Kosten van de Oorlog

Reeds voordat de oorlog in Irak uitbrak hoorde Pointer van alle kanten dat de Amerikanen het deden om van de Irakese olie te profiteren. Daar geloofde Pointer niets van, want een kind kan zien dat zo’n oorlog nooit met die olie kan worden terugverdiend. Een kind ja, maar een Republikeins kind niet en die leert ook niets bij, want ook de volwassenen hadden een uiterst onrealistische kijk op de kosten. Republikeinen kunnen niet rekenen en Democraten die vóór de oorlog hebben gestemd, zijn met die onkunde ook besmet.
Er is geen oorlog die niets kost of waar zelfs aan verdiend kan worden. Door de kosten van de oorlog gaat de verzwakking van de economie ver buiten de invloed van de kredietcrisis. Je kunt geen drie biljoen dollar – dus $3.000.000.000.000 – uitgeven aan een mislukte oorlog overzee en dan thuis daarvan de pijn niet voelen. Er zijn mensen die dit een bespottelijk bedrag vinden om te noemen, maar die kunnen niet rekenen. De oude Bush had nog adviseurs die bezorgd waarschuwden voor de kosten van de eerste Golfoorlog, dus de jongere Bush had andere adviseurs nodig om zijn plannen door te drukken en er was een soort Pearl Harbor voor nodig om het volk en de oppositie mee te krijgen, maar toen de sentimenten rijp waren, ging het nog best vlot.
De voormalige adviseur Lawrence Lindsey schatte de kosten op 100 tot 200 miljard dollar, Minister van Defensie Donald H, Rumsfeld noemde dat flauwekul en de regeringsfunctionarissen raamden de kosten op 50 tot 60 miljard dollar. In april 2003 zei Andrew S. Natsios, het zorgzame hoofd van de United States Agency for International Development in het programma Nightline dat de reconstructie van Irak zo’n 1,7 miljard dollar zou kosten. Ted Koppel vond dit onvoorstelbaar maar Natsios bleef bij zijn standpunt. Vooral de staatssecretaris (Deputy Secretary) van Defensie Paul D. Wolfowitz sprak de hoop uit dat de partners van de VS zouden meedoen zoals in 1991 of dat – daar heb je dat knotsgekke idee – de Irakese olie de schade kon goedmaken.
Waar voert al dit wishful thinking dan heen?
Bij het bereiken van de vijfde verjaardag van de invasie is Irak niet alleen de op één jaar na langste oorlog na Vietnam, maar ook de op één na duurste oorlog, alleen overtroffen door Wereldoorlog II. Waarom begrijpt het publiek de onthutsende schaal van deze uitgaven niet?
Dat komt doordat de regering slechts spreekt over de belangrijkste kosten die merendeels worden bepaald door noodsituaties. Het financieren van de oorlog in Irak is dus nog steeds een noodsituatie die nu al vijf jaar duurt. Deze kosten bedragen nu zo’n 12 miljard per maand en 16 miljard als je Afghanistan erbij optelt. Wanneer j ede kosten meerekend die verscholen liggen in het defensiebudget, het geld dat besteed moet worden aan de toekomst van de veteranen en het geld dat nodig is om het militaire apparaat op te knappen, omdat het materieel voor een groot deel is uitgeput, dan kom je op een federale onkostenpost van algauw zo’n 1.5 biljoen dollar.
Maar de kosten voor onze economie en onze samenleving zijn veel groter. Indien een soldaat sneuvelt krijgen de nabestaanden een cheque van een half miljoen dollar (een combinatie van levensverzekering en premie) veel mindfer dan de uitkering als een jonge persoon komt te overlijden door een verkeersongeluk. De budgettaire kosten van $500.000 is duidelijk slechts een fractie van het maartschappelijk verlies voor een samenleving en het verlies voor de nabestaanden kan sowieso niet gecompenseerd worden. Bovendien is een vergoeding voor invaliditeit ook geen adequate compensatie voor gewonde soldaten en hun families. Bij één op de vijf ernstig gewonde soldaten moet iemand in de familie voorgoed een baan opgeven om voor hem/haar te zorgen. Daarnaast heb je dan nog de kosten voor de reeds sputterende economie in de VS. Al met al kom je met de rekening voor de oorlog in Irak wel aan de 3 biljard dollar en dat is dan een terughoudende aanname.
President Bush probeerde aan het Amerikaanse volk te verkopen dat je een oorlog met Irak kon voeren zonder economische offers. Even nadat de VS op ten oorlog getogen waren werden door Bush en het Congres de belastingen gekort, speciaal voor de rijken, hoewel de VS al een massief betalingstekort hadden opgebouwd. De oorlog moest dus gefinancierd worden door meer te lenen. Tegen het eind van de Bush regering zullen de kosten van de oorlogen in Irak en Afghanistan, plus de cumulatieve rente op de vermeerderde leningen waarmee de oorlogen zijn betaald, opgeteld ongeveer één biljoen dollar bijdragen aan de nationale schuld. De lasten van het betalen voor de conflicten zullen op lange termijn de mogelijkheden kortwieken, om andere urgente problemen op te lossen, ongeacht wie er wint in de verkiezingen van november. De enorme en groeiende schulden zullen het onontkoombaar moeilijker maken om een goed plannen uit te voeren
voor de gezondheidszorg
voor verbetering van het noodlijdende onderwijs
voor nieuwe en schone energie
voor de groei van werkgelegenheid
voor grootschalig onderhoud aan de instortende bruggen en
voor afbrokkelende wegen
Nu al heeft de escalatie van de oorlogskosten de besteding uitgemergeld voor alle andere federale programma’s, inclusief de National Institutes of Health, de Food and Drug Administration, de Environmental Protection Agency en federale hulp aan staten en steden, die hun uitgaven allemaal drastisch hebben moeten bekorten sinds de invasie van Irak.
Dan heb je dus het vooruitzicht op een economische recessie, wat op zichzelf al beroerd is, maar door torenhoge kosten van de oorlog is er geen geld voor een effectief stimuleringspakket.
De USA is een rijk en sterk land, maar zelfs rijke en sterke landen verspillen biljoenen dollars zodat ze in gevaar komen. De 150 miljard verlies die de banken verloren hebben door de kredietcrisis zijn darbij slechts een rimpeling in het stuwmeer van schulden. Bedenk wat een verschil het zou maken voor de problemen van de VS of de wereld om 3 biljoen dollar te kunnen uitsparen. Je zou zelfs een Marshal Plan kunnen hebben om de wanhopig arme landen te helpen en de harten te winnen van moslimnaties die nu in de greep van het anti-Amerikanisme zijn. In een wereld van miljoenen ongeletterde kinderen zou je alfabetisering voor iedereen kunnen bekostigen, zelfs voor minder dan de kosten van één maand oorlog in Irak. Wie zich zorgen maakt over de groeiende invloed van China in Afrika moet bedenken dat één maand oorlog meer kost, dan een verdubbeling van de jaarlijkse Amerikaanse bestedingen in Afrika.
Dichter bij huis zou er geld zijn voor ontelbare scholen om kinderen die opgesloten zitten in een sociale onderklasse een schop omhoog in ontwikkeling te geven. Of er zou geld zijn om de massieve problemen met de sociale zekerheid aan te pakken voor tenminste de eerste halve eeuw.

Over de Issues of over de Inhoud

Allerwege hameren Democraten erop dat er genoeg op elkaar ingehakt is door de kandidaat genomineerden in de voorverkiezingen voor he presidentschap. Het is zo. Ze leveren munitie voor de Republikeinen in de algemene verkiezingen en ik heb al eens aangevoerd dat Hillary geen vijanden nodig heeft om te verliezen, maar ze maakt ook Barack Obama kwetsbaar met volhouden dat hij niet de minste ervaring heeft om geschikt te zijn als president. De enige verdediging is dat geen van de drie kandidaten die ervaring heeft. Vijf jaar Vietnamese krijgsgevangenschap levert ook voor McCain geen grotere geschiktheid op om president te zijn van de USA. Qua ervaring die ertoe doet kan alleen de wetgevende ervaring van Obama het uithouden tegenover de ervaring van McCain. Obama heeft weinig dienstjaren in de Senaat, maar in die tijd wel indrukwekkend gepresteerd, zodat duidelijk is, dat het niet alleen om stemgedrag en aantal dienstjaren gaat, maar vooral om substantiële effectiviteit.
Als het over de inhoud gaat, streven drie onderwerpen om de eerste plaats. Het zijn:
– de economie,
– de oorlog in Irak en
– de gezondheidszorg.
Dit kan niet zonder onderlinge samenhang worden behandeld want voor een geode universele dekking van de gezondheidszorg is herstel van de economie nodig en dat is onmogelijk bij het voortduren van de kostbare oorlog.
Zo gezien moeten er twee kandidaten afvallen.
De eerste is McCain die toegeeft geen verstand te hebben van economie, maar erop vertrouwt, dat hij bekwame adviseurs kan vinden, die het hem mogelijk maken de oorlog in Iran nog zeker honderd jaar vol te houden en universele gezondheidszorg wil hij dan ook wel. Om de economie te redden, moet je de belastingen verlagen, is de Republikeinse redenering. Dat is precies de visie van de huidige president en die heeft het daarmee niet kunnen redden.
De belastingverlagingen voor het bedrijfsleven hebben die bedrijven de gelegenheid gegeven, de productie naar landen met lagere lonen te verplaatsen en zo de banengroei, die onder Clinton aanzienlijk was, vrijwel abrupt te stoppen, terwijl de bedrijven over hun buitenlandse winsten geen belasting betalen binnen de VS. De gedachte achter belastingverlichting is nu juist, dat daardoor de economische groei dermate wordt bevorderd, dat in laatste instantie de belastinginkomsten door de hogere verdiensten toch omhoog gaan. Als het positieve effect al kan worden aangewezen, moet men dat over de grens zoeken en in de VS loopt de werkloosheid gillend uit de klauw, waardoor een universeel dekkende gezondheidszorg onbetaalbaar wordt, omdat de overheid dan teveel moet bijbetalen en dat geld er domweg niet is.

Productiewerk is om verschillende redenen in het buitenland goedkoper.
– Ten eerste zijn er lagere lonen
– Ten tweede zijn er slechtere arbeidsomstandigheden
– Ten derde zijn er geen milieumaatregelen
Dan ontstaat er oneerlijke concurrentie. Hierdoor zijn de buitenlandse producten goedkoper en als er dan een vrijhandelsovereenkomst is, drukken die goedkope producten de binnenlandse productie uit de markt en zo ontstaat er een tekort op de handelsbalans, te weinig uitvoer en teveel invoer. Dat is ook nadelig voor de economie en dan verlaagt de Fed de rentevoet, waardoor er goedkoper geld voor investeringen vrijkomt, maar daardoor gaat de inflatie omhoog en in een land met stijgende inflatie, moet je niet beleggen. Beleg dollars in het buitenland, zolang dollars nog iets waard zijn. Dat is de regel.
Maar verreweg het zwaarst heeft de economie het door de extreem dure oorlog.
Vroeger gaf oorlog heel veel werk aan de massa en zo kwam er een eind aan de grote crisis van voor de tweede wereldoorlog. Maar tegenwoordig neemt het werk, behalve dat op het slagveld, nauwelijks toe door een hoge oorlogsproductie, omdat de automatisering en robotisering hard heeft toegeslagen in die sector. Er wordt door de oorlogsindustrie wel winst gemaakt, maar daar hebben de werklozen niets aan. Alleen aandeelhouders profiteren en die beleggen hun winsten wijselijk in het buitenland. Ook de Amerikaanse schatkist heeft het nakijken.
Kapitaalvlucht is een probleem, waar de Republikeinen geen antwoord op hebben, want belasting heffen is een vloek voor hun achterban. Rekenen blijkt voor Republikeinen extreem moeilijk te zijn en als het aan hen ligt, wordt dat nooit beter, want op het onderwijs willen ze ook zoveel mogelijk bezuinigen en dat is al zo beroerd. Men zegt gewoon dat het niet vaderlandslievend is te veronderstellen dat Amerika iets niet betalen kan en een overheid die voldoende geld heeft om goed onderwijs te betalen heeft teveel invloed en dat gaat ten koste van de vrijheid van burgers (kijk maar naar de Sovjetunie). Het wetenschappelijk onderwijs drijft op buitenlandse studenten die hun kennis mee naar huis nemen.
Amerika is in de uitverkoop.

Werklozen wijten hun positie geheel aan de Noord-Amerikaanse Handels Overeenkomst (NAFTA) en deels hebben ze gelijk – wat Hillary de winst in Ohio opleverde – maar de emigratie van het werk is sterk bevorderd door belastingkortingen voor het bedrijfsleven door de regering Bush. Onder Bill Clinton, die NAFTA als speerpunt van zijn beleid doorvoerde – hoewel Hillary nu zegt, dat zij er toen ook al tegen was, waar niemand toen iets van gemerkt heeft – was er nog een banengroei van 27,4 miljoen en Bush komt niet boven de 3,4 miljoen, een cijfer dat bezig is nog verder in te zakken, omdat naar verwachting de werkloosheid van 2007 zich zal verdubbelen in 2008.
Om dat te stoppen moeten NAFTA en andere vrijhandelsovereenkomsten worden opengebroken om er voorwaarden in te stellen met betrekking tot de arbeidsomstandigheden, verbod op kinderarbeid, redelijke lonen en vakbondsrechten en natuurlijk ook milieumaatregelen die genomen moeten worden. Concurrentie is best, maar het moet geen oneerlijke concurrentie zijn, ook niet met het argument dat vroeger de concurrentie eveneens oneerlijk was. Verder moet de kapitaalvlucht en het exporteren van kennis en werk ook tegengegaan worden met belastingmaatregelen. Belastingverlaging voor de lagere en middeninkomens is een echte aanjager van de economie, maar dat mag niet doorslaan, want dan heeft de overheid geen inkomsten meer om de investeringen terug te verdienen. Een overheid zonder geld kan niet sturen om de knelpunten op te lossen.
Zonneklaar is dat de enorme overheidsuitgaven om oorlog te voeren moeten worden teruggebracht naar draagkracht van de staat en daarvoor moet er een einde komen aan de oorlog in Irak. Dat moet snel, anders is het te laat.
McCain wil de oorlog helemaal niet beëindigen en Hillary Clinton wil dat niet snel en heeft een heleboel mitsen en maren. Bovendien gaf Hillary al vroeg in de campagne aan dat de economische problemen van de VS te wijten zijn aan de slechte economische omstandigheden elders in de wereld en dat is een volslagen idiote visie, want het gaat helemaal niet slecht in Europa, China, Rusland en India, noch in de overige grote economieën. Het gaat alleen slecht in de VS en dat wordt dan eufemistisch de kredietcrisis genoemd. Landen die van de Amerikaanse economie afhankelijk zijn worden meegesleurd. We krijgen er allemaal een tik van mee.

Dus om het land te redden, blijft er maar één kandidaat over. Dat is Barack Obama die alles wil doen wat nodig is voor de economie, de oorlog stoppen, NAFTA handelsverdragen openbreken en belastingkortingen voor het bedrijfsleven stoppen en voor de middenklassen en lagere inkomens invoeren. Dan wordt de economie weer gezond en is er geld voor gezondheidszorg en onderwijs.
Je moet niet naar hem luisteren, zegt Hillary, want hij heeft geen ervaring.
Van economie heb ik geen verstand, zegt McCain, maar de oorlog in Irak moet wat mij betreft nog honderd jaar doorgaan, desnoods duizend jaar.

Rare Sprongen

Simbad is een zingende artiest met een gitaar en wat babbeltjes als komediant en hij is Amerikaan. Ook dat nog, een kennis van Hillary Clinton, al veel langer dan sinds hij optrad voor de aandeelhouders van Wal-Mart in 2007. Hij is met haar meegereisd bij het bezoek dat ze als First Lady samen met haar dochter Chelsea – een teenager toen – bracht aan de Amerikaanse troepen in het Bosnië conflict. Clinton beschreef die trip als voorbeeld van haar angstaanjagende internationale ervaring.
Simbad herinnert zich niet dat die tocht zo angstaanjagend was.
Hij moest de troepen wat opmonteren in een situatie tussen Bosniërs en Serven, die hij wel veel beroerder vond dan hij had verwacht. Het meest beangstigende vraagstuk was echter waar je de volgende maaltijd zou gebruiken. “I think the only 'red-phone' moment was: 'Do we eat here or at the next place.'"
Clinton beschreef een huiveringwekkende kurkentrekkerlanding in Bosnië. “They said there might be sniper fire," zei Clinton.
De First Lady en de First Teenager onder vuur? Daar heeft Simbad, die erbij was, niets van gemerkt. “Ik had nooit het gevoel in een gevaarlijke situatie te verkeren of een angstgevoel van “o God, ik hoop dat ik hier goed uitkom, uit deze helikopter of uit deze tank.”
In haar speech in Iowa zei Clinton: “We used to say in the White House that if a place is too dangerous, too small or too poor, send the First Lady."
Simbad vraagt zich af: “wat voor een soort president is dat die zou zeggen “hé man, ik kan daar niet heen, omdat ik neergeschoten zou kunnen worden, dus ik stuur mijn vrouw en mijn jonge dochter en o ja, laat haar ook maar een komediant met een gitaar meenemen.”
Als Clinton gevraagd wordt naar haar internationale ervaring, waardoor ze zichzelf zo geschikt vindt voor het presidentschap, noemt ze altijd Kossovo en Noord-Ierland. Nou, dit gaat over Bosnië en Kossovo, de Balkan-kwstie. In Noord-Ierland dronk ze thee met vrouwenorganisties en kreeg ze een theepot cadeau, maar daarover heeft Pointer al eerder bericht. Was Clinton in Bosnië of Kossovo ook politiek actief? Zo ja, dan is dat iedereen ontgaan, maar ze was er en nog wel met het dochtertje van de president, heel vertederend en gewoon om de trepen van presidentiële belangstelling blijk te geven. Zoiets schijnt goed voor het moreel te zijn en met datzelfde doel was Simbad er ook. Die heeft dus ook de ervaring die je als president zo broodnodig hebt. Clinton beweert dat haar bezoek aan Kossovo en Albanië heeft bijgedragen aan he openstellen van de Macedobnische gren=zen voor Kossovaarse vluchtelingen, maar die grenzen gingen al open, voordat zij er aankwam. Dat is dus ook allemaal humbug. Ze liegt bewust of ze is het contact met de realiteit kwijt.
Simbad heeft er wél iets van geleerd.
Je zult wel begrepen hebben, dat Simbad Hillary Clinton niet steunt. Hij steunt Obama, juist vanwege zijn ervaring met Hillary Clinton. "What got me about Hillary was her attitude of entitlement, like he messed up her plan, like he had no reason to be there," Sinbad said. "I got angry. I actually got angry! I said, 'I will be for Obama like never before.'"
Het lievelingsprogramma op tv van Hillary
ook een leuke over Hillary’s traantje

The Clinton campaign doesn't seem amused by Sinbad's commentary or his recollection of the 1996 Bosnia trip as more depressing than harrowing. Defending Clinton's characterization of her Bosnia mission, campaign spokesman Phil Singer kindly provided experts from news stories written about the trip at the time, including a Washington Post story from May 26, 1996, that said, "This trip to Bosnia marks the first time since Roosevelt that a first lady has voyaged to a potential combat zone."

Tja, de Hoge Veluwe is ook een "potential combat zone", maar omdat de Russen toch liever thuis blijven is er nog niks van gekomen en dat is leuk voor toeristen.

Phil Singer also cited a Kansas City Star article from September 2000 that quoted Sinbad as describing the situation in Bosnia as "so tense. It was Crips and Bloods." (And that's how Sinbad continued to characterize the situation in our interview Monday. He said, "At the time, we didn't realize how crazy it was between the Bosnians and the Serbs. I didn't realize how much hate was going on.")
Still, defending Clinton against Sinbad the refuter, Singer said, "The sad reality of what was going on in Bosnia at the time Senator Clinton travelled there as first lady has been well documented. It appears that Sinbad's experience in Bosnia goes back further than Senator Obama's does. In fact, has Senator Obama ever been to Bosnia?"

Ander vraagje: Was Hillary Clinton ooit in Zwolle? Heeft Singer ooit de Hoekse en Kabeljouwse Twisten meegemaakt? Die Singer is *** kwaad dat Obama niet ergens is neergeschoten en gemarteld door Vietnamezen, zoals McCain.
Een andere rare sprong van Hillary’s campagne is Barack Obama te vergelijken met de door het Congres aangestelde onafhankelijk onderzoeker en aanklager Kenneth Starr in de jaren ‘90.

"Our point here is to point out that after a campaign in which many of the questions that voters had in the closing days centered on concerns that they had over his state of preparedness to be commander in chief and steward of the economy, he has chosen instead of addressing those issues to attack Senator Clinton," Wolfson told reporters in a conference call. "They've announced that this is what they are going to do.
"I for one do not believe that imitating Ken Starr is the way to win a Democratic primary election for president. But perhaps that theory will be tested," he said.

Obama heft in de verste verte niet aangegeven dat hij de oude Clinton-schandalen wilde oprakelen. Er zijn per slot ook voldoende nieuwe, speciaal betrokken op Hillary’s fondswerving i.v.m. Peter F. Paul.
Door de naam van Starr te noemen riep Wolfson zelf herinneringen op aan het onderzoek dat tot de impeachment-procedure van president Clinton leidde, maar veel Democraten zien het onderzoek van Starr als politiek gemotiveerd en Starr in het debat betrekken is eigenlijk een manier om Clinton als slachtoffer te duiden van vijanden die erop uit zijn om haar te pakken. Ze was al bezig te klagen over de mediaoorlog die tegen haar gericht zou zijn.

Obama spokesman Bill Burton said the comparison to Starr is "absurd" when Clinton has been calling for more scrutiny of Obama's record.
"We don't believe that expecting candidates for the presidency to disclose their tax returns somehow constitutes Ken Starr tactics, but the kind of transparency and accountability that Americans are looking for and that's been missing in Washington for far too long," Burton said in a statement. "And if Senator Clinton doesn't think that the Republicans will ask these very same questions, then she's not as ready to go toe-to-toe with John McCain as she claims."

Wolfson gaf twee voorbeelden waaruit blijkt, volgens hem, dat dezelfde methode wordt toegepast als door Ken Starr. Hij wees op het aandringen dat Clinton haar belastingopgaven zou openbaren – wat gebruikelijk is voor kandidaten – en een memo van Obama citeerde een artikel in de Wall Street Journal waarom gegeven werd dat Bill Clinton in zijn verkiezing tot president zijn belastinggegevens vanaf 1980 gaf maar geen eerdere en dat pas later bleek dat Hillary met veestapelopties op wonderbaarlijke manier in één jaar tienduizend procent winst gemaakt had.

He also cited two quotes this week from Obama senior adviser David Axelrod. In one, Axelrod complained to Time magazine, "We still don't have the records from the Clinton library." And on ABC's "This Week" Sunday, he referenced the Whitewater land deal. "I would think that the Clinton campaign would be the last person to be wanting to characterize any real estate transaction as unusual," Axelrod said.

In geschiedenis is Hillary echt niet goed. Ze claimde dat er nooit een president gekozen is die niet in Ohio de primary gewonnen had, maar dat klopt niet. Het zal toe te schrijven zijn aan het feit dat ze Nixon hoger achtte dan John F. Kennedy en dat ze Kennedy gewoon vergeten is. Deze werd na verlies in Ohio toch president en zo versloeg hij de Republikein Nixon die wél in Ohio gewonnen had. Maar ja, later werd Nixon tóch ook nog president, nietwaar? Toen was Hillary Rosham nog Republikein. Dat zou allemaal zeker anders gelopen zijn, indien John en Bobby Kennedy niet waren vermoord. In 1960 stond de naam van Kennedy niet op het stembiljet en Michael DiSalle, die toen gouverneur van Ohio was, ging er met alle stemmen in de Democratische voorverkiezing vandoor. Obama had dus 44% meer stemmen dan Kennedy in 1960 en was Hillary nu echt vergeten dat de Democraten ooit een,in haar ogen ongetwijfeld uiterst onbeduidende president Kennedy hadden voortgebracht?
Ja, ook Kennedy was een retorisch fenomeen en dat vindt Hillary maar niks. Dan deug je niet voor het presidentschap, zegt ze bij herhaling en jong zijn is ook een onvergeeflijk eigenschap zegt de 60-jarige Hillary. Tja, zo oud is John F. Kennedy nooit geworden. De doden spreken haar niet tegen.
Er is wel een ander bericht: “Not since 1960 have Wyoming Democrats felt so relevant. That year, at the Democratic National Convention, the state's delegation cast 15 votes that pushed Sen. John F. Kennedy over the top and made him the party's nominee for president.” in Wyoming at Last is a Democratic Player

Hillary's Business

Legal Times March 19,2008 geeft vanuit de juridische professie een kijkje op de persoonlijkheid van Hillary Clinton.

Before she was first lady or senator, Hillary Clinton was a corporate lawyer. Which explains a lot.
Stiff, bloodless, sexless, excessively concerned with the appearance of impropriety, lawyers are not much fun at parties. This is particularly true of corporate lawyers. They are professionally risk-averse; relentlessly, unreasonably reasonable; people who look perpetually ready to pull another all-nighter in the library stacks. And they are trained to be exhaustively, expensively argumentative. The culture of corporate law is one in which rigorous attention to detail is richly rewarded, and in which no detail is more rigorously attended to than victory.
The female corporate lawyer is a special breed. Her clothes nearly say it all: I am buttoned up. My attempts at personal expression are awkward and sort of silly. Remember when female lawyers wore man-tailored shirts with bouquets of fabric that bloomed just below the chin? Today’s corporate costume makes a more straightforward statement: I am here to do business. I am in it to win. I will eat your entrails for breakfast (and bill you for it), but I will not stain my Thomas Pink blouse as I do so.

Wat had Hillary te zoeken bij de Rose Law Firma, indien zij zo sociaal bewogen was als haar zelfbeschrijving ons wil doen geloven? Deze firma, gesticht in 1820, diende uitsluitend de machtigste bedrijven en banken, inclusief de grootste werkgevers in de staat Arkansas, Wal-Mart, Tyson Foods en Stephens Inc. Daaraan ontleende Hillary zelf de kwalificatie “eerbiedwaardig”. De firma was niet de plaats waar de meisjes van het Wellesley College uit het jaar 1969 haar hadden verwacht. In de speech waarmee ze afscheid nam van het Wellesley College haalde ze scherp uit naar de competitieve ondernemingscultuur – “niets voor ons,” zei ze – en beschreef ze het Wellesley collectief als hunkerend naar “onmiddellijke, extatische en doordringende manieren van leven”. Met deze speech trok zijn de aandacht van Life, het artikel bracht haar in de publiciteit en een tijdje rouleerde ze door de actualiteitenrubrieken van de grote tv-zenders, maar van de inhoud van haar speech is bij de advocatenfirma Ros niets terug te vinden. De penetratie en druk van het bedrijfsleven diende van een heel andere orde te zijn. Vanaf haar begin bij de firma werd ze zeer critisch gevolgd door haar collega’s die in de eerste plaats al bezwren hadden tegen het aanstellen vban een vrouw bij de firma en verder grote problemen zagen met conflicten: “hoe moeten we haar bij onze klanten introduceren?” vroegen ze Webster Hubbel en Vince Foster, de partners die haar gerekruteerd hadden en “Wat als ze zwanger wordt?”
Secretaresses roddelden over haar slonzige kleding en haar bekommernis met haar gewicht en zelfs de randfiguren bij de firma bekeken haar kritisch en vonden dat zij zich wel konden bemoeien met haar gedrag. De eerste keer dat Hillary met haar collega’s Hubbell en Forster in een restaurant lunchte belde iemand naar de echtgenotes van de beide mannen om te vertellen dat ze hem gezien hadden met “een vrouw.” Clinton was domweg door haar aanwezigheid al een voorwerp van aanhoudende zorg.
Het is nauwelijks voor te stellen dat Hillary zich niet bewust was dat ze nauwkeurig in de gaten gehouden werd en er intensief over haar geroddeld werd. Een ander zou onder een steen wegkruipen, maar Hillary niet. Ze bleef lunchen met collega’s in het Lafayette Hotel en werd stipt tot partner bevorderd. Zo vond ze har weg naar het bestuur van TCBY Enterprises, Arkansas Children’s Hospital Legal Services, Lafarge North America, and Wal-Mart. Juist haar positie als enige vrouwelijke directeur van Wal-Mart is heftig besproken.
Op een foto van het Wal-Mart bestuur uit 1990 zie je Hillary vooraan in het midden geflankeerd door 15 blanke mannen en ze is de enige die lacht, maar dat ze zich werkelijk zo ontspannen voelde is heel onwaarschijnlijk.
Al was ze niet zo kritisch gevolgd door haar firma, dan zou ze nog niet zo erg op haar hoede geweest zijn, want de Rose firma kweekte in haar employees een sterk zelfbewustzijn aangaande haar tijd en de waarde ervan. Het kernprincipe was het in rekening te brengen uur. Dagdromen, bij de lunch blijven hangen, dat zijn geen declareerbare uren, verloren tijd, tijd zonder waarde.

A friend who practiced in a big Chicago firm likes to say that it is a culture of disappointed father figures: Could you do more? Are there precedents that could be unearthed? Additional arguments that could be foreseen – and countered? Hours that could be billed?

De mogelijkheid argumenten te vinden voor beide kanten van een zaak is een kenmerk van de instelling van advocaten. Daarmee werd Hillary al vroeg op de proef gesteld.

The Association of Community Organizers for Reform Now

een groep die opkwam voor de armen had een regeling voor mekaar gekregen voor lage inkomensgroepen m.b.t. de rekeningen voor water en energie tegen hogere bijdragen voor het bedrijfsleven en dit bedrijfsleven ging te rade bij hun advocaat, Rose Law Firma.

Hillary soon found herself battling ACORN’s founder — and her close friend — Wade Rathke in court. Deftly marshaling constitutional theory, she convinced the judge that the ordinance constituted an unlawful taking of property. The law was nullified. Wade Rathke never spoke to Hillary again. For Hillary, though, the matter seemed entirely impersonal: She has maintained strong connections with ACORN and works with them today on minimum wage and election reform issues. She fought with and defeated a friend in court. That’s business. That’s what lawyers do.

Hillary besteedde niet veel tijd aan procederen. Ze deed maar heel weinig juryprocessen. Een keer beklaagde een man zich over een rattenstaart die hij aangetroffen had in een blikje vlees. Sindsdien at hij geen vlees in blik meer, maar hij had er ook moeite mee zijn verloofde te kussen. Hij kon niet aan een rat of een blikje denken zonder te spugen. Hij vroeg dus een schadevergoeding en ja, er was kennelijk iets fout gegaan in de fabriek. Hillary betoogde dat de rattenstaart in de fabriek gesteriliseerd was en dat de klager dus niet werkelijk aan iets nadeligs was blootgesteld. De klager kreeg zijn geld terug voor het blikje en verder niets. Ze was toch wel zenuwachtig geweest in de rechtzaal vertelde Hillary.
Dat had te maken met de akoestiek, waarin door de hoge plafonds een vrouwenstem niet goed doorkomt en om dat te compenseren klinkt de stem schril. Nog steeds probeert Hillary haar stem laag en goed gemoduleerd te houden, maar haar handicap is, dat ze met haar stem absoluut niet kan wijs houden, vooral niet zingend. Enkele opnames, waarbij ze met open microfoon het volkslied meezingt, zijn niet om aan te horen.
Webster Hubbell werd op voorstel van Hillary Auditeur Generaal, moest zich terugtrekken en belandde in de gevangenis, maar werd later op aanvechtbare gronden vrijgesproken. Hoewel frauduleuze feiten bewezen werden, zou Hubbell immuun zijn geweest door het beschikbaar stellen van documenten. Zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/United_States_v._Hubbell
Vince Forster werd aangesteld bij de staf van het Witte Huis en pleegde zelfmoord.
Het meest bekritiseerd is Hillary’s positie in de directie van Wal-Mart http://en.wikipedia.org/wiki/Criticism_of_Wal-Mart#Employee_and_labor_relations niet bepaald een prettige werkgever en verre van iets om trots op te zijn als politicus die zegt dat de belangen van gewone werknemers haar ter j=harte gaan. Waar blijkt dat dan uit?
De sores die werknemers hebben met Hillary’s Wal-Mart betreffen:
De lage lonen
De werkomstandigheden
Overtreding van bepalingen t.a.v. kinderarbeid
Gebruik van illegalen
Problemen met de gezondheidszorg
Verzet tegen vakbonden
Import en globalisering
Werkomstandigheden overzee
Productselectie
Belastingen en levensverzekeringen.

Bovendien bewondert ze haar grote politieke voorbeeld in het Verenigd Koninkrijk Margret Thatcher.
Dan weet je het wel, nietwaar?

Wat voorbij is en nog komen gaat...

David Plouffe is Obama's senior campagnemedewerker, direct achter de machtige spindoctor David Axelrod. Is zijn titel campagneleider? Het zal hem een zorg zijn. Hij is een heel ander type dan zijn tegenhanger Mark Penn bij Hillary Clinton. Hij gelooft niet in de magie, die zegt, dat er nog nooit een president is gekozen, die Ohio niet gewonnen heeft. Wat in het verleden ligt, is geen garantie voor de toekomst.

"We're not a believer in symbolic wins," Plouffe said. "We have a strategy to win the nomination. And we just have to continue getting as many delegates and votes as we can, from wherever we can."

Die kan Clinton in haar zak steken.
Plouffe is met een flinke club senioren van zijn team naar Pennsylvania getrokken, om er de lijnen van zijn strategie uit te zetten voor 22 april, als de voorverkiezing in Pennsylvania wordt gehouden. Het is Hillary-domein, dezelfde bevolking als in Ohio, dezelfde schaal, uitgestrekte, dunbevolkte rurale gebieden. Dat ziet er somber uit voor Obama, nietwaar?
Het kan meevallen, want er wonen wel erg veel mensen.

"It's Iowa on steroids," said T.J. Rooney, chairman of the Pennsylvania Democratic Party and a Clinton backer. "There are a lot of Democrats today who are like the dog who caught the mail truck. They finally caught it; now they don't know what to do."

Plouffe beseft dat Clintons kleine winst op de 4de maart haar minder heeft opgeleverd, dan Obama overweldigend gewonnen heeft in Idaho op 5 februari. De Obamacrew wil opnieuw winnen in de competities van Wuoming, morgen en op dinsdag in Missisippi en na Pennsylvania kunnen dan nog de kleinere, door Obama te winnen staten, Indiana en West-Verginia, genoteerd worden.
Pennsylvania is doorgaans beslissend, maar het is niet de winnaar krijgt alles. In de buurt blijven bij Clinton zal een nederlaag voor haar zijn en ook in Ohio was 10% verschil te weinig voor haar. "Je moet het hele plaatje zien," zegt Plouffe. Denk ook aan North-Carolina waar Obama verwacht te winnen. Ze leren de hele campagne harde lessen door ervaring, herkennen hun kansen, weten waar Obama zal aanslaan bij de kiezers en dan moet het geloof zich uitspreiden.
Behalve van het demografisch voordeel zal Clinton ook steun hebben van verschillende
Democratische leiders, zoals de gouverneur Edward G. Rendell. "Hij is erg geëngageerd," zegt de plaatselijke partijvoorzitter Rooney. "Hij heeft een fondswervingsmachine als geen ander. Hij brengt de invloed mee van zijn office en een grote politieke aanhang."
De uitvoerende directeur der partij in de staat is ook al een aanhanger van Clinton en hij leidt de hele operatie voor Clinton. Nevins de woordvoerder van Clinton, die twee weken eerder bij haar campagne gekomen is, zegt dat Clinton ongeveer over hetzelfde kan beschikken als Senator John F. Kerry vier jaar eerder, toen hij in Pennsylvania president Bush versloeg. "We kunnen een niet te verslaan team opbouwen," zegt Nevins. "Zelfs als de anderen meer tv-spotjes kopen of meer mail versturen, kunnen ze ons niet verslaan in het veld. Wij controleren de infrastructuur hier in de staat. We hebben de institutionele structuur om het kiezersvolk te leveren op de verkiezingsdag."
Obama zit vandaag in Wyoming en Clinton reisde gisteren door Missisippi. Nadat ze Washington had verlaten, hield ze nog een nieuwsconferentie, waar ze zei, dat na de resultaten van deze week, de kiezers hebben aangegeven, dat ze de strijd willen zien doorgaan.

"I think that this is good for the party and it has brought so many millions of people into this process and there are many states left to go," Clinton said. "I don't think the voters in the process who have yet to be heard from are ready for this race to be over."

Clintons adviseurs wimpelden nieuwe aandrang van Obama's mensen af om haar belastingteruggave openbaar te maken.

"I, for one, do not believe that imitating Ken Starr is the way to win a Democratic primary election for president. But perhaps that theory will be tested," said Clinton communications director Howard Wolfson.

Ken Starr?
Je vraagt je af, hoe ze die naam van de speciale onderzoeker in de beruchte affaires van de Clintons nog durven te noemen. Hillary vergaderde jarenlang dagelijks acht uur met haar advocaten, in pogingen al het onheil af te wenden. Ook toen werd Ken Starr aangesteld met zeer vergaande volmachten, omdat Hillary te lang had gewacht met het verschaffen van gegevens over het Whitewaterproject. De Clintons bleken niet schuldig, maar Ken Starr stuitte toen op andere zaken, die ook onderzocht moesten worden. Als Hillary haar spullen op orde had gehad, zou er niets aan de hand zijn geweest, geen Monica Lewinsky of Paula Jones. Geen drugsgebruik in het Witte Huis. Geen zelfmoord van hun beste vertrouweling. Het had allemaal zonder ophef onderhands geregeld kunnen worden. Wat komt er nog boven water als de White House Records van de Clintonjaren eindelijk openbaar worden, met de agenda's, memo's en notities van Hillary? Wat verbergt ze met het achterhouden van haar belastingteruggave?
Clinton haalde $35 miljoen in de maand februari en dacht een record behaald te hebben, maar Obama ontving in februari $55 miljoen. In totaal haalde Obama tot en met 4 maart $1924 miljoen voor zijn campagne.

..her (Clintons)top fundraisers said, they knew they were likely to face another month in the shadow of someone who has rewritten the playbook on fundraising. In January, Obama raised $36 million while Clinton brought in $13.9 million.
"For us, it was a huge month," said Hassan Nemazee, one of Clinton's finance chairmen. "But then he blew everyone away and the whole model changed."

Obama brengt dus "change we can believe in," zou je kunnen zeggen.
Yes You Can!

Telt een meerderheid van de bevolking niet mee?

Je komt soms vreemde zinnen tegen in de Amerikaanse pers als ze het over de Democratische voorverkiezingen hebben. Natuurlijk, als je vóór Hillary Clinton bent en uit moet leggen dat zij nog kans heeft de nominatie te winnen, dan heb je het moeilijk. Maar wat te zeggen van deze?

They tell super-delegates to think twice before picking a candidate who has failed to win in any major states except for his home base of Illinois. And there are already suggestions that Mrs Clinton may overtake Mr Obama in the popular vote before the convention, giving the 795 super-delegates a reason to defy the will of voters from caucuses and primaries.

Kijk, als Hillary een voorsprong op Obama haalt, waarvoor ze trouwens alle volgende voorverkiezingen met verpletterende overmacht moet winnen, waarom zouden de super-delegates dan een reden hebben de wil van de kiezers naast zich neer te leggen in haar voordeel? Als zij meer kiezers achter zich heeft, kunnen de super-delegates toch gewoon besluiten dat de kiezers haar als winnares hebben aangewezen, omdat ze de meeste stemmen heeft gewonnen?
Hier wordt dus met een dubbele stem gesproken.
Clinton zegt: "Er is nog nooit een president gekozen die niet in Ohio gewonnen heeft."
Jawel, dat is waar. McCain heeft ook in Ohio gewonnen, nietwaar?
Waar het natuurlijk om gaat is dit: Clinton geeft aan, dat eigenlijk alleen winst in de grotere staten telt. Daar kunnen Amerikanen flink pissig van worden.

One Clinton aide yesterday derided Mr Obama’s victories in “boutique” caucus states rather than the hardscrabble terrain of the rustbelt, saying: “Obama has won the small caucus states with the latte-sipping crowd. They don’t need a president, they need a feeling.”
Actually, the Clinton folks are dissing all of Obama's states. Not only are the caucus states "boutique" (wonder what that means), but none of his victories were in the "hardscrabble terrain." I guess that means that Obama never won any manly-man states. So which sissy Obama states are we talking about? His primary victories in: Missouri? Illinois? Maryland? Georgia? Alabama? Wisconsin? Virginia? Louisiana? Utah? South Carolina? Or the caucus states of: Nebraska? Alaska? Idaho? Kansas? North Dakota? Iowa? And soon-to-be Texas? (There are more primary and caucus victories, but these were the "manliest" ones I could think of, off the top of my head.) Obama has won far more than just caucus states, and the caucus states he won are far from latte-drinking San Franciscans (let's face it, that's what Hillary's campaign meant).

Dat is kromme praat van de Billarygang, nietwaar?
Laten we even realistisch zijn.
Hillary denkt dat er magie, een substantiële toverkracht zit in het winnen van Ohio, dat het een soort talisman is, een absolute metafysische zekerheid, waar de meteriële aardse rekensom van alle bij elkar opgetelde stemmen niet tegenop kan. Wie Ohio wint, wordt president, ongeacht wat de overige Amerikaanse kiezers willen, basta!
Tja, maar eerder was de meerderheid der overige Amerikaanse kiezers het met de kiezers van Ohio eens. Dat is nu anders en dat heeft een heel goede reden.
Grote staten zijn moeilijk voor Obama, te groot om te bewerken en tot voor kort kenden maar weinig mensen Barack Obama en iedereen kende Clinton al, een naam die werd verbonden met economisch betere tijden, banengroei, voorspoed, veiligheid, waarbij ze de president zijn private zonden wel wilden vergeven.
Hij is per slot een man en die moet je nu eenmaal goed in de gaten houden.
Oké, de naam Clinton klinkt bekend en die klinkt goed en... hoe heet die andere ook al weer?
Barack Obama moet zich persoonlijk presenteren en het is geen Nederland, waar vrijwel iedereen met een snelle kabel- of ADSL-verbinding het internet op kan. Zo zie je dan, dat hij de grote bevolkingscentra wel bereikt en daar ook succes heeft, maar de uitgestrektheid der rurale gebieden, waar ook een massa mensen wonen, bereikt hij niet. Tegen de tijd van de algemene presidentsverkiezingen stemmen ook de Democraten in de rurale gebieden gewoon op de Democratische kandidaat en dan kennen ze hem ook. Obama heeft tijd nodig om zijn naamsbekendheid in de grote staten op te bouwen. Soms lukt dat al een beetje. In Texas, de grootste staat, kon Hillary niet overtuigend winnen en het is zelfs de vraag óf ze daar wel gewonnen heeft, als alle resultaten van de caucusses bekend zijn. Het verschil was minder dan 1% en er wordt nog aan gerekend.
De Obamacrew gaat door en er komen weer forse overwinningen aan. Al zal de Obamamania wel een keer verstillen, toch zullen zijn fans hem niet afvallen. Ze hebben geen enkele reden om naar Clinton over te lopen, juist niet, als ze even de tijd nemen om goed na te denken. Denkende kiezers zijn in het nadeel van Hillary en daarom scoort ze slecht onder de hoger opgeleide Democraten.
Obama wil van de oorlog in Irak af en Hillary is die oorlog samen met de vijand Bush en samen met de tegenstander McCain begonnen, wat een blunder was, die weinig vertrouwen biedt in haar oordeelvaardigheid.
Hillary heeft een spoor van misinterpretaties en verkeerde inschattingen achter zich gelaten en wat haar altijd gered heeft, is, dat ze beschermd is door de status van haar man en zelf nooit echte verantwoordelijkheid heeft gedragen. Is zij dan de juiste Commander in Chief? De enige crisis waarbij haar gevraagd werd een belangrijke beslissing te nemen, was toen ze vóór de oorlog in Irak stemde en toen begreep ze pas later, zoals ze zelf heeft uitgelegd, dat het om het beginnen van een oorlog ging en niet om het verhogen van de diplomatieke druk.
Tja, vrouwen... je moet ze goed in de gaten houden.
De eerste vrouwelijke president moet echt een heel ander type zijn. Anders wordt dat eens en nooit meer. Dan nu maar een man, hè?
Overigens is Pointer ervan opvertuigd dat dochter Chelsea Clinton de eerste is om anytime anyhow de telefoon op te nemen. Leer mij die jonge meiden kennen! Pointer heeft daar ervaring mee.

Kritiek op Barack Obama

Vlak voor de voorverkiezingen in Rhode Island, Vermont, Ohio en Texas op 4 maart j.l. brak er van diverse kanten kritiek los op de media die Obama te zacht behandeld zouden hebben in vergelijking met Hillary Clinton. Daar zit wel wat in en dat proberen de media nu goed te maken, door op alle slakjes zout te leggen.
Het begint met de beschuldiging dat hij niet vaderlandslievend genoeg zou zijn. Zo is geconstateerd, dat hij bij het volkslied een keer zijn hand niet op zijn hart legde, dat hij geen speld met een Amerikaans vlaggetje op zijn revers heeft en dat zijn vrouw Michelle Obama op 14 februari eruit geflapt heeft, dat ze in haar leven als volwassene voor het eerst trots was op America. Tja, ernstig hè?
Dan heb je de kwestie van Tony Rezko een makelaar in de woonplaats van de Obama's. Ze hebben zelfs hun huis via hem gekocht, want Barack had een tweede bestseller geschreven en daarmee flink verdiend. Van zijn eerste bestseller hadden ze allebei hun studieschuld afgelost. Bij de aankoop van het huis bleef nog een strook grond over, dat door Rezko werd gekocht en later, toen Barack het kon betalen, kwam het voor een gangbare marktprijs in zijn eigendom, waardoor het gezin Obama wat extra privacy kreeg. Het waren reguliere transacties. Niks mis mee. Maar Tony Rezko ging voor Barack aan de slag als fundraiser en toen ging er iets mis, want Rezko gebruikte dit om zwart geld wit te wassen. Obama stortte het geld terug, waarvan niet kon worden aangetoond waar het vandaan kwam, maar het geval Rezko had de aandacht getrokken en er kwam een proces tegen hem, dat na een verdacht uitstel heel toevallig precies voor de dag van de voorverkiezingen op 3 maart begon. Het vervolg werd direct ook weer uitgesteld. Als belangrijkste voorverkiezing in de toekomst geldt nu Pennsylavania en heel toevallig precies dán zal het proces tegen Tony Rezko worden vervolgd. De bedoeling is kennelijk, te suggereren, dat Obama criminele vrienden heeft.
Hotshots in de mediawereld verschijnen nu in de bijeenkomsten van McCain om de media uit te dagen de schijnbaar onschuldige huid van Barack Hussein Obama af te krabben. Met nadruk wordt de middelnaam Hussein gebruikt om te suggereren dat Obama geen christen is, zoals hij voorgeeft, maar een moslim. Mogelijk zelfs een aanhanger van Al Qaeda, wat dan bevestigd zou worden, doordat Louis Farrakhan Obama steun heeft toegezegd en Farrakhan, de zwarte leider van de World of Islam, vindt op zijn beurt weer sympathie bij de pastor van de kerk der Obama's. Verder heeft Obama Bernadine Dohrn en William Ayers bezocht, vroeger leden van een soort Amerikaanse versie van de Duitse RAF die in de 1960's met de Weather Underground groep verantwoordelijk waren voor twee dozijn bomaanslagen.
Nou, dat is het wel zo ongeveer.
Kennelijk was er dus niet echt iets op Barack Obama zélf aan te merken. Het is allemaal onzin, oude koek en om de steun van Farrakhan heeft Obama niet gevraagd en die heeft hij afgewezen, terwijl hij met zijn pastor Jeremiah Wright flinke meningsverschillen heeft over diens vreemde sympathieën.
Zoals iedereen kent Obama ook mensen die niet behoren tot de ideale modelamerikanen en dat blijkt nu. Maar hij is een jonge 40-er en dus niet verantwoordelijk voor gebeurtenissen in de jaren '60 of daarbij betrokken. Pas lang na je geboorte mag je meedoen met de grote mensen.

One overlooked aspect of Obama's success may be his skill at defusing hostile media inquiries. He preempted critics by calling his dealings with Rezko a "boneheaded mistake." He has talked about the danger of spending "too much time arguing with the refs," says a new book by Chicago reporter David Mendell. The question is whether Obama can resist that temptation if journalists start tackling him more often.

Barack Obama stemt in de Senaat voor 95% overeenkomstig de standpunten van de Democratiache Partij, maar vaak zijn er stemmingen, waarvan alleen de specalisten weten waarover het gaat en dan is alles al uitonderhandeld in een commissie. Barack krijgt dan verlof om blanco te stemmen, een regeling, waarvan vele ander senatoren ook gebruik maken. Dat spaart veel tijd en onnodig werk met routine. Als men dan gaat optellen, dat Obama in drie jaar 95 keer blanco gestemd heeft, dan hebben ze kennelijk niet een zaak van enig gewicht gevonden, waar ze eens flink hun tanden in kunnen zetten.
Je zou zeggen, dat stemmen of je een oorlog in Irak gaat ontketenen wel iets belangrijker is. Daar was hij tegen en zijn rivalen waren er eensluidend vóór, al wist Hillary bij die stemming, naar eigen zeggen, niet, dat het om een oorlog ging. Ze dacht dat het een besluit betrof, om meer diplomatieke druk op Sadanm te leggen. Ze zag het verschil niet zo duidelijk tussen diplomacy en military. Daarom vindt zij zichzelf een betere Commander in Chief, iemand die in tijden van crisis zonder aarzelen de betere beslissingen neemt.
En Obama?
Die zorgt bijtijds dat het niet tot een crisis komt.

Jaja. Allebei een speldje op en graag oorlog voeren, hè?