De commissie W. M. J. Davids brengt storm in de polder.

Het zou leuk zijn als het iedereen nog ietsje duidelijker zou zijn. Daarom stel ik een simpel vraagje: Waarom wist ik zelf dat de powerpoint-presentatie van de toenmalige US Secretary of State Colin Powel voor de VN van A tot Z leugen en bedrog was, zoals de man zelf later ook toegaf daarmee zowel Britse premier Blair als POTUS (President Of The US) Bush43 dwingend te erkennen dat er beslissingen genomen waren op grond van onjuiste gegevens. Dat deze gegevens onjuist waren was ook bij de MIVD (Militaire Inlichtingen en Veiligheidsdienst)bekend en die "genuanceerde" visie, namelijk dat er grof bedrog en leugens in het spel waren, werd ook aan de Nederlandse Regering doorgegeven. Zij zullen daarvoor ongetwijfeld gebruik gemaakt hebben van dezelfde open bronnen die ik ook geraadpleegd heb. Spionnetje spelen is niet zo moeilijk of ingewikkeld als James Bond wil doen geloven. Je kunt het zelf als je er wat tijd aan besteed.
Dat ik dat wist komt alleen, omdat ik met nauwkeurige aandacht de ontwikkelingen heb gevolgd en meerdere bronnen uit verschillende kampen raadpleegde en daar vervolgens met gezond verstand over nadacht. Er waren geen WMD's en geen raketten met kernkoppen in Irak en ook stond Irak niet op het punt enig land aan te vallen, wat in de voorgaande jaren natuurlijk wel eens anders is geweest. Ook waren Sadam Hoesein en Al Qaeda werkelijk water en vuur, al was het alleen al omdat Sadam een min of meer erkende secularist was die zelfs een Christen als minister in zijn kabinet nam. Er was geen regeringssteun voor Al Qaeda in Irak. Dat kwam pas later, na de "gewonnen" oorlog, zoals de algehele situatie na de val van Hoesein in Irak verslechterd is. Ja, het kan altijd nog erger.
Merkwaardig is, dat in de hier gegeven video VVD-er Frank de Grave zich op een gegeven moment op onduidelijke wijze beroept op Barack Obama (die is immers populair en dus noem je die even als zogenaamde medestander), er volledig aan voorbijgaand, dat de huidige POTUS van stonde af aan zich tegen de oorlog in Irak gekeerd heeft, op grond van dezelfde gegevens als ik, maar niet tegen de inval in Afghanistan was, een lijn die ik van het begin af aan heb gevolgd, hoewel ik Barack Obama toen nog niet kende.
Wat Frank de Grave wel moet leren, is dat er verschil is tussen de vorige en de huidige POTUS. Dat verschil beperkt zich niet tot de huidskleur, het intellect, de overtuigingskracht, de effectiviteit, de visie en de betrouwbaarheid. Waar Bush43 zei, dat wie niet vóór hem was, tegen hem was, verklaarde Obama zich glashard tegen hem, op een moment dat je daar in de USA niet bepaald populair mee werd.
Tja, een rechtsgeleerde hè?
Hij kende zijn zaakjes.
Balkenende kiest niet tussen de visie van Obama of die van Bush, maar tussen Sadam Hoesein of Bush43. Die kortzichtigheid dat er geen andere keuze mogelijk was, moest wel desastreus zijn.
Waar Balkenende ook nog even aan voorbij gaat, is, dat dezelfde Bush een wet liet aannemen die hem als POTUS machtigt, zonder voorafgaande toestemming van Senatoren en Afgevaardigden, een invasie á la Irak in ons land te ondernemen, zodra een Amerikaan berecht dreigt te worden door het internationaal gerechtshof van de VN in Den Haag. Let wel: om de berechting van één Amerikaanse oorlogsmisdadiger te wreken, worden minstens een miljoen Nederlanders gedood en een totale oorlog met de EU aangegaan.
Vreemd dat de Balkenende-vleugel van het CDA en de gehele VVD hun voorkeur hebben uitgesproken voor John McCain als President, wetend dat deze presidentskandidaat Europa de "aartsvijand van de VS" noemde en verklaarde nooit van zijn leven ooit in gesprek te willen gaan met een sociaal-democratische Europese premier, zoals bijvoorbeeld die van het Koninkrijk Spanje, die hij gemakshalve de President van dat land noemde, omdat een koning niet in zijn virtueel concept van het Europees communisme past. Want Bijstandswet, AOW en een betaalbare ziektekostenverzekering, dat is allemaal puur communisme in de Amerikaans Republikeinse opvatting. Dit is de kern van al dit ultra-rechts gekonkel, dat je iets bedenkt en dat dan tot absolute en onaantastbare waarheid verklaart, volstrekt in strijd met de werkelijkheid, zonder het te checken. Spanje is dus geen Europees koninkrijk, want dat past niet in de visie van Amerikaanse conservatieven en lui als Balkenende vinden het Amerikaanse conservatisme hartstikke makkelijk en dus wel lekker.
Daarom probeerde Balkenende in Italië populair te worden door te vertellen dat hij het absoluut oneens is met de Nederlandse wetgeving en daar ook nooit enige steun aan gegeven heeft. Laat me heel weloverwogen dit zeggen: de "President of the Netherlands" is a fucking idiot! Het wordt dan ook tijd dat er aan de bijkomende schade van het poldermodel paal en perk gesteld worden. Balkenende is een eigentijdse Mussert. Je zou hem eigenlijk tijdig op moeten hangen, uiteraard na een deugdelijk proces, om nog veel meer schade door achteloze verspilling van duizenden mensenlevens te voorkomen.
Kijk, ik betreur de dood van hysterische jodenhaters, en dat is vrijwel de voltallige bevolking van Irak, niet. Ik ben er niet blij mee, omdat het niet nodig was. Er zijn andere middelen om mensen tot rede te brengen, om de eenvoudige rede dat het mensen zijn zoals wij en derhalve beschikkend over dezelfde gevoeligheden.
Wat wij nodig hebben is een globaal bewustzijn van medemenselijkheid.
Dat leidt tot meer en noodzakelijke zorgvuldigheid.

Arianna Huffington: Scotty Come Lately

Pointer wrote: this book is not a must read, but this article of Arianne Huffington about it has its own quality.
Scotty Come Lately
By Arianna Huffington
Seven takes on Scott McClellan's new book:

Take One: What Took You So Long?
In What Happened, Scott McClellan offers withering portraits of George Bush, Karl Rove, Condi Rice, and Scooter Libby, confirms that we went to war in Iraq under false pretenses, and that we were serially lied to about the outing of Valerie Plame.
Interesting stuff, Scott. But about five years too late.
It's George Tenet déjà vu all over again. How many times are we going to have a key Bush administration official try to wash the blood off his hands -- and add a chunk of change to his bank account -- by writing a come-clean book years after the fact, pointing the finger at everyone else while painting himself as an innocent bystander to history who saw all the horrible things that were happening but, somehow, had no choice but to go along?
McClellan told the Washington Post that he wrote the book to "provide an open and honest look at how things went off course and what can be learned from it." And he told Cox News Service, "My job was to advocate and defend [Bush's] policies and speak on his behalf. This is an opportunity for me now to share my own views and perspective on things."
Great. We need all the openness and honesty we can get. But it would have been a lot more helpful if he had taken the "opportunity" when it really mattered -- say before the 2004 election, when it could have potentially saved thousands of lives.
What Happened is page-turning reading. What Didn't Happen -- namely McClellan telling the truth in service to his country rather than in service to his book sales -- is a stomach-turning disappointment.

Take Two: The Rationale for Iraq is Even Worse Than We Thought
McClellan really lets it rip on Iraq. He says that Bush led a sophisticated "political propaganda campaign" to sell the war, was not "open and forthright on Iraq," managed the runup to war "in a way that almost guaranteed that the use of force would become the only feasible option," "largely ignored or simply disregarded" contradictory intelligence on the war, and as the war went poorly responded by "never reflecting, never reconsidering, never compromising."
McClellan's scathing conclusion: "History appears poised to confirm what most Americans today have decided: that the decision to invade Iraq was a serious strategic blunder. No one, including me, can know with absolute certainty how the war will be viewed decades from now when we can more fully understand its impact. What I do know is that war should only be waged when necessary, and the Iraq war was not necessary."
Perhaps the most damning revelation regarding Iraq is McClellan's assertion that the real reason Bush wanted to invade Iraq was the "opportunity to create a legacy of greatness" by transforming the Middle East into a land of peace and brotherhood. Over 4,000 dead U.S. soldiers sacrificed for a neo-con wet dream of democratic dominoes across the region. How chilling is that?
McClellan also tosses in a pinch of Oedipal subtext: "The president had promised himself that he would accomplish what his father had failed to do by winning a second term in office. And that meant operating continually in campaign mode: never explaining, never apologizing, never retreating."
Such is the stuff foreign policy nightmares are made of.

Take Three: The Press Secretary Presses the Press
McClellan points an accusatory finger at the mainstream media -- he calls them "enablers" and says they were too easy on the administration during the selling of the war:
"The national press corps was probably too deferential to the White House and to the administration in regard to the most important decision facing the nation during my years in Washington, the choice over whether to go to war in Iraq. The collapse of the administration's rationales for war, which became apparent months after our invasion, should never have come as such a surprise. ... In this case, the 'liberal media' didn't live up to its reputation. If it had, the country would have been better served."
Great point, Scotty. We and many others made it back in 2003.
It's such a great point, it caused Karl Rove to act like something nefarious has happened to McClellan, transforming him from the lie-spouting sock puppet he has "known for a long time" into somebody who "sounds like a left-wing blogger." Have anyone specific in mind, Karl?

Take Four: Rove More Turd Blossom Than Boy Genius
Speaking of Rove, McClellan's tome continues the obliteration of the Rove mystique, reminding us what an out-and-out liar Rove was and is -- more than willing to assure McClellan that he wasn't involved in the leaking of Valerie Plame's identity when, in fact, he was up to his Turd Blossom in the sordid affair, having discussed Plame with Matt Cooper and Bob Novak in an effort to discredit Joe Wilson.
McClellan also makes it clear that the indelible, says-all-you-need-to-know-about-this-administration photo of Bush looking out the window of Air Force One during his too-busy-to-stop flyover of New Orleans in the wake of Katrina was a Rove special: "Karl was convinced we needed to do it -- and the president agreed."

Take Five: Truthiness in Government
Stephen Colbert satirized the Bush approach when he coined the concept of "truthiness": the truth we want, in our gut, to exist, without regard to evidence, logic, intellectual examination, or facts.
McClellan reveals how much the joke matched the reality, saying that Bush's "leadership style is based more on instinct than deep intellectual debate." Citing Bush's assertion that he honestly couldn't remember if he'd ever done cocaine, McClellan says he felt he "was witnessing Bush convincing himself to believe something that probably was not true, and that, deep down, he knew was not true."
But who needs reality when you have faith? Who needs truth when you have truthiness? As George Costanza put it on Seinfeld: "Jerry, just remember, it's not a lie if you believe it."
A fantastic philosophy for a sit-com character. A disastrous philosophy for a sitting president.

Take Six: Truth in Government
According to McClellan, the Secret Service code name for the White House press secretary was "Matrix."
As any Keanu Reaves fan will tell you, the Matrix is a simulated reality used to pacify and subdue the human population in a dystopian future.
Who knew Secret Service agents have such an arch sense of humor?
Take Seven: Heckuva Job, Scotty!
On the day McClellan resigned as press secretary, Bush pictured a time down the road when he and his former aide would "be rocking on chairs in Texas, talking about the good old days and his time as the press secretary. And I can assure you, I will feel the same way then that I feel now, that I can say to Scott, 'Job well done.'"
Maybe not. Although, since, according to McClellan, Bush "has a way of falling back on the hazy memory to protect himself from potential political embarrassment," who knows?
I can already see the blurb on the back of the paperback edition of What Happened: "Heckuva job, Scotty!" - George W. Bush, 43rd president of the United States

The Triangular Viewpoint On The War In Iraq

March 21 2008 will be seen in history as the day of the truth about the surge in Iraq. The Washington Post reported:

“Graham and others opened the door for Petraeus and Crocker to match White House rhetoric on the ongoing threat from al-Qaeda in Iraq and the rising menace of Iran. But while Petraeus noted that the recent Iraqi government offensive in Basra against the Iranian-backed Shiite militia of cleric Moqtada al-Sadr illustrated Tehran's malign influence, Crocker repeated something he said in September: Persian Iran is up to no good in Iraq, but its role there is limited by deep Arab Iraqi antipathy.
Both Petraeus and Crocker described the Basra operation as a positive demonstration of Iraqi sovereignty and military determination, though one with operational flaws.
Petraeus confirmed that Prime Minister Nouri al-Maliki had rejected his advice to delay the offensive until Iraqi troops were better prepared.
"There is no question that it could have been better planned," Petraeus said. He agreed that the 1,000 Iraqi army troops and police who either deserted or refused to fight were "a disappointment." But, he added, thousands of others had fought well, particularly in other areas of southern Iraq where simultaneous violence also broke out.”

Attend that where Nouri al-Maliki called the militia of Moqtada al-Sadr “Iranian backed groups of criminal bandits,” but he could not defeat them in Basra with 50,000troops of his official Iraqi army. Petraeus and Crocker witnessed that Maliki’s Shiite-dominated Government is reluctant to put the 90,000 Sunni security volunteers on its payroll. These fighters, former insurgents and now called the Awakening Movement, diminished the influence and numbers of al-Qaeda, knowing where to find end how to fight them, and the United States are still funding them, because they are the cornerstone of the surge.
Senator Barbara Boxer said: “I’m just asking you [Petraeus] why you would object to asking [Iraq] to pay for that entire program, given all we are giving them in blood and everything else.”
Petraeus responded: “It is a very fair question and I think that if there’s anything that ambassador Crocker and I will take back to Iraq candidly after this morning’s session and this afternoon’s is, in fact, to ask those kind of questions more directly.”
David Petraeus and Ryan Crocker had nothing to say but there is significant progress but fragile, reversible and there is no light in the tunnel. The conclusion must be that we are confronted with the reality: the war in Iraq is a black hole.
That is one point of the triangle.

Compared with the experts on the ground, the commanding general and the US ambassador in Iraq, the vision of the senators Lieberman, Graham and McCain is a different one and far more optimistic.
Senator Joe Lieberman scoffed at war skeptics for embracing what he called a see-no-progress, hear-no-progress, speak-no-progress view of the war. "According to some, we should fire you," Sen. Lindsey O. Graham (R-S.C.) told the witnesses. "It sounds like... really nothing good has happened in the last year and this is a hopeless endeavor. Well, I beg to differ." "We are no longer staring into the abyss of defeat, success is within reach." said the presumed GOP presidential nominee Sen. John McCain (Ariz.). Here we meet the conclusion: the circumstances are fine and we are settled for another 100 years. They cited various indicators of what they consider success. "Weekly security incidents" are down to 2005 levels – at least until last week, before Maliki’s attack on Basra. Civilian deaths, according to U.S. military figures, have fallen to early 2006 levels. Bombings are down to mid-2006 levels. The number of Iraqi battalions taking the lead in operations is up 20 percent since January 2007. The Sunni opposition to Al Qaeda in Iraq within Anbar province remains strong. Several pieces of legislation important to national political reconciliation have moved forward in the Iraqi parliament. A budget was passed with record amounts of capital expenditures. And, as Crocker noted, Iraq's Council of Representatives approved a redesign of the Iraqi flag. Their message: We must stay the course.
This is the second point of the triangular viewpoint."

Then there is another way to look at the reality. Troops are sitting back, mostly hiding in the tunnel during signs of unrest, with no light backwards and no light ahead. They hired 90,000 Sunni insurgents for 10 dollar a day each to fight al-Qaeda, while there is a ceasefire in the civil war and in stead of negotiating and building a democratic government and political practice Maliki attacks his political opposition with the Iraqi army, but does not succeed to overcome his opponent. This is no progress. It is a mess. Senator Edward Kennedy (D-Mass.) remarked that the testimony from Petraeus and Crocker, who each claimed there has been significant though fragile progress in Iraq, "describes one Iraq while we see another." Also McCain could have said that, meaning the opposite. In his opening remarks, senior Senator and chairman Levin noted, that the main purpose of the surge – to provide Iraqi leaders breathing room to hammer out a political settlement – “has not been achieved," and he argued that "our current open-ended commitment is an invitation to continuing [Iraqi] dependency." He blasted the "incompetence and excessively sectarian leadership" of Prime Minister Nouri al-Maliki and noted Iraq was not spending the billions of dollars in surplus it has obtained thanks to rising oil prices, leaving the American taxpayers (who are forced to pay up to $4.00 a gallon for gas) paying for tens of billions of reconstruction within Iraq. He cited a State Department report that noted that "the intransigence of Iraq's Shiite-dominated government [is] the key threat facing the U.S. effort in Iraq, rather than al-Qaida terrorists, Sunni insurgents or Iranian-backed militias." And he said that he was recently informed that of 110 joint U.S.-Iraqi operations of company size or greater in Iraq in the first three months of 2008, Iraqi forces assumed the lead in only 10 of those missions. If the military operations of the Iraqi army are up with 20%, you can do the math that this is too few to mention. Kennedy wondered when Iraqi forces – the recipient of billions of dollars in U.S. assistance – are "ready to fight on their own." And they can not fight with any success “some groups of bandits” scattered over the harbour of Basra. Senator Jim Webb (D-Va.) noted that the "awakening" in Anbar started before the escalation of U.S. troops in Iraq, and he shared his concern that the war was producing serious "strain" for the military.
This vision is the third point of the triangular viewpoint on the war of Iraq.

Geen Sprankje Licht in de Tunnel

Er was veel te genieten op CNN, de verslaggeving van generaal David Petraeus en Ambassadeur in Irak Ryan Cocker voor Armed Forces Committee. Je weet al hoe de zaken ervoor staan, maar het is interessant wat voor verhaal beide heren erover hebben en hoe John McCain erop reageert. Je ziet het wel op de foto, ze zitten er niet echt lekker ontspannen bij. Het goede nieuws is: ze leven nog…
Ja er zijn vorderingen in Irak, vertelde Petraeus maar ze zijn fragiel en omkeerbaar. Een troepenreductie voor de herfst ziet ie dan ook helemaal niet zitten. Dan is alles voor niks geweest en om dan nu een tijdstabel te geven voor de mogelijke terugtrekking van de troepen, nee, dat kan ie dus niet. Kijk, de buit is nog lang niet binnen. In zijn woorden: we hebben geen belangrijke omslag kunnen maken en we hebben nog geen licht gezien aan het eind van de tunnel. Geen vrolijk verhaal dus.
En dan wordt het ook nog allemaal veel mooier voorgesteld dan het is. Door het vergroten van de troepensterkte met 40.000 man was volgens Petraeus het aantal opstandige aanvallen drastisch afgenomen. Hij zegt er niet bij dat de Awakening Movement bestaande uit soennitische voormalige opstandelingen daar debet aan is, omdat zij zich tegen de terreur van Al-Qaeda gekeerd hebben. Het aantal bomaanslagen is daardoor drastisch verminderd maar het Amerikaanse leger heeft daar niets aan gedaan. Dat kunnen ze ook niet, omdat ze de verschillende groepen niet van elkaar kunnen onderscheiden terwijl de Awakening Movement de lokale omstandigheden goed kent en iedereen weet te vinden. De beweging is ook tegen de Amerikaanse bezetters, maar van Al-Qaeda hadden ze de meeste last. Daar moesten ze eerst vanaf en dat is dus succes, maar niet door Amerikaans militair ingrijpen.
Verder heb je dus de wapenstilstand die eenzijdig door de sji’itische leider Muqtada al-Sadr is afgekondigd. Ook al-Sadr is tegen de Amerikanen en tegen elke buitenlandse inmenging. Meer en meer zien Irakezen in dat ze het van buitenlanders niet moeten hebben. Alleen de meest orthodoxe sji’iten en enkele lokale krijgsheren – feitelijk bandietenleiders – leunen op steun van Iran.
Verder is het onbegrijpelijk, waarom de VS 15 miljard dollar per maand wil spenderen om een land op te bouwen, dat enorme inkomsten heeft uit de olie. De banktegoeden van Irak alleen al in de VS en alleen al uit inkomsten van dit jaar, overstijgen de kosten van de oorlog, maar Irak geeft zelf geen dollar uit om de situatie in eigen land te verbeteren. Als de Amerikanen zoveel doen aan de veiligheid in Irak, waarom wil de regering van Irak daar dan geen stuiver aan bijdragen?
“Een jaar geleden,” zei senator Edward Kennedy, “zei de president dat we geen troepen moesten terugtrekken omdat de situatie te onveilig was en nu argumenteert de president dat we geen troepen moeten terugtrekken omdat de veiligheidssituatie verbeterd is.”
Wat de feitelijke resultaten uit veiligheidsoverwegingen zijn is duidelijk. Iran had vroeger geen invloed in Irak, maar nu wel. Al-Qaeda was vroeger afwezig in Irak, nu hebben ze steunpunten in het noorden, in het westen en in Bagdad en waar ze verjaagd zijn, hebben lokale groepen Irakezen dat zelf opgeknapt. Irak is nu minder een bedreiging voor de regio, maar dat is op kosten (15 miljard per maand) van de VS, terwijl in het eerste kwartaal de netto oliewinsten van Irak op 100 miljard worden geschat.
De kritiek kwam niet alleen van de Democraten als de beide presidentskandidaten Clinton, Obama, voorzitter Biden en good old Kennedy. De Republikeinen maakten ook gehakt van de rapportage en aanbevelingen van Petraeus en Crocker. Maar McCain was daarentegen uitermate positief: “We kijken niet langer in de afgrond van een verloren oorlog en we kunnen nu vooruitzien naar de onvervalste verwachting van succes” en dat terwijl Generaal Petraeus nog maar net uit zijn mond had gekregen dat hij “geen licht zag aan het eind van de tunnel” en dat de vorderingen als “fragiel en omkeerbaar” moesten worden ingeschat. De veldslag in Basra die premier Nouri al-Maliki met het regeringsleger was begonnen maar spoedig ook moest opgeven, had Petraeus onbesuisd en slecht gecoördineerd genoemd, uitgevoerd tegen zijn advies en slecht voorbereid. Op andere plaatsen was het wel wat beter gegaan zei de generaal, maar hij oest wel toegeven dat hij geen greep had op Sadr City van waaruit de greenzone bestookt wordt met mortiervuur en raketten. Nee er waren geen Amerikaanse militairen bij omgekomen. Allicht, want we weten dat die allemaal direct in de bunkers kriuipen bij een aanval. Dat is ook het probleem met die Amerikaanse troepen. Als ze uit hun schuilplaatsen komen zijn ze kwetsbaar en worden ze aangevallen, zodat ze de handen vol hebben met zichzelf te verdedigen. Als ze binnen blijven is er niets aan de hand, maar waar heb je dan troepen voor in dat land? Al heb je er geen 140.000 maar tien keer zoveel, dan haalt het nog niets uit als ze voortdurend in dekking moeten blijven.
Het punt is dat de bezetters geen draagvlak hebben bij de bevolking. Alleen de regering wil dat ze nog een tijdje blijven, maar die worden dan gezien als collaborateurs en daardoor verliezen ze ook steeds meer draagvlak wat ten gunste is van Muqtada al-Sadr die zich uit de regering heeft teruggetrokken en op afstand de oppositie leidt.
In de lokale verkiezingen die in oktober zijn gepland, zal blijken hoe massief de steun is voor de oppositie tegen het bestaande regeringsteam en voor wat de Amerikanen noemen verspreide groepjes bandieten.
Waarom kan het regeringsleger met 50.000 man tegen Basra uitgerukt en door Maliki persoonlijk geleid, dan niet winnen van die verspreide groepjes bandieten?

Even if General Petraeus were to consider additional reductions after his 45-day suspension, there would be little time left in Mr. Bush’s presidency to withdraw more than two or three combat brigades given the time required to move troops and heavy equipment. Even under the best of circumstances, and neither General Petraeus and Mr. Crocker would predict that, the next president will inherit an American force in Iraq exceeding 100,000 troops.
Even General Petraeus signaled that the war was far from a foreseeable end. “We haven’t seen any lights at the end of the tunnel,” he said when pressed by Senator Evan Bayh of Indiana about the basis for his positive assumptions. “The Champagne bottle has been pushed to the back of the refrigerator. And the progress, while real, is fragile and is reversible.”

Als de oorlog een tv-show was, zou ze worden gestopt, schrijft Bob Walker in de New York Times. Slechts 28% van de Amerikanen weet dat het aantal gesneuvelde militairen op 4000+ staat en 6% zegt dat ze het oorlogsnieuws op de voet volgen. Dat is natuurlijk beroerd voor de militairen en veteranen, maar hun landgenoten zijn de oorlog spuugzat. Al 80% van hen wil ervan af.
Het is Pointer dan ook een raadsel hoe een presidentskandidaat als John McCain en zo vrolijk optimistisch over kan doen alsof oorlog per definitie leuk is voor de mensen. Zo in de zin van: dan kun je tenminste nog eens iets goeds brengen in de wereld. Is de oude man seniel?

Muqtada al-Sadr wint

Het is weer voorbij, één week oorlog.
Eerst verschijnt de regeringsleider van Irak op het toneel met een compleet leger, gesteund door Westerse luchtstrijdkrachten, maar die komt er niet door. Het ultimatum aan Muqtada al-Sadr voor overgave wordt verlengt, de milities wordt geld geboden voor het inleveren van hun wapens, maar het helpt allemaal niets. Nouri al-Maliki is er niets mee opgeschoten. Het hele land staat op z’n kop en nergens krijgt de regering een steviger voet aan de grond. Integendeel, het is een demonstratie van onmacht en ook de verdediging van de greenzone blijkt een wassen neus. Als Muqtada al-Sadr een slecht humeur heeft dienen alle "machthebbers" zich schielijk te verschuilen in hun betonen bunkers, waar ze niets anders kunnen dan bibberen en bidden.
Het land was een week lang onveiliger dan ooit sinds de Amerikaanse invasie. Toen vond Muqtada al-Sadr het welletjes. “Hou er maar weer mee op, jongens,” zei hij tot zijn volgelingen en prompt was het weer allemaal rust en vrede in het land. Maliki staat voor paal.
Anders dan in 2004 is Sadr’s militie de Mahdi Army niet verslagen in gevechten met Amerikaanse soldaten en mariniers, maar Sadr is wel nog meer het symbool van het shi’itische verzet tegen de militaire bezetters geworden. Zij militaire en politieke positie is sterker dan ooit en dat zal veel oppervlakkige beschouwers, zoals de Amerikaanse president en zijn makkers hooglijk verbazen. Immers, het Mahdi Army leek uiteengevallen in splintergroepen met verschillende doelen en deels teruggevallen tot criminele gangs, een onsamenhangend zooitje. Dat was de officiële lezing, sterk bevorderd door beschrijvingen van Maliki en de Amerikaanse militairen die wilden laten zien hoe effectief zij hadden ingegrepen om een meer veilige situatie te creëren. Vooral Nouri al-Maliki had beter moeten weten, want hij is geen vreemdeling in het land. Wellicht had hij gerekend op meer krachtdadige steun, door het volledig plat bombarderen van de hele stad Basra bijvoorbeeld. Dat is technisch en logistiek natuurlijk wel mogelijk, maar ja, dan komt er geen olie meer uit de pijp, nietwaar? Hoe een dergelijke tactiek van verschroeide aarde, met honderdduizenden doden in het land zou worden opgevat, is ook niet zo moeilijk in te schatten. Uiteindelijk is de nieuwe wapenstilstand geschoeid op een ruimer generaal pardon voor opgepakte militieleden uit het Mahdi Army. Het zijn niet meer alleen voormalige soennitische opstandelingen die gratie krijgen en geïntegreerd worden in leger en politie van Irak. Zoals iedere politicus moet hij bewijzen dat hij het goede voor zijn volgelingen voor mekaar kan krijgen, al moet hij er ook voor ten oorlog gaan.
De kracht van Muqtada al-Sadr is, dat hij een immens breed draagvlak heeft voor zijn doelstellingen, een snelle aftocht van vreemde strijdkrachten en een sterke centrale regering die niet denkt aan privatisering van de energiesector en de olie-inkomsten zal besteden aan sociale opbouw en ontwikkeling, evenredig verdeeld onder de verschillende fracties, Koerden, Soennieten en Sji’iten, in de samenleving en zonder Al-Qaeda of andere buitenlandse inmenging.

War as Usual

Het politieke kernprobleem in Irak
De laatste dagen is het weer flink raak in Irak. Feitelijk woedt er een full scale oorlog, met 50.000 regeringsmilitairen in actie, alleen al in Basra, sinds de premier Nouri al-Maliki het leger bevolen heeft zich op de nationalistisch sji’itische milities te storten. Andere zuidelijke steden waar gevochten wordt zijn Kut, Diwaniya, Karbala en Hilla. Sadr City in Bagdad is omsingeld en afgesloten. De grote brug van Basra en een oliepijpleiding naar Amara zijn woensdag vernietigd. In zes steden is een spertijd ingesteld en acties van burgerlijke ongehoorzaamheid zijn er door het hele land. Burgerslachtoffers overstromen de slecht uitgeruste medische centra in Bagdad en Basra. De sji’itische leider Muqtada al-Sadr heeft de vorig jaar eenzijdig afgekondigde wapenstilstand vervallen verklaard. Volgens zijn milities vechten ze weer volop tegen de Amerikanen.
Sadr heeft zijn volgelingen opgeroepen de straat op te gaan om het aftreden van Nouri al-Maliki te eisen en nationalistische vertegenwoordigers in het parlement, geleid door het al-Sadr blok proberen een motie van afkeuring tegen de premier erdoor te drukken. Het complexe conflict wordt maar moeizaam beschreven in de Amerikaanse pers. Het overheersende beeld is dat Basra geregeerd wordt door maffia-achtige milities – wat wel waar is – en dat Irakese regeringstroepen deze wetteloze strijders nu proberen neer te slaan als voorbereiding op de locale verkiezingen, wat niet zo is, zoals de onafhankelijke analist Reider Visser stelt:

On closer inspection, there are problems in these accounts. Perhaps most importantly, there is a discrepancy between the description of Basra as a city ruled by militias (in the plural) ... [and the] facts of the ongoing operations, which seem to target only one of these militia groups, the Mahdi Army loyal to Muqtada al-Sadr. Surely, if the aim was to make Basra a safer place, it would have been logical to do something to also stem the influence of the other militias loyal to the local competitors of the Sadrists, the Islamic Supreme Council of Iraq [SIIC], as well as the armed groups allied to the Fadila party (sic) (which have dominated the oil protection services for a long time). But so far, only Sadrists have complained about attacks by government forces.

Het conflict komt niet overeen met de analyse van de bronnen der Irakese instabiliteit door US-officials in de greenzone. Het past ook niet in de simplistische maar populaire idee van een door sektarisch geweld verscheurd land en het karakter ervan wordt verhuld door onkritische etiketten die de commerciële media plakken op het Irakese verzet tegen de bezetting.
Het regeringsoptreden volgt op goedkeuring van de “provinciewet,” die uiteindelijk bepaalt, of Irak een eenheidsstaat blijft met een sterk centraal bestuur of verdeeld wordt in naar de verschillende sektes ingerichte gouvernementen. De maatregel schrijft regionale verkiezingen in oktober voor en de wannaars van die verkiezingen zullen de toekomst van Irak bepalen. Controle van de olierijkdom van de staat en hoe deze schatten verder worden ontwikkeld, zal ook in belangrijke mate afhangen van deze verkiezingen. Het is duidelijk de doelstelling van Maliki en zijn medestanders onder de soennieten en Koerden die zijn regering domineren, met op z’n minst stilzwijgende instemming van de VS, om de oppositie uit te schakelen voordat er gestemd wordt.

In Irak is er in de periode van Sadam en daarvoor weinig ervaring met sektarische strijd. Sektarisme is een ideologische aangelegenheid. Tribalisme is politiek. Nu is er sektarisch tribalisme maar dat is niet waarom het gaat. Het antwoord op tribale twisten was een sterke centrale regering en het tribalisme komt daarna niet vanzelf meer terug, omdat het centrale thema in de Irakese politiek de tegenstelling is tussen hen die opnieuw weer een centraal gezag wensen met staatsbeheer van de olierijkdommen, tegenover hen die de olie-industrie willen privatiseren en Irak politiek willen opdelen in tribaal georiënteerde gebieden. Het is in feite een uitvergroting van de tegenstellingen in de VS tussen de Republikeinen en de Democraten, tussen rechts en links, tussen een kleine of een grote overheid. De Republikeinse Bush-regering steunt dan uiteraard Maliki en vermoedelijk vooral, omdat dit de mogelijkheid biedt de olie-industrie in particuliere handen te krijgen. Om het politieke doel van privatisering der olieschatten te bereiken is de VS gebaat bij tribale en religieuze tegenstellingen in het land. Als de installatie van een stabiele Republikeinse regering volstaat, dan is dat mooi voor Bush en zijn trawanten. Dat moet allemaal nog uitgevochten worden en daarom is het voor de zes hoofdstromingen in het land een bestaansnoodzaak om er eigen gewapende milities op na te houden. Muqtaba al-Sadr geeft er de voorkeur aan om zijn doel langs politieke weg te bereiken en hij en zijn medestanders zijn numeriek in het voordeel. Terwijl Muqtaba al-Sasr, als enige grote invloedrijke leider een wapenstilstand afgekondigd heeft, valt Nouri al-Maliki aan. Al-Sadr heeft geen overwinning nodig, als hij zich maar kan handhaven en zal er dus naar streven opnieuw tot een wapenstilstand te komen. Voor Maliki is het nodig om al-Sadr definitief it te schakelen met hulp van de westerse strijdkrachten. Maar de doelen van Maliki, tribalisering en privatisering zijn anderen dan die van een meerderheid onder het Irakese volk.
Deze kant van de zaak wordt zwaar onderbelicht in de media.
Opnieuw, evenals in Vietnam en vele andere staten, houden de VS met inzet van grof geweld een slap regime in het zadel dat niet geliefd is bij het volk. Het gaat niet om de veiligheid of de strijd tegen corruptie.
Overeenkomstig met de reputatie van Bush is ook Maliki bijzonder impopulair in eigen land. De meeste Irakezen zijn voor een sterk centraal gezag dat niet wordt beïnvloed door milities. Ze zijn in de verhouding 2:1 tegen privatisering van de Irakese energiesector, wat volgens Bush juist een mijlpaal in de richting van vooruitgang zou zijn. Ze zijn voor een spoedige terugtrekking van de Amerikaanse troepen en bevreesd voor de vestiging van grote Amerikaanse militaire bases. Ze zijn ook tegen Al-Qaeda , tegen Osama bin Laden, tegen Iraanse invloed op Irakese binnenlandse aangelegenheden. Daar is behoorlijk onderzoek van de VN over:
http://www.globalpolicy.org/security/issues/iraq/poll/2007/0911iraqisthink.htm

What about the Sunnis, whose Great Awakenings and embrace of the United States has become the centerpiece of the Petraeus strategy and the great hope of KaganWorld? Only 1% of Sunnis say they have confidence in American forces. Only 1% of Sunnis support the American presence in Iraq. Only 1% of Sunnis say that security has improved in Iraq as a whole in the last 6 months. 72% of Sunnis say that the US forces should leave immediately. 95% of Sunnis say that the presence of US troops makes security worse. 93% still see attacks on coalition forces as acceptable.

Opmerkelijk is dat het standpunt van McCain slechts door 2% van de Irakese bevolking wordt gedeeld en 98% van de bevolking vindt dat zij niet langs sektarische grenzen over het land moeten worden verdeeld, terwijl 69% voorstander is van de volledige eenheid van Irak, 28% kan zich ook vinden in een federaal Irak en 9% is voor volledige afscheiding.
Maliki kan niet regeren zonder Amerikanen in het land en foor zijn politieke doelen vindt hij slechts gedeeltelijk steun bij maximaal een kwart van de bevolking. Wat heeft hij dan anders dan geweld om zijn tegenstanders uit te schakelen? Langs democratische weg kan hij alleen maar verliezen en de Amerikanen zien dat ook in. De huidige strijd is dus de voortzetting van de oorlog tegen het Irakese volk.

De Vlam in de Pan in Zuid-Irak

Het is weer helemaal mis in Irak. Aanleiding is de aanval van Irakese regeringstroepen op de belangrijke haven en oliestad Basra, om daar het gezag weer in handen te krijgen. Na 60% afname van het geweld, sinds zes maanden geleden de invloedrijke sji'itische leider Moqtada al-Sadr accoord ging met een wapenstilstand, is nu het hele zuiden van het land en ook de hoofdstad Bagdad in rep en roer. Ook zijn er granaten afgevuurd op objecten in de greenzone, het "veilige", "afgeschermde" gebied waar regering, diplomaten en US-officials zich verschuilen, met no other place to go. Op zichzelf is het al een veeg teken dat één opstandige groepering zo'n invloed kan hebben.
Terwijl Moqtada al-Sadr's Mehdi Army in Basra een complete oorlog uitvecht, roept de sinds lang stil gebleven Moqtada al-Sadr zijn volgelingen op in het hele land stakingen en demonstraties te houden. Dit kun je interpreteren als een beëindiging van de wapenstilstand. Dat werd ook tijd want de sjiïtische milities raken meer en meer gefrustreerd door de langdurige gevechtspauze. Om het verloop tegen te gaan en verse krachten aan te trekken moet er flink bloed vloeien, anders is de aardigheid er gauw af. Sadr City, het sji'itische stadsdeel van Bagdad met 2 miljoen inwoners, is van de rest afgesloten, nadat de sji'itische miliies alle politieagenten en militairen uit de straten verdreven hebben. Maar ook in andere delen van de stad is er oproer en de Mustasiriya Universiteit moest onder druk van de Sadr's supporters sluiten. Sadristen hebben de controle over vijf districten van de de zuidelijke stad Kut overgenomen. In de meeste zuidelijke steden is een spertijd ingesteld.

Een beetje geschiedenis van Basra.
Tijdens de tweede wereldoorlog werd Basra bezet door de Britten. Onder het daaruit vortkomende Britse mandaat ontwikkelde de stad zich tot een belangrijke haven. In 1930 werden de door Britten aangebrachte haveninstallaties in Irakees eigendom overgegeven. Tijdens de tweede Wereldoorlog werden de Russische geallieerden via Basra bevoorraad.
In de eerste maanden van de oorlog tussen Iran en Irak werden de rafinaderij en de installaties ernstig beschadigd. Iran wist in 1987 de stad tot op 10km te naderen. In 1991 was het weer raak tijdens de eerste Golfooorlog en daaropvolgende gevechten tussen rebellen en regeringstroepen.
De olieproductie en de export daarvan werd in de laatste hevige gevechten niet lamgelegd. Het Irakese Olieministerie zegt dat de verscheping uit de regio in februari al 1,54 barrels per dag (bpd) bedraagt. Tweederde van de olieuitvoer komt uit de regio en vloeit door Basra. De uitvoer door Basra vormt het grootste deel van de hele olie-export. De rafinaderij in Basra heeft onder normale omstandigheden een capaciteit van 150.000 bpd maar het heeft geen onafhankelijke voorzieningen voor elektriciteit en water.
In 2003 liepen Britse troepen zonder noemenswaardig verzet Basra binnen en werden daar vrolijk begroet door de bevolking. Vier jaar later kwamen de Britten ook onder de last van bomaanslagen en mortieraanvallen, totdat zij zich in september na vier en een half jaar aanwezigheid in de straten terugtrokken. Veiligheidstroepen van het Irakese leger namen hun taken over en nu resteert er nog een Britse eenheid van 4000 militairen bij een luchtmachtbasis in de buurt, om in te grijpen als het nodig is.
Behalve de Mehdi Army van Muqtada al-Sadr is er nog een sterke rivaliserende groep van meer religeus geïnspireerde sji'iten die trouw zijn aan Supreme Islamic Iraqi Counsil (SIIC). Soms vechten ze ook tegen elkaar. Vooral in Bagdad staan de rivaliserende groepen op gespannen voet met elkaar en vele volgelingen van beide stromingen zijn geïnfiltreerd in leger en politie van de regering.
Wie vecht er tegen wie?
overzicht van 5 jaar oorlog