Onzekerheid over Budget-deal USA

2 augustus 2011, morgen dus, was de deadline om het Amerikaanse plafond voor overheidstekorten te verhogen. Daarover dreigde geen overeenstemming bereikt te kunnen worden tussen Republikeinen en Democraten in de USA. Onafzienbare economische rampzaligheid leek niet meer te voorkomen. De Republikeinen hielden de President en de volksvertegenwoordiging in een wurggreep om hun afbraakpolitiek op te kunnen leggen.
Terwijl de wereld opgelucht ademhaalt, omdat eindelijk en op het allerlaatste nippertje de leiders van de Republikeinen en Democraten aangaande de verhoging van het budget-plafond en aanzienlijke bezuinigingen tot een overeenkomst gekomen zijn, blijven de zorgen of het wel goed zal aflopen mij kwellen. Grotere schade dan die van de bankencrisis dreigt op ons af te komen. Hebben we al niet genoeg ellende gekregen door de politiek van de Amerikanen? Als op drie na de grootste investeerders in de USA, met meer dan het gehele nationale budget, is Nederland zeer gevoelig voor de Amerikaanse conjunctuur.
Onze risico's zijn enorm.
Immers, al eerder (vorige week) had de Republikeinse Speaker Boehner een plan gepresenteerd aan de Republikeinse meerderheid in the House of Representatives, wat hem op een afwijking door een deel van zijn caucus (partijoverleg) kwam te staan, vanwege enkele kleine, maar veel te weinig tegemoetkomingen aan eisen van de Democraten. Een wat aangescherpt plan werd vervolgens direct verworpen door de Democratische meerderheid in de Senaat. De positie van Boehner is gaan wankelen. Hij is te slap vindt zijn achterban en dat Boehner bij het minste of geringste wat hem tegenzit staat te huilen met echte tranen, is tot daaraan toe, maar dat hij zich glimlachend in het bijzijn van Obama laat fotograferen acht de oprechte Republikein onvergeeflijk.
De mislukking dwong de President Obama, om voor de zoveelste keer weer het voortouw te nemen in de onderhandelingen met Boehner en daaruit is nu het huidige akkoord voortgekomen. Het slagen hiervan is geheel afhankelijk van stemverhouding in de beide kamers van de Amerikaanse volksvertegenwoordiging waar de stemming tussen de verschillende partijen verdomd giftig is (tegen het hysterische aan).
De Republikeinse leiders laten weten dat Obama het meest heeft moeten toegeven, maar ze leggen daarbij het accent op het niet doorgaan van belastingverhogingen, een onwrikbare eis van de fascistoïde Teaparty-Republikeinen en de ultra-conservatieve vleugel van de Republikeinse Partij.
"Wilden de Democraten dan wel belastingverhoging?" dient men dan voor een goed begrip te vragen.
"Welnee", moet het antwoord zijn. Belastingverhoging bij een dreigende recessie is slecht voor de consumentenmarkt en dus slecht voor een vlot economisch herstel. Als het nodig is moet daar later nog maar eens over gepraat worden. In ieder geval hebben Reagan, Busch41 en Bush43 zo hun belastingverhogingen doorgevoerd en Reagan had er ook geen enkele moeitje mee om negentien keer het krediet-plafond te verhogen.

De Democraten willen echter 700 miljard dollar aan tijdelijke kortingen op de belasting die de ultra-rijken genieten, een cadeautje van de Bush-administratie, afschaffen, omdat daar domweg geen geld voor was, is en ook nooit zal zijn. Daarbij zouden ook een aantal subsidies voor de rijkste en grootste winstmakers onder de internationals moeten worden opgegeven, aangezien gebleken is dat dit niet de beloofde banengroei in eigen land oplevert. Deze tijdelijke onevenwichtige bevoordeling van alles wat super-rijk en super-machtig is, een bevoordeling die het land niets oplevert, zou vorig jaar al aflopen, maar dat stuitte toen ook al op onoverkomelijk veel verzet van Republikeinse zijde. Zo komen zij aan hun verkiezingskas die ze voor hun verkiezingen nodig hebben en daarom wordt ook elke vorm van regulering onderdrukt wat tot de financiële crisis en tot grootschalige milieurampen geleid heeft.
Inmiddels zijn binnen de Republikeinse Partij de fascistoïde Tea-party en de ultra-conservatieve Christen-fundamentalisten dermate machtig geworden, dat een Republikein die de lokale voorverkiezingen wil overleven, zich geen enkel compromis kan veroorloven. In beide partijen, Democraten en Republikeinen, zijn het de ideologische diehards en scherpslijpers die op de voorverkiezingen hun stempel drukken, zodat de meer plooibare stemmers, die alleen opkomen bij de algemene verkiezingen, geen of minder kans krijgen om op een gematigde kandidaat te stemmen.
Voor de bijzonder invloedrijke fascistoïde Tea-party is het een ijzeren wet in ieder geval niet te willen samenwerken met de "Islamitische zwarte aap in het Witte Huis". Deze "anti-Amerikaanse, onwettige, communistische dictator" moet falen, vinden zij. Of dat schadelijk is voor het land, doet niet ter zake. De Satan (Obama) bestrijden en Bijbellezen is belangrijker en dan zorgt God wel dat het goed komt met de USA.
Daartoe dient alles wat ook maar enigszins aan een verzorgingsstaat of regulering en consumentenbescherming doet denken te worden afgeschaft. Weg met de vakbonden. In principe komt het erop neer dat de meerderheid der Republikeinse vertegenwoordigers van dit moment de USA wil omvormen tot een Christen-fundamentalistische theocratie en een maatschappij die gebaseerd is op een feodaal systeem. Dat is zo ongeveer zoals ook de Noorse terrorist Breivik dat in gedachten heeft, nadat hij daaromtrent, evenals Wilders en Ayaan Hirsi Ali, de Amerikaanse richtlijnen daarover ter harte genomen heeft.
Ook in Amerika gaan binnen die richting luide stemmen op dat dodelijke wapens gebruikt meten worden als het met stemmen niet lukt. Gewaarschuwd wordt dat vertegenwoordigers van de overheid door het hoofd geschoten moeten worden, omdat de mogelijkheid bestaat dat ze een kogelvrij vest dragen.
John McCain, de Republikeinse tegenspeler van Barack Obama in de laatste presidentsverkiezingen prees de radiocommentators die tot gewapend verzet tegen de overheid oproepen om hun vaderlandslievende standpunten en betoonde zich al eerder voorstander van een wet die voorstelde ultra-rechtse massamoordenaars niet als misdadigers te beschouwen maar te berechten op het niveau van verkeersovertreders. Geen wonder dat onze premier toen zijn sterke voorkeur voor McCain boven Obama uitsprak.

Slechts zelden komen dit soort berichten via de publieke omroep tot ons, want de geesten aan deze kant van de Atlantische Oceaan zijn daar (nog) niet rijp voor. Maar geen paniek, dat komt allemaal nog wel. Voorlopig kan misinformatie over beweerde "stupiditeiten en mislukkingen van Obama" de weg naar ultra-rechts voorbereiden. Daar werd weer een aardig voorbeeld van gegeven door de berichtgeving uit Amerika dat President Obama faliekant tegen bezuinigingen zou zijn en dus de meeste concessies had moeten doen om tot de huidige overeenkomst met Boehner te komen.
Tja dat klopt dus niet. Er is nu overeenstemming om US$ 2.400.000.000 te bezuinigen in de komende tien jaar, maar Obama had bijna twee keer zoveel aan beperking van de overheidsbestedingen in gedachten. Dat is geen gering verschil in de feitelijke stellingname.
Het punt is dat de correspondenten van de NOS soms domweg de fascistoïde Tea-party napraten als dat in Nederland niet al te schokkend overkomt. Dat zijn wel de pure leugens die "de Islamitische Zwarte Aap in het Witte Huis" in diskrediet moeten brengen, maar daar taalt niemand naar.
Inderdaad, om te voorkomen dat de AOW en uitkeringen voor gehandicapten definitief zouden stoppen moest Obama een akkoord zien te bereiken, terwijl het de Republikeinen niets kan schelen als ouderen en gewonde oorlogsveteranen op straat creperen. Het leek de Republikeinen juist geweldig als dat zou gebeuren en ook talloze overheidsdiensten niet meer zouden kunnen functioneren,het onderhoud en de aanleg van infrastructuur zou worden gestaakt en zowel de werkloosheid als de rentelasten op overheidsleningen en investeringen zouden verdubbelen. Dan zou Obama in 2012 zeker niet herkozen worden vanwege de verergerde economische noodsituatie.

Dat der mogelijkheid tot herverkiezing van Obama ernstige schade leidt is onvermijdelijk, doordat hij geen eerlijk belastingsysteem kan herstellen en het geld van de belastingbetalers moet weggeven aan banken en bedrijven die de meeste winst maken en uitsluitend in China en India investeren.

Of die schade groot genoeg is in de ogen van de fascistoïde Tea-Party en christen-fundamentalistisch ultra-rechts binnen de Republikeinse Partij waag ik ernstig te betwijfelen.

Geen seks, maar helaas: Anders Behring Breivik

Vrij Nederland kwam onlangs met een themanummer over seks waarop ik stellig wilde reageren, omdat er m.i. nogal slordig werd omgegaan met de werkelijkheid die niet van verdichtsels, wetenschappelijke speculaties en subjectieve interpretaties werd gescheiden. Hoe belangrijk ook, omdat het ons allemaal aangaat, de kwestie van de Noorse massamoordenaar Anders Behring Breivik won gemakkelijk de strijd om de hoogste urgentie.
U houdt mijn analyse en reacties op Vrij Nederland dus tegoed. Haast heeft het eeuwenoude onderwerp niet.

Ik zou geen aanleiding hebben om over Breivik te schrijven, indien er niet een groot misverstand gerezen was over die vervloekte Noorse schutter, namelijk dat hij zou handelen als een "lone wolve". Niets is minder waar. Zijn meer dan 1500 pagina's tellende "manifest" is een bij elkaar geraapt zooitje van wat er al veel langer op het Internet stond, niet meer dan ijverig knip- en plakwerk, waarbij hij, als zovele egotrippers, geen maat kon houden. Een meer persoonlijke noot is zijn compilatie van zwaar verminkte historische feiten op YouTube, met name aangaande de door hem aangeprezen kruistochten. Het is een poging om zichzelf met het afslachten van ongewapende en onbewaakte kinderen dezelfde heroïsche rol toe te dichten als bijvoorbeeld een Richard Leeuwenhart en zich te identificeren met het middeleeuwse feodalisme, met de paus als absoluut gezag en als "NOORDELIJK" maatschappelijk ideaal, als een de blauwdruk voor de "onbedorven" westerse cultuur, die in heel Noord-Amerika en in Europa als de enige legale norm voor de politiek zou moeten gelden.

Hij wijst daarbij op voorbeelden van andere monoculturele samenlevingen als Japan en Zuid-Korea die hij als zodanig respecteert.

Het historisch misverstand is nu, dat hij denkt de Europese cultuur als origineel Christelijk te moeten definiëren. Uiteraard is dat volstrekte onzin.
De tijd van Karel de Grote - of de Carolingische periode - wordt ook wel aangeduid als de Carolingische Renaissance, juist omdat in die tijd teruggegrepen werd op de normen en kennisbronnen van de klassieke (Romeins/hellenistische) oudheid, terwijl in die tijd zelfs de oude Germaanse cultuur nog niet verdwenen was, waarvan alle Christelijke feestdagen nog steeds getuigen. Karel de Grote stichtte scholen waar in het Latijn werd lesgegeven en ons rechtssysteem is gebaseerd op de Romeinse traditie.

Karel de Grote had evenals de Romeinen dus met een grote diversiteit van culturen van doen en stelde daar tegenover een systeem van multiculturaliteit, zoals de Romeinen dat ooit met langdurig succes in praktijk gebracht hadden. Maar toen hegemonistische culturen, zoals de Joodse in het toenmalige Palestina, daartegen in opstand kwamen moest de orde van het Pax Romana worden hersteld. Algemeen gold dat alles mag wat voor anderen niet schadelijk is. Met degenen die andere hun exclusieve normen wilden opleggen werd korte metten gemaakt.
Door het Christelijk beginsel: "geeft Gode wat Gods is en de Keizer wat des Keizers is" werd hiermee terdege rekening gehouden. Later, toen het jonge christendom ook tekeer ging tegen andersdenkenden, scheerden de Romeinen het hele monotheïsme over één kam. Inbreuken op het multiculturalisme konden in het Romeinse Rijk niet worden getolereerd en het is ditzelfde multiculturalisme dat door mensen als Breivik wordt aangevallen alsof het Christendom het enige is wat de Europese cultuur van oudsher heeft bepaald. Religieuze strijd om de hegemonie was tevens goeddeels aanleiding dat het Romeinse Rijk tenslotte uiteenviel, te beginnen met de scheiding van oost en west.

Vervolgens geeft Breivik een slordig overzicht van wat in zijn ogen het heldendom van de Kruisvaarders is en schaart hij zich nadrukkelijk in die kruisvaarders-traditie, zelfs met een verering van het feodalisme der middeleeuwen als ideale staatsvorm voor Europa.
Inderdaad voegt hij zich daarmee in de groep der aartsconservatieven, fel tegen bevoegdheden van het centraal gezag van federaties en natiestaten. Dit is volledig conform de anti-Europese politiek van PVV en VVD en de door de Theaparty-groepen overvleugelde rechterzijde van de Amerikaanse Republikeinse Partij, waar democratie een communistische uitvinding heet te zijn en het heffen van federale belastingen onrechtmatig, d.w.z. strijdig met de Amerikaanse Constitutie.
Tevens wordt daarbij ook beweerd dat de unie der VS door de stichters van de USA bedoeld was een theocratische Christelijke republiek te zijn, zoiets als Iran, maar dan orthodox fundamentalistisch Christelijk, wat nogal vreemd is, omdat diverse van deze Founding Fathers zichzelf deïsten noemden en dus niet voor Christenen konden worden aangezien. Zij zouden dan ook zichzelf buiten de wet gesteld hebben, terwijl het juist hun bedoeling was om, anders dan de Engelse overheerser wilde, kerk en staat te scheiden, zodat voor iedereen vrijheid van godsdienst en geweten zou bestaan.
Ook in de VS gaat het bij rechts om het aantasten van de multiculturaliteit. Wie niet tot de juiste kerkelijke orde behoort, wordt geacht geen echte Amerikaan te kunnen zijn, zoals God het bedoeld heeft.
Zo mogen bijvoorbeeld sociale voorzieningen niet door de staat geregeld en gegarandeerd worden, omdat God zelf wel voor de armen zal zorgen en het geeft geen pas om een deel van de welvaart van de superrijke bovenlaag, die door God zelf zo rijk gezegend is, zodat slechts 5% van de Amerikanen 80% van alle Amerikaanse welvaart bezit, dat een deel van die welvaart middels belastingheffing voor ondersteuning der armen of voor zaken als onderwijs, gezondheidszorg, cultuur, economie of rechtspleging zal worden besteed.
Alleen het grote bedrijfsleven heeft recht op subsidies om te concurreren tegen buitenlandse partijen, zolang die nog niet door het Amerikaanse leger schatplichtig gemaakt zijn.
Voorts dienen ook vakbonden afgeschaft te worden, zodat alle werkers goedkoper beschikbaar zijn om de heersende bovenlaag te dienen. Dan zullen er tot heil van het volk overvloedig kruimels afvallen van de welvoorziene tafels der superrijken. Alleen in deze door God gewilde situatie kan het volk erop rekenen ook door God gezegend te worden en anders is er in ieder geval ruime compensatie voor de noden tijdens het leven, omdat na de dood de hemelpoort voor brave arme sloebers open zal staan.
Als dit niet via de stembus bereikt kan worden, moet de zaak maar met wapens worden beslist, maar sinds de verkiezingen van vorig jaar hebben politici die deze denkwijze aanhangen de meerderheid in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden.

Voor het gros van de Europeanen is het moeilijk voor te stellen, dat deze uiterst primitieve en onbenullige politieke standpunten werkelijk in grote delen van een westerse moderne en geciviliseerde samenleving wortel geschoten hebben, zodat er, zoals vorig jaar bleek, een stembusmeerderheid voor is ontstaan. Maar dat is juist de aanleiding voor de concurrerende presidentskandidaat tegenover Obama om te verklaren dat Europa, met haar hoog ontwikkelde verzorgingsstaten, de aartsvijand van de Verenigde Staten is en het is dus juist deze kandidaat, John McCain, waarvoor onze huidige premier Rutte zijn voorkeur uitgesproken had, terwijl 85% der Nederlanders nog vertrouwen had in Barack Obama.

Tegelijk zien we in Nederland en de omringende landen dezelfde tendens. De aanhang van de PVV komt vooral voor in volkswijken, de rurale gebieden en de biblebelt en wordt gedragen door de afschuw van een denkbeeldig gevaar, vergelijkbaar met Amerikaanse afschuw van de "Afrikaanse zwarte aap in het Witte Huis" zoals Obama wel door rechts wordt gekarakteriseerd. In feite wijkt het gedachtegoed van Obama niet af van een iets rechtser progressieve liberaal als Pechtold, maar in eigen land wordt hij verketterd als fascistische communist. Tot het uiterste trachten de Republikeinen te voorkomen dat Obama erin slaagt enig economisch herstel tot stand te brengen om zo zelf ook bij de volgende presidentsverkiezingen in 2012 een kans te hebben om de desastreuze politiek van Bush voort te zetten. Nederlandse correspondenten van onze media zwijgen daarover of proberen de Republikeinse absurditeiten als heel redelijk voor te stellen. Dat Obama niet verantwoordelijk is voor de fouten van Bush durven ze niet te beweren en klakkeloos wordt aangenomen dat de recente dood van Osama bin Laden te danken is aan de informatie die de illegale martelpraktijken, welke Bush in het verleden heeft laten uitvoeren, hebben opgeleverd.
In Amerika en in Nederland wordt de harde kern van rechts beheerst door conservatieve kerkelijke organisaties, een omstandigheid waardoor ik niet vrees dat nieuw rechts in ons land veel kans op een langdurige bestaan zal hebben.
Maar dat in Amerika de situatie veel ernstiger is hoeft geen betoog en ik ben ook niet gerust op de ontwikkelingen elders in Europa.

Al met al is het een ernstige misrekening om Anders Behring Breivik als een "lone wolve" in te schatten. Hij staat niet alleen. Zijn overtuigingen worden breed gesteund en uitgedragen door politici die sterk aan invloed winnen en alleen al in het gematigde Nederland moeten er duizenden rondlopen die graag de heldhaftige daden van Breivik willen nadoen.
Tegelijk worden de gemoederen gesust door het cijfer van de slachtoffers terug te schroeven, hoewel er nog minstens zo'n stuk of vijftig jongeren vermist worden. Telt men de ene dag 86 dode lichamen op een rij, dan zijn er toch de volgende dag alleen maar 68 dood, terwijl er niemand uit de dood is opgestaan en er geen enkele verklaring voor gegeven kan worden, maar ze liggen dan niet meer allemaal op een rij en zo valt het uiteindelijk toch nog mee en hoeven we ons dus niet ongerust te maken. Degene die op de bodem van dat Noorse meer liggen worden sowieso niet tot de slachtoffers gerekend. Op een dag zal blijken dat er eigenlijk niets aan de hand was. Er is wat stof opgewaaid in de stad Oslo en er zijn wat jongeren gestruikeld op een eilandje.
Dus zal er wel spoedig weer een nieuwe aanslag volgen om ons definitief te stuipen op het lijf te jagen.

Kerncentrales verkopen doe je zo (Zembla)

het doorgeefluik van ellende

400 meisjes maar vast wel veel meer

De kampioen van redelijkheid als burgemeester van Maastricht, dhr. Leers, dient zich thans te buigen over het allochtonenbeleid en ondervindt dat echt besturen vanuit opperste hoogte niet zo makkelijk is als hij had gedacht, toen hij inzag dat God zelf hem geroepen had tot de hoogste post om (heel verstandig) te beslissen over leven en dood van minstens honderden of wellicht duizenden.
"Het gaat om minstens 400 meisjes" wordt schuchter aangevoerd door zijn ministerie.
Je zou zeggen dat dit des te meer een motief zou zijn om het leven van een voorbeeldmeisje te redden en vervolgens dat van al die andere ook.
Maar nu wreekt zich het provincialisme van Leers, want hij denkt: als we nooit de eerste koffieshop in Maastricht hadden toegelaten, zouden de latere problemen nooit zijn ontstaan. Het is volstrekt duidelijk, dat hij daar volkomen gelijk aan heeft, zoals het ook duidelijk is, dat daarmee het probleem, wat destijds speelde, niet zou worden opgelost en zoals het ook door een vaag gedoogbeleid met incidentele interventies niet kon worden opgelost. Andere en wellicht grotere problemen zouden zijn ontstaan. Snoeien doet groeien.
Op een gegeven moment moeten er duidelijke regels gesteld worden en die moeten dan worden gehandhaafd. Dat heeft Leers als burgemeester van Maastricht heel aardig gedaan en omdat hij zo bekwaam was in de strijd tegen de aanwezigheid van ongewenste drugshandel, dacht men dat hij de juiste man was om de aanwezigheid van ongewenste mensen even bekwaam te bestrijden.
Dat vond hij - uiteraard na een martelend zelfonderzoek - zelf ook.
Dan is er een Afghaans voorbeeldmeisje, dochter van vluchtelingen, dat volkomen geassimileerd is in Nederland, zodat ze niet veel anders is geworden dan een Nederlands meisje, maar ze is wel in Afghanistan geboren, een land waar onze regering de politie wil leren hoe je ter plekke exploderende personen moet bekeuren.
Dan moet ze terug, zegt Leers, omdat ze in Nederland ongewenst is. Dat ze de taal van dat land niet spreekt en niet ingevoerd is in de Afghaanse leefregels, waardoor ze onmiddellijk veroordeeld zal worden als een niet te tolereren westerse uitwas van het meisje-zijn, leidend tot haar dood, is volgens Leers niet ter zake. Dat doet er niet toe. De redenering daarachter is dat haar ouders haar nooit hadden moeten laten assimileren, maar haar voor haar zesde verjaardag een bomgordel cadeau hadden moeten doen, om op school een authentieke Afghaanse indruk te maken, zodat ze geen lezen en schrijven had hoeven te leren.
Daar denkt de Europese Unie anders over. Leers moet dat voorbeeldmeisje asiel geven en legaliseren zegt de Europese Unie.
Leers verzet zich daar hevig tegen want als hij het voorbeeldmeisje de dood in mag sturen, mag hij het met al die andere ook. Daarvan zijn er minstens vierhonderd meldt zijn ministerie. De bedoeling is dat wij aannemen dat het dus een wijs beleid van Leers is, want als er eentje over de dam van het naakte lijfsbehoud is volgt de rest ook.
Goed, laten we het dan zo eens bekijken, door te stellen dat alle meisjes in Nederland, net zoals het voorbeeld meisje niet te onderscheiden zijn van alle andere Nederlandse meisjes en dat al die meisjes evenmin de Afghaanse taal meester zijn, maar domweg vloeiende Nederlands, niet alleen spreken, maar godbetert ook schijven. Het enige verschil is, dat ze niet op dezelfde plek geboren zijn, een stelletje in Leeuwarden, sommige in Amsterdam of Hendrik Ido Ambacht, dus hoe dan ook, de overgrote meerderheid is niet geboren in Maastricht, maar ze zijn wel allemaal als Nederlandse meisje opgevoed, precies zoals het voorbeeldmeisje dat in Afghanistan geboren is en zoals het ministerie van Leers er zo voor de vuist weg er al minstens 400 kan aanwijzen. Moeten we alle Nederlandse meisjes dan naar Afghanistan sturen?
Nee, dat zal minister Leers vast niet willen. Natuurlijk mogen de meisjes die in Maastricht geboren zijn wel blijven. Anders zou het CDA echt teveel stemmen verliezen.

Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft Google onder druk gezet om geblokkeerde Egyptische foltervideo's opnieuw online te zetten. Dat blijkt uit een Wikileaksbericht.

De VS-ambassade in Caïro en de afdeling mensenrechten van het ministerie van Buitenlandse Zaken hebben volgens de gelekte diplomatieke berichten van Wikileaks eind 2007 samengewerkt om Google ervan te overtuigen het account van een prominente Egyptische blogger te deblokkeren.

Foltering in politiekantoor
De blogger nam contact op met de ambassade om te zeggen dat YouTube twee videofragmenten had verwijderd. Eentje ging over een vrouw die werd gefolterd in een politiekantoor, en een andere was van een bedoeïen die vermoedelijk door de politie werd neergeschoten en in een afvalcontainer werd gedumpt.

Het bericht op Wikileaks verzwijgt de naam van de blogger, maar vermoed wordt dat het om Wael Abbas gaat. Die berichtte rond die tijd dat zijn YouTube-kanaal werd geschorst met de melding: "Deze video's werden verwijderd wegens schending van de gebruiksvoorwaarden."

'Context niet duidelijk'
Er is geen bewijs dat de beslissing van Google is ingegeven door de Egyptische staatsveiligheid van president Moebarak. Wel staat in de richtlijnen van YouTube dat grafisch geweld niet toegestaan is, tenzij er bijkomende informatie en context wordt gegeven.

YouTube legde ook een verklaring af waarin stond te lezen dat Abbas de filmpjes gerust opnieuw kon oploaden, als hij er meer context bij gaf. “In dit geval werden de clips verwijderd omdat de context niet helemaal duidelijk was”, zei YouTube destijds.

Internationale onderscheiding
Abbas kwam kort daarna onder vuur te liggen van de Egyptische veiligheidsdiensten, en werd vorig jaar zelfs veroordeeld vanwege “het aanbieden van een telecommunicatiedienst aan het publiek zonder toestemming”. Het International Center for Journalists gaf Abbas een onderscheiding. De filmpjes op zijn herstelde YouTube-account waren intussen al zo’n 44 miljoen keer bekeken.

Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zegt niet welke Google-werknemers betrokken waren in de discussies met het internetbedrijf, maar een niet gecensureerde regel in het Wikileaksbericht heeft het over een zekere Pablo. Pablo Chavez is een beleidsadviseur in Washington die zich vooral bezighoudt met censuur en vrijheid van meningsuiting.

Google geeft geen verder commentaar op het gelekte bericht.

Interview met Julian Assange