde was. Ze stemde ervóór, zonder toe te geven dat ze ertegen was en dat is ook een leugen. Het beste is, om dat te geloven, wat officieel is vastgelegd en dat is, dat ze kritiekloos vóór de oorlog heeft gestemd en niet eens precies wist waarover het ging, omdat ze de stukken niet gelezen had.
Dat is natuurlijk erger dan je man helpen NAFTA erdoor te drukken, omdat hij dat erg belangrijk vond en dan later zeggen dat je ertegen was. Het gaat om oorlog, nietwaar?
Het is wel hetzelfde patroon.
Daarmee laat ze zich verschrikkelijk in de kaart kijken. Hoewel Hillary het niet eens is met iets, zal dat haar niet verhinderen ervóór te stemmen. Dus als president zal ze ook dingen doen, die haaks staan op wat ze eigenlijk vind, dat ze zou moeten doen. Ze zegt, dat ze voor het beëindigen van de oorlog is, maar waarschijnlijk gaat ze er dus mee door, gezien haar stemgedrag in de Senaat.
Dan zal ze trots verkondigen, dat zij tenminste een beslissing heeft genomen, waarvoor een ander niet in de positie was om te beslissen. Het gaat dan niet om de inhoud, maar om de vorm, om de macht. Het gaat om het beslissen en niet om wát je beslist. We weten nu, wat voor een president ze zou zijn, een heel slechte president, een onbetrouwbare president, niet beter dan George W. Bush.
Ze heeft de bállen niet zoals Nancy Pelosi, Pointers favoriet voor het Vice-Presidentschap.
Clinton zegt: “Als je wilt vergelijken, vergelijk dan beslissingen, dus toen Obama in de Senaat kwam, hebben hij en ik precies hetzelfde gestemd op één uitzondering na. Wij stemden allebei tegen vroege deadlines. Ik bekritiseerde de oorlog feitelijk al voordat hij dat deed. Ik denk dat deze hele campagne van hem al te voorzien was in zijn toespraak in 2002 en ik gaf hem krediet voor die speech, maar dat was geen beslissing. En ik denk dat het eerlijk is, om te zeggen, zoals hij zei in 2004, dat hij er niet zeker van was, hoe hij feitelijk gestemd zou hebben, als hij in de gelegenheid was geweest om te stemmen. Ik denk, dat we eerlijk moeten zijn in het vergelijken van appelen met appelen bij verschillende feiten en beslissingen.”
Waar heeft ze het over, hè? Obama heeft zoiets nooit gezegd, dat hij waarschijnlijk ook wel vóór de oorlog zou hebben gestemd, als hij in de positie was geweest om erover te stemmen. Dat liegt ze.
In tegenstelling tot Clinton, heeft Obama zich luid en duidelijk uitgesproken over en tegen de oorlog in Irak en, in tegenstelling tot Clinton, had hij wél de stukken gelezen en kende hij het dossier dat hij bekritiseerde en hij had daar alle gelegenheid voor, want hij was toen in de race voor zijn herverkiezing in de Senaat van zijn staat en later in de race als Senator voor zijn staat. Hij moest voor zijn standpunt heel ver zijn nek uitsteken, want een standpunt tegen de oorlog was toen nog minder populair dan nu een standpunt ervóór.
Clinton verdedigde haar steun vóór de oorlog ook al eens met het onnozele smoesje, dat ze eigenlijk dacht dat het een voorstel was, om de diplomatieke druk tegen Irak op te voeren. Nee mevrouw, met onbeperkte inzet van de strijdkrachten is het oorlog. Snap dat nu eens!
Ze was op dat moment de enige Amerikaan die er niets van begreep, maar ze is toch zo intelligent?
De grootste leugenaars hebben het overdreven vaak en dringend over eerlijkheid. Eerlijk liegen is zo liegen, dat je het zelf gelooft en dit is niet het enige voorbeeld daarvan bij Hillary Diane Rodham Clinton.
Nee, slaapgebrek kan niet het enige zijn om haar te excuseren, zoals McCain zijn fouten excuseert.
Nog een keer Clinton:

"I wouldn’t be getting up at 5 a.m. and going to bed at 2 a.m. if I didn’t believe I would be the better candidate to beat John McCain," Clinton said to a cheering crowd.

Dat liegt ze, maar ze gelooft wel en, zoals alle gelovigen, tegen beter weten in en zonder een spoor van bewijs.
Geen mens houdt drie uur slaap per etmaal ruim 15 maanden vol en zolang duurt haar campagne al. Het is fysiek onmogelijk. Hoe zit dat met de telefoon om drie uur ’s nachts? Heeft ze nog wat met Bill “I-did-not-have-a-sexual-relation-with-that-woman” Clinton?
Dezelfde dag (5 april) stond Clinton voor een gehoor van 2.000 mensen, best veel voor haar doen, maar natuurlijk niet zo’n menigte van 20.000+ als we van haar altijd uitgeslapen rivaal gewend zijn.
Clinton heeft het over winnen op grond van de kiezersverhouding, sinds korte tijd gebruikelijk, want onder de vrije supergedelegeerden gaat ze verliezen. Dat is haar nu wel duidelijk, maar Pointer legt het toch even uit.
Obama kreeg er na 6 maart 15 supergedelegeerden bij en zij 9. Dat is tekenend voor de voorkeursverhouding onder de 300 nog vrije supergedelegeerden. Dan zou Obama er dus wat meer dan 200 stemmen bij krijgen en Clinton slechts iets minder dan 100. Vandaar dat fervent Clinton supporter en voormalig VP-kandidaat (’84), Geraldine Ferraro, die de spelregelcommissie heeft voorgezten, iets nieuws bedacht heeft en het aantal supergedelegeerden ineens drastisch wil beperken, nu Clinton in die groep nog met een voorsprong van 25 aan de leiding gaat. Dan kan Obama er geen stemmen meer bij krijgen van die kant zodat de kleine voorsprong van Hillary niet kan verdampen als alle 800 supers hun voorkeur kenbaar moeten maken. Ook heeft Hillary gezegd: “There are no pledged delegates, only delegates.” Dat is ook niet waar. Pledged delegates zijn gedelegeerden, die aan de nhand van de stemmenverhouding zijn toegewezen, zoveel voor de één en zoveel voor de ander. Wat Clinton nu wil, is, dat die gedelegeerden straks allemaal vrij zijn om naar hun eigen voorkeur te stemmen, zodat volkomen voorbijgegaan wordt aan de stemverhouding onder de kiezers. Die hebben dan dus allemaal voor niets gestemnd. De meesten gedelegeerden zijn gestaalde partijtijgers die wellicht – speculatie – geen voorkeur hebben voor de betrekkelijke nieuweling Obama. Je kunt het altijd proberen nietwaar? Dat was dus de strategie voor deze week en volgende week is het weer wat anders, andere regels, als Hillary maar wint.
Maar zo zijn de regels niet. Die gedelegeerden moeten dat gemanipuleer onderhand wel spuugzat zijn en zo verliest Hillary Clinton het vertrouwen binnen haar partij. Bij Pointer is het al helemaal op, maar helaas, als buitenlandse hond mag je niet meestemmen. Zo zijn de regels.
Ach ja, we hebben het dus over de gewone kiezers.
Maar Michigan en Florida tellen deze keer niet mee in het nominatieproces van de Democraten en dat is hun eigen schuld, omdat ze zich niet aan de regels gehouden hebben. Als ze het zelf zouden betalen, mochten ze het over doen, maar daar hadden ze geen geld voor en dus hebben ze daarvan afgezien. Een aangepaste voorverkiezing per post, zag Obama niet zitten. Iedereen vind dat normaal, dat je niet mag meedoen als je de regels overtreedt en dat was van tevoren bekend. Het is streng, maar rechtvaardig en als de stemmingen voor de nominatie achter de rug zijn, mogen ze er gewoon bij zijn en meedoen.
Dan staat Hillary in Hillsboro, Oregon, die oude koe weer uit de sloot te halen. Het is trekken aan een dood paard, want in Michigan stond ze als enige op de lijst en dan krijg je wel stemmen, maar dat accepteert natuurlijk niemand. In Florida zijn volgens Clinton 2,3 miljoen democraten opgekomen om (ongeldig) te stemmen. Dat is, weer volgens Clinton, de grootste opkomst van alle staten, maar ook dat is niet waar, dus Clinton houdt haar huiswerk weer niet bij. Hoe dan ook, je kunt niet tijdens de wedstrijd de regels veranderen, maar zij zegt:“De stemmen van de kiezers in Florida en Michigan zijn geteld. Het is bepaald door de verkiezingsresultaten. Het is goedgekeurd door de verkiezingsofficials van iedere staat. Het is officieel aangemeld bij de secretaris van elke staat en de vraag is nu of deze 2,3 miljoen Democraten verhoord zullen worden en hun gedelegeerden zitting zullen hebben op de conventie van de Democratische Partij.”
Het kunstje wat ze uithaalt, is, dat ze Michigan helemaal heeft opgegeven, omdat Obama daar niet eens op de lijst stond, maar dan telt ze het aantal kiezers van Michigan op bij het aantal in Florida, om zo meer indruk te maken en stiekem die stemmen van Michigan mee te smokkelen. Er is uiteraard geen schijn van kans, haast te kinderachtig voor woorden, te denken dat daar iemand van de kiescommissie intrapt, maar zo houdt ze zichzelf op de rails en dan gokt ze erop dat iedereen in het land woedend wordt, als haar de grote onrechtvaardigheid wordt aangedaan dat ze niet genomineerd wordt. Alsof het haar geboorterecht is, nietwaar? Als zij de Democratische kandidaat niet wordt, dan zorgt ze wel, dat haar rivaal in de algemene verkiezingen ook geen enkele kans maakt.
Dat loopt wel los, denkt Pointer. Ze ontmaskert zichzelf.
Ze roept gepassioneerd conservatief – het doel heiligt de middelen – dat ze zal vechten voor het meetellen van deze kiezers. “Nu zeggen sommigen dat deze kiezers zullen worden genegeerd en de stemmen zullen worden afgeschreven. Nou, ik heb een andere kijk. Ik ben een vechter en ik geloof, dat dit land het waard is om voor te vechten. En ik geloof ook, dat je geen moeilijke veranderingen kunt doorvoeren door het alleen maar te wensen of erop te hopen.”
Dat is weer die met McCain gecoordineerde een aanval op Obama. Dat is allemaal al heel suspect, wat ze zegt, maar ze gooit er nog een flink stuk onwaarachtigheid bovenop: “We hebben nog 10 voorverkiezingen te gaan en zij die deze race nu willen beëindigen, een race die zo close is dat het historisch is, meer close dan we in decennia na decennia hebben gezien, het is nek aan nek… Wel, één ding hoop ik, dat jullie van me aannemen, ik stop niet!”
De werkelijkheid is, dat het helemaal niet nek aan nek is. Barack Obama staat 160 toegewezen gedelegeerden op haar voor en zijn voorsprong groeit nog uit, omdat hij zeker wint in de meeste verkiezingen die nog komen. Om op geringere achterstand te komen of tenslotte ongeveer gelijk, moet Clinton alle volgende verkiezingen met meer dan 25% verschil winnen en dat is haar alleen nog maar in haar voormalige thuisstaat Arkansas gelukt en in de 37 staten dus niet. Voor Barack Obama is het niet ongewoon, om tien staten op rij te winnen. Dat heeft hij eerder gedaan. In de eerstvolgende staat, Pennsylvania – een echte Clintonstaat – blijft hij op haar inlopen, beginnend met een verschil van 21% dat nu is teruggebracht tot 5% en hij heeft nog tijd tot 22 april om gelijk of voor te komen. Alleen onder vrouwen en ouderen ligt Clinton nog voor. Even wat accenten verleggen dus of - nog veel mooier - Barack's machtigste geheime wapen, zijn fantastische vrouw Michelle LaVaughn Robinson Obama, die ook geweldig overtuigend en meeslepend spreken kan. Dat is ook al zo'n hoog gekwalificeerde dame, Brains & Soul & Beauty.
Hier is ze in zes deeltjes video met één speech in Dalaware.
Daarmee vergeleken is Hillary een zielig trutje.
Dit is de nieuwe First Lady van de USA
Volgens Pointer kun je aan de drie verschillende campagnes zien, wat voor presidenten het kunnen zijn. McCain gaat voor voortzetting van de oorlog en daar lopen niet veel grote geldschieters meer warm voor, dus hij was in de loop van vorig jaar financieel op sterven na dood, beet flink door met grote risico’s, maar kreeg de boel toch weer aan de praat, hoewel hij magertjes blijft presteren, in geld en in trekkracht. Meer Republikeinen dan ooit stemmen op Democraten. De campagne van McCain draait op vrijwilligers, die het als een bijbaan zien, blijven gewoon ook hun eigen werk doen. Het is dus half werk, maar bij McCain is geen droog brood te verdienen.
Hillary Clinton kon niet verliezen, was de gedachte. Met supertuesday op 5 februari, als er in 24 staten tegelijk voorverkiezingen zijn, zou de zaak beslist zijn. Ai, Obama stond 6 februari toch voor en hij won vervolgens in 10 staten op rij. Haar campagne kent twee stadia, zelfoverschatting en paniek. Die stadia wisselen elkaar af, vanaf het moment dat Obama ging winnen, Edwards hem volgde en Clinton zichzelf op de derde plaats terugvond. Haar staf werd verscheurd door onderlinge ruzies en haar meest trouwe en intiemste vriendinnen, zoals Patti Solis Doyle, moest ze wegsturen, om een hoogst onbetrouwbare campagnechef te houden, die de ene wanprestatie na de andere leverde en tenslotte wegens dubbele loyaliteit onder sterke druk van haar laatste steunpilaren het veld moest ruimen, na dit jaar reeds 7 miljoen dollar aan de campagne verdiend te hebben. Hoe onguurder, hoe duurder.
Barack Obama heeft op een volkomen nieuwe manier een enorme organisatie opgebouwd uit gewone mensen. Die organisatie loopt als een trein, iedereen is razend enthousiast, bij verlies niet stuk te krijgen en hij zamelt ook geld in bij zulke gewone mensen, kleine bedragen van anderhalf miljoen donors, zo’n 40 miljoen dollar in maart, twee keer zoveel als Clinton, vier keer zoveel als McCain en als straks de algemene verkiezingen zijn, heeft zijn enorme basisorganisatie niet stilgezeten, maar constant en in iedere staat intensief actie gevoerd, om iedereen in ieder geval op de hoogte te brengen van zijn standpunten. Het is volkomen nieuw en het slaat alle records, ook in de opkomst en het overhalen van Republikeinse en onafhankelijke kiezers. Dat werkt.
Dat is alvast een staaltje van geniaal leiderschap in de praktijk, de echte wereld.
Het gaat immer om de daden? If you continue to live in the past, how can you go into the future?

De Moeder Van Alle Mislukkingen

De 25ste maart van dit jaar zal, in het bestek van vijf jaar bezetting van Irak, bekend staan als de dag van de waarheid over de “surge”. Het veiligheidsoffensief van de VS zal dan te boek staan als de grootste strategische mislukking in de krijgsgeschiedenis.
“De militieleden van de Mehdi Army controleerden in een vloek en een zucht alle sji’itische en gemengde delen van Bagdad,” vertelt een politiekolonel in Bagdad. “Het Irakese leger en de politiemacht verdwenen plotseling van de straten, net als de militieleden van Badr en Dawa en lieten hun gevechtswagens onbeheerd achter voor de leden van het Mehdileger, die ermee rondreden in vrolijke konvooien, door vele delen van Bagdad toerend, voordat ze ermee naar hun Bolwerk Sadr City in het oosten van Bagdad gingen.”
De politiekolonel had het over de recente botsingen tussen de sji’itische Mehdi Army van Muqtada al-Sadr, de grootste militie van het land en leden van het Irakese regeringsleger, waarvan algemeen bekends is dat het voornamelijk uit leden van de rivaliserende Sji’itische militie, de Badr organisatie, bestaat.
Dozijnen van de militiemannen aan beide kanten zijn omgekomen bij die botsingen die uitbraken in Bagdat, Basra, Kut, Samawa, Hilla en het grootste deel van zuidelijk Irak. De Mehdi Army tegen de rest, die gesteund wordt door de VS, Iran en de Irakese regering. Foto: Abdul Aziz al-Hakim
De Badr organisatie wordt geleid door Abdul Aziz al-Hakim, die ook hoofd is van het Supreme Islamitic Iraqi Council (SIIC). De Dawa partij wordt geleid door de PM Nouri al-Maliki.
Het aantal dode en gewonde burgers is onbekend en de regeringsinstanties houden zich stil over wat er gebeurd is.
Parlementslid Falah Shenshal, verbonden met Muqtada al-Sadr, zei tegen al-Jazeera op 26 maart dat al-Maliki het gemunt heeft op politieke tegenstanders. “Ze zeiden dat ze criminelen op het oog hadden, maar waarom gaan ze dan op de leden van het gebied van het Mehdy Army af? Dit is een politieke slag… voor het politieke belang van één der politieke partijen(al=Maliki’s Dawa partij) want er komen lokale verkiezingen later in dit jaar.”
Maliki is ook zelf in Basra geweest om de slag tegen het Mehdileger te leiden terwijl de VS troepen beschikbaar stelden om Sadr City te omsingelen en af te sluiten. De gevechten vonden net plaats toen de Amerikanen in Irak hun 4000ste gesneuvelde soldaat te melden hadden en direct na een zorgvuldige perscampagne om te laten zien dat de surge van de VS-troepen de situatie op de succesvol had verbeterd.
“Ik ben benieuwd met wat voor leugens generaal Petraeus nu naar voren komt,”zei Malek Shakir, een journalist in Bagdad. “De gebeurtenissen van de 25ste maart onthullen het werkelijk falen van het hele project van de bezetting van Irak. Er worden nog wel meer complicaties verwacht in de komende dagen.”
“Dit falen brengt Irak terug naar punt nul, misschien slechter”zegt brigadegeneraal Kathum Alwan van het Irakese leger. “We moeten toegeven dat de formatie van ons leger verkeerd was, toen we zagen hoe onze officieren van hun posten deserteerden en hun bewapende voertuigen voor het Mehdileger achterlieten.” Hij voegt eraan toe: “Geen enkel onderdeel van ons leger stond voor haar taak in Bagdad en dan vraag je je af wat je verder nog moet. De meeste van de officieren die hun posten verlieten waren lid van de Dawa partij, die het meest trouw aan Maliki’s regring zouden moeten zijn..
De groene zone, waar de regeringsgebouwen, de Amerikaanse ambassade gevestigd zijn werden geraakt door mortiervuur. Generaal Petraeus verscheen op een persconferentie om Iran te beschuldigen achter de beschietingen van de zone te zitten, voorheen beschouwd als de veiligste plaats in Irak. Er werd tenminste één Amerikaanse burger gedood in de aanvallen en twee andere werden gewond.
Een ingenieur vertelde: “de greenzone van Bagdad zag er doods en verlaten uit toen al het Amerikaanse en Irakese personeel bevolen werd in de ondergrondse schuilplaatsen te gaan.” Hij werkt voor een buitenlandse firma in de zone. “Het leek of in dit gebied ook een avondklok ingesteld was. Er is geen enkele veilige plek meer in Irak.”
Dan heb je nog andere gecompliceerde zaken, zoals de door de VS in het leven geroepen Awakening groepen, grotendeels bestaande uit voormalige soennitische opstandelingen die ervoor gekozen hebben de terroristen van Al-Qaeda te bestrijden. De soennieten, die de Amerikanen als een vijandige bezettingsmacht zien, werden zelf ook zwaar geterroriseerd, zodat de gewone Irakezen zich tegen hen keerden. Al-Qaeda is grotendeels weggevaagd, maar de Awakening groepen staken nu, omdat ze niet of slechts gedeeltelijk betaald worden. Er is hen tien dollar per dag beloofd, maar nu het werk er bijna opzit, blijft het geld uit. Als de veiligheid is toegenomen in Irak ligt dat alleen aan die Awakening groepen.
Muqtada al-Sadr Nouri al-Maliki en Abdul Aziz al-Hakim zijn rivaliserende politici in Irak. Muqtada al-Sadr is het meest vijandig jegens de bezetting en inmenging vanuit het buitenland op de interne Irakese regeringszaken. Daarmee heeft hij een enorm draagvlak gevonden in de bevolking, terwijl de premier Maliki gezien wordt als een collaborateur en Abdul al-Hakim leunt teveel tegen het regiem in Iran, waar de gewone Irakees ook niets van moet hebben. Al-Sadr staat een eenheidsstaat voor met een sterke centrale regering, bereid tot compomis en samenwerking maar vooral eerst terugtrekking van de buitenlandse troepen en Muqtade al-Sadr heeft nu aangetoond hoeveel macht hij in het land heeft. Hij kan de strijd doen ontbranden en weer stilleggen naar believen en het regeringsleger is machteloos. Bovendien is de oppositie onder leiding van al-Sadr in de meerderheid.
Bush en Petraeus geven dus een heel verkeerd beeld van de situatie als ze het hebben over Al-Qaeda, over oor Iran gesteunde splintergroepen van opstandige sji'iten. Zeker, er zijn misdadige splintergroepen, dus het land is nog lang niet op orde. Maar de macht van Muqtada en de met hem verbonden oppositieleden is te groot en kan alleen met grootschalig geweld gebrioken worden. Op zo'n slachting laat Muqtada het niet aankomen. Hij wacht rustig op de volgende verkiezingen die zijn positie nog aanmerkelijk zullen versterken, terwijl de bezetters dachten dat zijn leger verlopen was en hijzelf vrijwel uitgeschakeld.

Free Trade maar ook Fair Trade

Hillary Clinton is tegenwoordig fel tegen vrijhandelsverdragen en dat wil ze de arbeiders laten weten die nu op haar moeten stemmen in de voorverkiezingen. Ze geloven haar.
Vreemd, nu de leider van haar campagnestrategie het veld moest ruimen, omdat het zijn werk was Bush en de Colombiaanse regering te helpen een vrijhandelsverdrag heelhuids door het Congres te jagen. De arbeiders zijn er tegen, omdat zij hun banen zien verdwijnen naar lagelonenlanden. Obama wil wel vrijhandel, maar dan anders, met vergelijkbare lonen, zonder kinderarbeid, met milieuvoorschriften als in Amerika, met vakbondsrechten en zorgverzekeringen, zodat er van een eerlijker competitie sprake kan zijn. Als Colombianen echt veel beter kunnen werken, dan Amerikanen, tja, dan winnen zij. Wel vrijhandel, maar dan eerlijk, dus anders en zonder de bedrijven extra belastingvoordelen te geven als ze werk naar het buitenland verplaatsen. Dat verhaal is te ingewikkeld voor arbeiders. In de senaat loopt hun stenmgedrag over vrijhandel synchroon.
We maken het simpeler:
Hillary Clinton heeft de voorverkiezing in Ohio gestolen met valse informatie over haar van harte gegeven steun voor het North American Free Trade Agreement (NAFTA). Dat had Bill Clinton tot een speerpunt van zijn beleid gemaakt en nu Hillary haar agenda over de jaren in het Witte Huis openbaar moest maken, bleek dat zij NAFTA op verscheidene bijeenkomsten actief gesteund heeft, maar ze blijft rustig glashard liegen dat ze ertegen was. Als dat zo zou zijn valt niet uit te leggen dat president Bill zijn vrouw bij die bijeenkomsten liet zijn. Op 10 november 1993 sprak ze op zo’n bijeenkomst een vergadering van 120 personen toe en ze was in 1993 nog bij drie andere bijeenkomsten. Dat ligt vast, zwart op wit. Op 20 november 1993 passeerde het voorstel de Senaat. Hillary had 10 dagen daarvoor de senatoren dus overtuigd en zo had ze een groot aandeel in NAFTA. Met haar gezondheidsplan was ze minder voorspoedig en daarna betrok Bill Clinton haar niet meer bij beleidszaken en was ze een First Lady als gebruikelijk, puur ceremonieel en representatief.

David Axelrod, Mr. Obama’s chief strategist, called the White House schedules “direct, incontrovertible evidence that Senator Clinton was, in fact, actively involved on this issue.”
“This is a question of political character,” Mr. Axelrod said. “We all remember the press conference that Senator Clinton had in Ohio 10 days before the election, in which she said with great theatricality, and waved her finger at the TV screen and said, ‘Shame on you, Barack Obama.’ ”
[…] Mr. Singer criticized Mr. Obama over a meeting that Austan D. Goolsbee, his senior economic policy adviser, conducted with Canadian officials last month in Chicago.
A memorandum written by a Canadian official surfaced after the meeting, suggesting that Mr. Goolsbee had assured the Canadians that Mr. Obama’s stance on Nafta was “more reflective of political manoeuvring than policy.”
“Instead of attacking Senator Clinton,” Mr. Singer said, “Senator Obama should explain to the American people why his top economic policy adviser was telling the Canadians that his promise to fix Nafta shouldn’t be taken seriously.”
Bill Burton, a spokesman for Mr. Obama, responded, “As we have said and the Canadian Embassy and prime minister have confirmed, nothing that anyone from our campaign said was in any way interpreted as a departure from Obama’s consistent public position to get tougher labor and environmental standards into the agreement.”

Het voorval heeft grote indruk gemaakt in Ohio, waar beide kandidaten in een nek-aan-nekrace verwikkeld waren. Het was Clinton die eerst contact opnam met de Canadezen, om hen gerust te stellen, dat zij NAFTA niet zou openbreken, maar iets tegen die arbeiders zeggen moest, vanwege de verkiezingen. Dan vraagt zo’n ambassadeur natuurlijk ook even bij Obama, hoe die erover denkt en Clinton neemt aan, dat zij wel weet wat voor antwoord Obama dan geeft. Obama stuurde zijn specialist voor een ophelderend gesprekje, maar het probleem zit niet bij de Canadezen, wel bij de Mexicanen. Zonder iets af te doen aan zijn belofte aan de arbeiders, dat hij Nafta zou openbreken voor nieuwe onderhandelingen, kon Austan D. Goolsbee de Canadezen geruststellen. De Canadese arbeiders zitten met hetzelfde probleem als die in de VS, behalve dan – dat scheelt heel veel – dat Canadese bedrijven geen extra belastingvoordelen krijgen van hun regering, want stelen van de armen, om de rijken nog rijker te maken, is in Canada wat minder populair als overheidsmaatregel. Voor Bush is het routine en McCain gelooft er ook heilig in.

“The bottom line,” said Lori Wallach, director of the Global Trade Watch division of Public Citizen and a fierce free trade foe, “is neither of the current Democratic candidates were in the category of leaders fighting for improving U.S. trade policy to try to come up with different terms for globalization, but in the course of their campaign they have come to see both the political necessity and the substantive problems, pushing them to some interesting new thinking.”

Zo, daar gaat het over, maar het problem is, dat Hillary een valse voorstelling van zaken geeft, om daarmee bij haar kiezers beter te scoren.

In the minds of hard-core opponents of free trade, both Mrs. Clinton and Mr. Obama have checkered records in the Senate on trade agreements. Both voted against the Central American Free Trade Agreement but supported a trade pact with Peru last year, citing the inclusion of labor and environmental provisions that were not part of Nafta.

En dat is wat Obama bedoelt met wel vrijhandel, maar dan anders. Free Trade, maar ook Fair Trade.

He Is OUT ! ! !

http://edition.cnn.com/2008/POLITICS/04/06/clinton.campaign/index.html
Het fascistische zwijn Mark J. Penn ligt eruit. Daar zal de campagne van de Billarygang van opknappen, maar te laat. Maggie Williams zal zich niet eerder in haar leven zo fijn gevoeld hebben als nu zo mocht vertellen dan Penn een flinke schop onder zijn ontaarde reet gekregen heeft.

"After the events of the last few days, Mark Penn has asked to give up his role as chief strategist of the Clinton campaign," Williams said.

Penn is de CEO van de public relations multinational Burson-Marsteller en president van Penn, Schoen and Berland, zijn firma van politieke adviseurs. Hij blijft vanuit deze laatste functie nog wel adviseren, maar hij zit niet meer in het campagneteam. Kortom, hij blijft nog heel veel zwijggeld verdienen voor een schijntje werk, maar dat geeft niet, want Hillary en Bill verdienen genoeg om hem te betalen.
Hoe komt dat nu zo, hè?
Afgelopen vrijdag had Penn een ontmoeting met een vertegenwoordiger van één van zijn andere cliënten, de ambassadeur van Colombia, over de handel tussen de VS en Colombia, een onderwerp waar Clinton in haar campagne kritiek op uitgeoefend heeft. Penn noemde de ontmoeting een “beoordelingsfout die niet herhaald zal worden.” Kijk, van Penn zijn we niet anders gewend dan beoordelingsfouten. Je kunt zeggen dat zijn hele bestaan een beoordelingsfout is en het is eveneens een beoordelingsfout om zo’n man, waarmee Pointer nog niet in één zaal gezien wil worden, aan te stellen.
De Billarygang was heel kritisch op Obama in februari, toen gezegd werd, dat Obama tegen de Canadezen gezegd zou hebben, dat, wat hij in de campagne zei over de NAFTA, in de praktijk met een korreltje zout genomen moet worden, maar, naar later bleek, heeft niet Obama, maar Hillary zelf zo’n contact met die boodschap aan de Canadese ambassadeur gehad.
Dat is nu typisch zo’n spelletje van campagnestrateeg Mark Penn, uiteraard bedoeld om Obama in diskrediet te brengen, want reeds uitgelekt was, dat één van de kandidaten daarover met de Canadese ambassadeur contact had gehad. Die kon er zelf om diplomatieke redenen niets over zeggen, ontkennend, noch bevestigend.
Penn zei vrijdag, dat Clinton’s oppositie tegen het US-Colombia pact, dat Bush in het Congres probeert erdoor te drukken, “helder is en niet besproken werd” tijdens de discussie met de ambassadeur. De woordvoerder van Clinton, Mo Elleithee, zei dat de ontmoeting niets met de campagne te maken had. Maar Gouverneur Ed Rendell van de sleutelstaat Pennsylvania, op dit moment de belangrijkste steun voor Hillary, suggereerde zondag dat Penn moest opdonderen.

"I think you've got to make it very clear for someone who is a consultant, who you are representing and who you are not representing, and I would hope that Mr. Penn, when he talked to the Colombians, made that clear. And it doesn't sound to me like he did, and that's something the campaign should take into question," Rendell told NBC's "Meet the Press."

Toen had Penn het zelf ook door.
Het kwaad is echter reeds grotendeels geschied.

Mark Penn should have been fired back in September and again in January. He should have been fired after Super Tuesday, and fired after the 11 contests that followed. He should have been fired before Texas and Ohio, and fired twice after. Instead, he wasn't fired until April 6th, two weeks before the Pennsylvania primary, when no change in strategy could possibly change the outcome.

schrijft Huffington Post
Penn was een ramp voor de Billarygang en een schande voor de Democratische Partij.

De Newe York Times had een nog wat meer uitgebreid bericht:

Mr. Penn, who was widely disliked by Mrs. Clinton’s fiercest loyalists and had bitterly feuded with many of them, sealed his fate last week by meeting with officials from Colombia, which hired him to help secure passage of a bilateral trade treaty with the United States that Mrs. Clinton, a senator from New York, opposes.
Mr. Penn met with the Colombians in his role as chief executive of Burson-Marsteller, a global public relations firm. He has refused to sever his ties to the company, which also represented Countrywide Financial, the nation’s largest mortgage lender, and through a subsidiary represented Blackwater Worldwide, the military contractor blamed for numerous civilian deaths in Iraq.

Kijk, als Pointer schrijft dat het een rotzak is, dan lees je het nu ook eens van een ander.

Clinton Campaign Statement
Maggie Williams, Senator Hillary Rodham Clinton’s campaign manager, released the following statement Sunday night:
After the events of the last few days, Mark Penn has asked to give up his role as Chief Strategist of the Clinton Campaign; Mark, and Penn, Schoen and Berland Associates, Inc. will continue to provide polling and advice to the campaign.
Geoff Garin and Howard Wolfson will coordinate the campaign's strategic message team going forward.

Fired UP, and Ready to Go

Fired Up, Ready to Go
Fired Up, Ready to Go by
Joe and Jon Bergevin - Bergevin Brothers Music
is licensed under a
Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 United States License.

By: Bergevin Brothers Music

Fired Up, Ready to GoFebruary 2007

A slim man, arms stretched toward heaven
Looking up this soaring peak,
The crowd hushed and he did speak, he said
Fired Up, Ready to Go
The time is now, the world we know
Is greater than here where we stand, let’s
Join together, all our hands,
And lift each other up above
Let’s restore hope and love
For every woman, child and man,
We can do it, yes – we – can, we are…

Fired up, ready to go
Fi – ered – up , ready to go
Reach higher, up we will go
We are, fiiiiiiired up, ready to go

Bound by a common past
Ties that we have built to last
Some sacrifice, each man
All united, here we stand
We do believe, and we embrace
Everyone, creed, color, sex and race
We are here through other’s pain
And still we live the dream again
Working together, every day
We can change the world this way
All the struggles, smiles and pride
Lead us to the other side…we are

Fired up, ready to go
Fi – ered – up , ready to go
Reach higher, up we will go
We are, fiiiiiiired up, ready to go

(Choir sings call and response)
Fired Up
Fired Up – Ready to Go
Fired Up
Fired Up – Ready to Go
Fired Up
Fired Up – Ready to Go
Fired Up
Fired Up – Ready to Go
16 bars of Guitar Solo…, then…
We can do it, yes we can…We can do it, yes we can
(Simulataneously…)
We can do it, yes we can…We can do it, yes we can
They said this day would never come.
They said our sights were set too high.
You said the time has come to
move beyond…
move beyond,
move beyond
Up the mountain one and all
Last man hears the front man’s call
Up toward where all can see
The beauty of equality, now we
Rise up, mornin’s come
The time is now, join everyone
The time has come to move beyond
To meet the challenges head on
Listen, learn and cross the lines, we will
Work to leave no one behind
With our hearts and with our minds we will
Reach the top and we will find, we are…

(4X)
Fired up, ready to go
Fi – ered – up , ready to go
Reach higher, up we will go
We are, fiiiiiiired up, ready to go

We can do it yes we can,
Every boy, girl, woman and man
Fired Up! Ready to Go.

Hillary "scatterbrain" Clinton: "No Pledged Delegates"

De voormalige senator John Melcher had geen haast om partij te kiezen tussen Hillary Clinton en Barack Obama, totdat hij de laatste maand, toen de voorzitter van de Democratic National Committee Howard Dean de superdelegates opriep een beslissing te nemen voor 1 juli.

"So after two days of that, I agreed with him that maybe I should, so I did," said Melcher, who announced Wednesday that he will support Obama, based on the candidate's early opposition to the Iraq war.

Pointer is wat sceptisch over zulke “redenen”. Goed, Clinton zat fout met haar steun aan de militaire roofoverval op Irak, maar daar is ze inmiddels op teruggekomen en inhoudelijk zijn de verschillen niet groot. Het gaat om het karakter en de instelling van de kandidaten der Democratische Partij, niet om de politieke verschillen.
Melcher en een handjevol hoog geprofileerde Democraten hebben onlangs kleur bekend in de wedstrijd om de presidentiële nominatie. Weinig van de andere supergedelegeerden blijken vóór de voorverkiezingen in Pennsylvania op 22 april daarin mee te gaan en veel daarvan hebben gezegd te willen wachten tot de voorverkiezingen allemaal voorbij zijn in juni. Pas dán zullen zij hun keus bepalen.
Veel van de ongeveer 320 partijleiders en gekozen officials, die nog niet gekozen hebben, geven een aantal verschillende redenen daarvoor. Ze kunnen moeilijk kiezen tussen twee goede kandidaten (een slijmerig rotsmoesje); ze willen zich niet tussen de vrije beslissing van kiezers en hun favoriete kandidaat indringen (een nog wat slapper argument) of ze denken dat de verlengde verkiezingsstrijd juist goed is voor de partij. Dat is volgens Pointer een interessant gezichtspunt.
“Er is heel wat gaande in de kookpot van de strijd tussen beide kandidaten, wat op de langere termijn goed kan uitpakken,” zegt senator Sherrod Brown uit Ihio, die nog geen kleur bekend heeft en hij wijst daarbij op de 26.000 nieuw geregistreerde Demokraten in zijn Cuyahoga County in Ohio. “Nee, ik heb geen haast.”
Maar andere Democraten van de hoogste rang hebben wel haast, omdat ze bang zijn, dat de strijd in de voorverkiezingen de positie van de kandidaat algemene verkiezingen kan aantasten en daarmee ook de kans van de partij tegen de Republikein, senator John McCain uit Arizona, die de nominatie officieus al op zak heeft en dan zijn er ook nog gelijktijdig de congresverkiezingen met alle campagnes daarvoor.
“Wat je nu ziet, is, dat er verdeeldheid gezaaid wordt, die wellicht moeilijk goed te maken is,” zegt afgevaardigde Chris Van Hollen, voorzitter van de Democratic Congerssional Campaign Committee. “Wij zouden een betere positie hebben, als we de aandacht van het publiek zouden richten op McCain, in plaats van op de verschillen tussen onze twee kandidaten voor de nominatie, waardoor de uiteindelijke nominee kan worden geschaad.”
“Ik wil ook niet meemaken, dat onze congreskandidaten en passant schade oplopen,” voegde hij nog toe. “Indien het enthousiasme en de energie van de kiezers opraakt, hebben we een probleem.”
De laatste supergedelegeerden hebben zich voor Obama verklaard, die stilaan bezig is zijn achterstand in steun van de partijelite in te halen, maar Obama’s voorspoed heeft zich niet zo snel ontwikkeld, als velen hadden verwacht, na zijn krachtige overwinningenreeks van superdinsdag van 5 februari en vervolgens met 11 overwinningen op rij.
Vanaf vroeg in december hebben supergedelegeerden zich achter beide kandidaten geschaard. Hillary Clinton had darbij direct een grote voorsprong. In maart zijn er voor Obama 14 bijgekomen, terwijl Clinton er 9 bij kreeg, waarmee de stand respectievelijk op 221 tegen 251 is gekomen.
Volgelingen van Clinton zeggen, dat het komt, doordat Obama verloren heeft in Ohio en Texas, sommige diehards noemen daar ook Florida en Michigan bij, maar dat geeft een vals beeld, omdat beide laatste staten gediskwalificeerd zijn wegens het schenden van de regels en in Texas heeft Obama zelfs overall gewonnen door zijn overwicht in de caucusses. De Billarygang heeft een speciale manier om kiezers niet mee te tellen, die netjes gestemd hebben en kiezers, die gediskwalificeerd zijn door de regels te overtreden, juist wel nee te tellen. In Michigan, bijvoorbeeld, kon de kiezer niet eens op Obama stemmen, omdat hij niet op de lijst stond. Dat zet voor Hillary natuurlijk geen zoden aan de dijk, maar het verzacht het beeld, dat langzamerhand voor Clinton hopeloos is geworden. Om nog gelijk te komen, moet ze in het vervolg alleen nog maar enorme overwinningen boeken, met een verschil van meer dan 20%.
Maar..., door vol te houden dat Obama ook in Texas verloren heeft, wordt de suggestie gewekt dat Obama in de algemene verkiezingen geen kans maakt, ook weer met de redenering dat stemmen, die in de kleinere staten worden uitgebracht, eigenlijk niet geteld hoeven worden, nog afgezien van hun idee dat racisme ook afgestraft moet worden, dus als een zwarte op de zwarte Obama stemt. Een zwarte is alleen geen racist als hij/zij op een blanke stemt. Dat is het idee en nieuw geregistreerde Democraten mogen volgens Clinton ook niet meetellen, want die behoren nog niet tot de vaste kern van de partij. Aldus gaat Hillary Clinton in haar eigen redenering stevig aan de leiding en nu heeft ze ten overvloede er nog iets bij bedacht.
Als op grond van de stemmenverhoudingen gedelegeerden aan verschillende kandidaten worden toegewezen, (ze noemen dat pledged delegates) kunnen die gedelegeerden best op de conventie voor de andere kandidaat stemmen. Daarmee is de kiezer in de voorverkiezingen dus geheel uitgeschakeld. De gedelegeerde wordt niet meer gedelegeerd maar losgelaten op de conventie. Het vraagt om een ingrijpende wijziging van de reglementen tijdens de wedstriojd, om Hillary Clinton te laten winnen, maar, ach, dat moet dan maar. Want dat Hillary de nominatie wint is belangrijker dan de wederkomst van Christus.
“Als je in de voorverkiezingen niet kunt winnen,” vragen de Clintonians zich ook af, “hoe kun je dan in de algemene verkiezingen winnen?”
Het idee is, dat met deze redeneringen Clinton de voorverkiezingen gaat winnen, dus die kritische vraag geldt niet voor haarzelf. Daar gelooft Hillary echt in – anders zou ze het bijltje er wel bij neergegooid hebben – en moet zo’n warhoofd (scatterbrain Hillary: “there are no pledged delegates, only delegates!”) dan president worden?
De 14 supergedelegeerden, die in maart bij Obama gekomen zijn, zeggen dat ze dat onafhankelijk van elkaar gedaan hebben. De belangrijkste, Bill Richardson uit New Mexico, zelf eerder in de race als kandidaat afgehaakt en de hoogste Latino van het land, werd door de Billarygang Judas genoemd, de verrader van Christus. Je vraagt je wel af: wie is de Jezus dan, Hillary of Bill?
De Billarygang gaat ervan uit, dat Hillary recht heeft op de supers die hun positie tijdens het bewind van haar man verworven hebben. Richardson was in die tijd onder andere ambassadeur bij de Verenigde Naties. Bill Clinton voelt zich zwaar op zijn pik getrapt, omdat hij nog enkele weken eerder met Latino-Bill naar een sportwedstrijd is geweest. Tja…, shit happens.
Verraad?
Overdreven, vindt Pointer. Als het verraad van Bill Richardson was geweest, zou Latino-Bill in het sportstadion zijn zwaard getrokken hebben, om daarmee met enlekele flinke houwen de ingewanden en geslachtsdelen van Irish-Bill over de tribune uit te spreiden en vervolgens zijn hoofd afhakken. Voor verraad in de politiek zijn er ook regels, als het over de opvolging gaat.
Een andere senator, Robert F. Casey Jr. jawel, uitgerekend uit Pennsylvania, werd door de kandidaten met rust gelaten, omdat ze aannamen, dat hij als nieuweling wel afzijdig zou willen blijven tot het eind van de voorverkiezingen. Maar tijdens de Paasvakantie zag Casey het licht en ging voor Obama, vanwege diens boodschap van verandering, een belijdenis die Casey aflegde in een telefonische boodschap aan zijn kandidaat op Paaszondagavond. Belangrijk, want Casey is erg populair bij de katholieke werkende klasse en dat kan Obama een flinke zet geven in het cruciale Pennsylvania, waar Hillary Clinton nog net aan de leiding gaat, na een snelle slinking van haar grote voorsprong.
Casey kan Obama’s nadeel van een mindere bekendheid neutraliseren, maar wat de uitkomst ook is, volgens Casey wordt de positie van de Democratische Partij bij de eindverkiezingen versterkt in zijn staat. “Ook al verliezen we Pennsylvania,” zegt hij, “even aannemend dat Obama toch de nominatie wint, dan helpt hem dat in de herfst. Als hij hier in deze uitgestrekte en diverse staat niet zo heftig campagne gevoerd zou hebben, zou hij hier bij de algemene verkiezingen met lege handen aankomen.” Die overweging vindt Pointer erg overtuigend en zo blijkt maar weer, dat wie zijn hersens goed gebruikt, vanzelf voor Obama is.
Senator Amy Klouchar uit Minnisota, die zich vorige week achter Obama schaarde, zei dat beide kandidaten “wisten waar ik sta,” maar dat ze haar positie nog niet publiek wilde maken. Ze veranderde van gedachte, omdat ze vond dat de race te lang duurde, maar Afgevaardigde Brad Miller uit North-Carolina zegt juist, dat hij volhoudt ondanks het de harde duels van beide partijen. Hij wil in ieder geval onbeslist blijven tot na de voorverkiezing in Pennsylvania.
Dat wil senator Benjamin L. Cardin ook. Hij is door beide kandidaten gepolst. “Ze hebben dezelfde argumenten,” zegt hij. “Allebei vinden ze zichzelf het meest verkiesbaar in de algemene verkiezingen. Alleen zijn hun namen verschillend.” Pointer vraagt zich af wat een zombie met zo weinig onderscheidingsvermogen eigenlijk doet in de politiek.
Artur Davis is een leidende afgevaardigde in het Huis en supporter van Obama. Hij voorspelt dat een heleboel wetgevers zullen wachten met hun beslissing tot na Pennsylvania, inclusief de Democratisch afgevaardigden in het Huis uit North Carolina en Indiana, waar op 6 mei gestemd wordt. Andere zullen willen wachten tot de laatste voorverkiezingen in South Dakota en Montana op 3 juni.
Maar als Obama dan zijn voorsprong houdt in kiezers en toegewezen gedelegeerden, zal dat direct daarna een vloed van steun teweegbrengen en komt er een vlot einde aan de race. “Het is gewoon praktisch, “ zegt Davis. “Ik denk dat de race op vrijdag 6 juni wel over is.”
Terwijl vele Democraten bezorgd zijn, dat de langdurige veldslag in eigen gelederen de eigen kandidaat zal schaden in de algemene verkiezingen, geloven andere, dat het juist een zegen zal blijken te zijn. Pointer voelt veel voor deze redenering. Democratische kiezers komen in recordaantallen opdraven in de voorverkiezingen en alleen in Pennsylvania zijn al meer dan 230.000 nieuwe partijleden geregistreerd, ongeveer een miljoen in het hele land. Belangrijker nog is, dat zowel Obama als Clinton noodgedwongen in alle staten uitgebreide organisaties onder het gewone volk hebben opgezet, die heel rap in actie kunnen komen bij de algemene verkiezingen.
Inmiddels is gebleken, dat Obama tijd nodig heeft, om zijn bekendheid en zijn boodschap te laten doordringen en dat die tijd dan sterk in zijn voordeel werkt. Vanaf begin juni is er tijd zat tot november en laat McCain dan maar dommelen tot het menens wordt, niet wetend wat hem nog boven het hoofd hangt, met een economie in verval en een oplossing of overwinning in Irak nog niet in het verschiet. Onze troubadour van het droevige lied zegt terecht: "de tijd heelt alle wonden, maar slaat er nog veel meer." In dit geval vallen de slagen van de slechte omstandigheiden onder de republikeinen. 81% van de Amerikanen vindt dat hun land de verkkeerde kant op gaat. 9% weet het nioet zeker, dus je hebt nog maar 10% vrolijke Amerikanen over onder de Republikeinse Bush-administratie.
Er is al een nieuwe groep ontstaan: de Obama Republicans.
Obama Girl zorgt voor een feestelijk videootje

Soms Is Eergevoel Glad Verkeerd

“We’re in it and now we must win it,” is een citaat van John McCain en het wordt aangehaald door één van zijn grootste bewonderaars, Frank Schaeffer, auteur van boeken als:
AWOL – The Unexcused Absence of America’s Upper Classes From Military Service, And How It Hurts Our Country.”
“Keeping Faith – A Father-Son Story About Love and the United States Marine Corps en
Faith Of Our Sons – A Father's Wartime Diary
Hij zegt ook: “Het maakt me droevig dat ik McCain niet kan steunen.”
Een bekeerling dus.
“Mijn eigen stomme fout was dat ik in een vroeg stadium de oorlog in Irak heb gesteund, wat een goed voorbeeld is hoe loyaliteit met de militaire code (ook door osmose) iemands oordeel kan beïnvloeden. In die tijd schreef in verschillende kritische stukken in de Washington Post waarin ik degenen die tegen de oorlog waren bekritiseerde. Ik was fout. Mijn enige excuus is – en dat is geen goed excuus – dat mijn zoon bij het Korps Mariniers zat en ik zijn vrijwillige dienst wilde verdedigen en steunen.”
Het probleem is dat McCain zichzelf niet ziet als een burger. Hij was, is en zal altijd in zijn geest bepaald worden door zijn militaire code. Dit zou in het algemeen een grote kwaliteit zijn voor een admiraal, zoals zijn vader was en zijn grootvader en mogelijk zelfs voor een president in vredestijd, maar het is catastrofaal voor een president in oorlogstijd. Er is een goede reden, waarom de stichters van Amerika wilden dat militairen een burgerlijk leiderschap zouden aanvaarden.
McCain denkt over zichzelf in termen van eer, dienstbaarheid en opoffering. Deze eerwaardige abstracte ideeën zijn uitstekende eigenschappen voor een leidinggevende officier of voor medici die voor de gewonden op het slachtveld zorgen, maar eer voorop, gevolgd door dienstbaarheid en opoffering, zijn verkeerde codes om richting te geven aan de nationale politiek. Het is slecht voor de wereld in de besluitvorming van burgerlijk beleid, ook slecht voor de militairen zelf.
McCain is van een generatie militairen die zwaar gewond is door een andere slecht verlopen oorlog, een oorlog waarin McCain zelf een hoge en heroïsche prijs betaald heeft, maar is een ander debacle in Vietnam stijl te verkiezen boven een catastrofe? En wat als dat debacle voortkomt uit de botte weigering om toe te geven dat je gefaald hebt of maar toe te geven dat het fout was om er ooit aan te beginnen? Wat als er in militaire stijl geen eer aan te behalen valt? In deze zin zullen de persoonlijke ervaringen van McCain tegen hem werken en tegen het belang van het land.
Mark Benjamin heeft dezelfde opmerking in "McCain's Vietnam Obsession."

A look at his record shows that [McCain] subjects every major foreign-policy decision to a Vietnam-derived test ... summed up by the McCain quote, 'We're in it, now we must win it.'
So entrenched are those lessons that McCain sounds, at times, like he wishes they could be applied retroactively. 'We lost in Vietnam because we lost the will to fight, because we did not understand the nature of the war we were fighting, and because we limited the tools at our disposal,' McCain said at a speech on Iraq at the Council on Foreign Relations on Nov. 5, 2003. And for that reason, it might be advisable to take him at his word when he says he'll stay in Iraq for 100 years...

McCain lijkt bereid te zijn om de toekomst der VS op te offeren aan zijn persoonlijk eergevoel. Eer houdt het militarisme op dreef. Eer is wat een militair het hardst nodig heeft. Maar militaire eer vertaalt zich niet in de ingewikkelde wereld van het dagelijks leven, laat staan in de politiek. Daarom besloot president Truman dat generaal McArthur te weinig ondergeschikt opereerde en onthief hij hem van zijn commando op 11 april 1951. Truman was niet gediend van militaire eer. De Chinese communisten waren wel slecht. Miljoenen Noord-Koreanen stierven een verschrikkelijke dood omdat Truman geloofde dat de geallieerde strijdkrachten de Koreaanse oorlog niet konden winnen. Sommige Amerikaanse militairen werden zelfs letterlijk in de Noord-Koreaanse kampen in de steek gelaten. Er woedde een storm van controverses. Truman verloor Noord-Korea werd er gezegd.
De geschiedenis toont aan dat Truman gelijk had en dat hij waarschijnlijk een derde wereldoorlog heeft voorkomen. Hij dacht aan het Amerikaanse volk, niet aan het lijden van de Noord-Koreeanen. Wij willen geen president die ten koste van alles wil winnen. Wij willen geen president die in zichzelf een volgende Winston Churchill ziet. Churchill vocht in de Tweede Wereldoorlog voor het voortbestaan van zijn land en deze droevige oorlog in Irak is geen wereldoorlog, evenmin als de Koreaanse oorlog dat was. Het is geen zaak van leven of dood voor het Westen, maar een verschrikkelijke vergissing van een verschrikkelijke president.
Irak heeft de VS of Europa nooit aangevallen en het had niets van doen met 9/11 of Al-Qaeda. De terroristen waren niet in Irak zolang Saddam Hoesein aan het bewind was. De oorlog heeft de deur voor de terroristen juist geopend. De democratie wordt niet naar Irak gebracht en de oorlog was een domme keus die werd gedaan voor een land dat je niet kunt regelen met militaire macht. Het werd een volkomen onnodig fiasco. Iedere kandidaat die dit nog steeds niet toegeeft, zou onmiddellijk moeten worden gediskwalificeerd voor het presidentschap.
De volgende president erft de rotzooi die door George W. Bush is ontstaan met ferme steun van de senatoren McCain en Clinton en van andere leden van het Congres. Om uit de door hen geschapen rotzooi te komen, is er goede oordeelsvaardigheid nodig en het aantal in Washington doorgebrachte jaren geeft daarvoor kennelijk geen garantie.
Bovendien heeft Amerika een volkomen nieuwe start nodig en van de drie overblijvende kandidaten kan alleen Barack Obama daarin voorzien. Alleen Barack Obama heeft laten zien over goede oordeelvaardigheid te beschikken. De beslissingen van Clinton of McCain zouden ongetwijfeld beïnvloed worden door de behoefte aan zelfrechtvaardiging en anders dan Obama zijn zij daardoor niet in de positie om het vertrouwen in Amerika bij de rest van de wereld te herstellen.
McCain heeft zijn gebrek aan oordeelvaardigheid naar een nieuw niveau getild door op schoot bij Bush om een overwinning te smeken. Maar Amerikanen moeten geen president kiezen die om de eer tot in het oneindige nog meer opoffering van jongen levens vraagt. Een eindeloos vergeefs gevecht omdat Bush eerst en nu ook McCain niet zeggen kunnen: “Ik was verkeerd bezig.” Daar is natuurlijk moed voor nodig, maar totdat zij kunnen toegeven dat de oorlog op verkeerde gronden begonnen is, de fouten zijn verdedigd met leugens en eindeloze herhaling van het woord eer, is dat begrip een holle frase.
Er is een nieuwe Truman nodig, niet een nieuwe McArthur.
Een Amerikaanse president moet het Amerikaanse belang dienen en niet de principes van zijn gewonde trots. Niets is zo misplaatst, als een groot man in de verkeerde tijd, speciaal een oude man, die leeft in zijn verleden en vergeten schijnt te zijn, dat het behouden van eer, gebaseerd moet zijn op de waarheid.

It is time for America to draw a line under the Bush years not add to them! We may have to watch in horror as the Iraqis commit mass suicide. So be it. It's not clear that our continued presence in Iraq could prevent that suicide.
What is the alternative? Bleed our treasury dry? Sell our future to the Chinese as we borrow more and more money? Lose more and more American men and women? Rule the Middle East forever, while we destroy our economy to do it? Hand the whole region over to Iran, the one country that is, so far, the only real winner of Bush's war? Fight forever because Bush and now McCain, can't say the simple words; "I was wrong?"